ELİF ve NAZ'dan...

2011-Biz-2012...

2011-12-29T12:20:00.001+02:00

Yeni yıla girerken yeni yıl postu yazmak adettendir , ama benimki biraz daha farkındalıklar üzerine olacak sanırım.

Bu yıl zordu diye söylenmek istemiyorum , çünkü şu hayatta şikayet ettiğim her ne varsa, evrene gönderdiğim mesajların etkisiyle olsa gerek geri yansıdı bugüne dek. Bakıcı, iş ve aile en güzel örnekleri.

Kişisel eğitime giden bir arkadaşımın koçunun dediği gibi; “Şikayet ediyorsan hayatından çıkar, çıkaramıyorsan şikayet etme”

Zorluğu bir kenara bırakırsak yıl boyunca mottom; değişimin aralıksız olduğuydu.

Yeni ev, yeni semt, yeni okul, yeni pozisyon, yeni aile işimiz, yeni dostluklar, yenilenen eski dostluklar, eskiyen zamanını hızlı dolduran yeni dostluklar…

Aklımdaki neyse buraya da o düşüyor;

Dostluklar…

Bu sene bol bol “Yalnızlık Allah’a mahsus” dedik. Hayatımızdaki insanları eledik, haddimize değil belki , ama yine de engel olamadık karne yaptık onlara-kendimize ve ilişkimize.

Aileden çok uzak yaşamanın şartları insanı hassaslaştırıyor dostları konusunda, çünkü o dostlar aileden ileri oluyor.

İnsan olmanın aciziyetiyle beklentilerin ölçüsünde hayalkırıklıkları , bazen de aynı ölçüde sevinçler yaşıyorsun onlarla.

Seni yoranlara eskisi kadar emek veremiyorsun, belki bu kadar çabuk vazgeçmemek lazım ama tahammülsüzlükler ağır basıyor bazen.

Kendi kanına, canına , en değerline bile tahammülsüzleşmişken kendimi yargılayıp infaz etmek istemiyorum, böyle işte, kendi bildiğimi sizden mi saklayayım…

Artan değerler olsun dostlukta istiyorum, paylaştıkça artan. Sadece kötü günümde vah vahlanmak için, başkalarının dedikodusu için, eğlenelim, coşalım için değil ; öyle sıradan bir günde bile yalnız sıkıldım, kahve içelim diye benim camdan duvarlarımı kıracak yüksek desibellikte dostluklar...

Hayat zaten yorucu, biz birbirimizi yormadan, yanyana şarj olarak yürüyelim dostlarla, onlar olsun hayatımızda…

Aile…

Ne çok sorguladım bu kavramı , bir o kadar da kendime kızdım.

Biz bir aile olduktan sonra sanki daha da çok taktım. İstiyorum ki şöyle baldan tatlı olsun ilişkiler herkes için, ama bir de hayat gerçekleri var, hiçbir şey romanlardaki gibi değil. Biraz silkinip uyanmak, bu alanda da beklentilere gem vurmak lazım…

Kendi payıma düşenleri de yapmak gerek , önce Naz sonra bizim için…

İş…

İlk defa bu Salı işe gelmedim ve evdeydim.

Sonuç:

Allah beni işsiz bırakmasın.

Naz okulda, Murat kendi ajandasına göre koşturmacada… Sabah 10:00’da onlara “ gidin artık , beni rahat bırakın “ tadındayken, saat 11:00 itibariyle 2 dizi izlemiş ve “ne kadar sıkıcı” demeye başlamıştım. Spor salonu dibimde, yeni açılan AVYM burnumun ucu, yılbaşı alınacak hediye listesi uzun. Ama ben akşam 5’e dek kanepede…

Plansızlık, programsızlık , işsizlik, mücadelesizlik bana göre değil. Kendi programımı kendim yapacağım bir iş isterim evet ama iş isterim, sonuç budur…

Herkese uyar uymaz, beni bağlamaz, ben kendimi bağlıyorum.

Naz ve biz…

Ağustos başı itibariyle 3,5 yıllık bakıcı macera(lar)ımız sona erdi.

Naz geçen seneki gibi full time okulda, anne-baba işte, 3 gün ev bakıcımız evde, akşam ise toparlaşmaca…

Babanın seyahatler yavaşladı, anneninkiler biraz arttı, biz 3’ümüz evde işbölümü yaptık derken, biz bir aile olduk.

Şimdi 4 yıl sonra şimdi mi oldunuz derseniz, tabi değil, ama full sorumluluklarıyla, çocuklu aile yeni olduk.

Biz hayatımızı kısıtlamamaya, Naz’ın rutini bir kenardan devam ederken, ara ara gece gezmelerine, senede 1-2 tatillere gitmeye, uzuuun uykulara alışmıştık. İlgi ve sevgi ile bu söylediklerim başka şeyler, biz mutluyduk, Naz mutluydu… Bakıcılar değiştirdik, sürekli aile içi rotasyonlar yaptık, düzenler değiştirdik… Ama ne oldu bilin bakalım; Naz büyüdü, sanki herşey masaldı, unutulmadı ama zorlukların bıraktığı izler hafifledi…

Artık onu emanet edeceğimiz kişilerde dil, eğitim, giyim-kuşam, sofra ve ev adabı...vs daha önemli olmaya başladı.

Abartıyor olabilirim ama bir kız çocuğu olarak hayata karşı hem görsel hem fikirsel bir duruşa daha çok ihtiyacı var yaşadığımız şartlarda.

Zaten değişen bakıcı düzenlerinden sonra evimizdeki yardımcılarımızın sadece bize yardım etmek için olduğunu , bizim 3’ümüzün bir aile olduğumuzu erken kavramıştı, kavramak zorunda kalmıştı. Yatılı bakıcısız bu düzende sanki o da daha uyumlu… Çok istiyorum onun 4 yılına dair bir özet yazmak, belki de hemen, kimbilir…

Hayatımın en temel halleriyle 2011 böyleydi…

2012’den sağlık ve huzur herkes gibi en büyük dileğim tabi ki, ama bir de yaşanacakları kabullenecek, sindirecek ve en önemlisi sahiplenecek bir içgüdü ve inanç diliyorum.

Başkalarından bağımsız, içimle barışık, değişikliğin değişmez olduğunu kavrayabildiğim bir yıl olsun, geri zaten gelecektir, sizce???

Tarihe gözlüklü bir not...

2011-12-26T17:05:00.001+02:00

Tarihe not düşmeyi unutuyorduk bu aralar;

13 Aralık 2011 tarihi ile Naz gözlüklendi... Aslında dizindeki problem için hastaneye gittiğimizde, göz dr'u yüksek bir ölçüm alınca söylemişti ama bir göz kliniğine gitmeyi bekledik.
Bir gözü 1,25 diğeri 0,50 hipermetrop astigmat...
Üstelik sol gözünde oldukça büyük bir arpacık denilen kistik oluşum da vardı...
Korsan bantı ile daha tembel olan sol gözünü çalıştırıp, gözlük takacağız şimdilik...

3 yaşına dek TV izletmeyelim deiye kastık, sonuç bu, ben hala inanamıyorum...

Şiştim 1

2011-12-09T17:01:00.000+02:00

Hergün yazabilmek hem lüks hem de beni aşar dediğim bir şey ama dolunca iç dışa bir şekilde taşmalı.

Yazmak hem rahatlatıyor, hötleme ve püskürme isteğini azaltıyor, hem de burada yayınlayınca şimdi yazacağım genellemelerden herkes kendisine özneller bulduğu için de teşhir, sempatizan toplama ve “ohh be yalnız değilim” hissini kuvvetlendirerek bünyede endorfin salgılatıyor.

Esprili olmaya çalışarak değil, şu koca haftanın ardından, şişmiş ruhumu dinginleştirmesini umarak sarıldığım klavyeden dökülüverenler dostlar ***

Şimdi ben hafiften gıcık, birazcık da takıntılıyım. Son dönemki “farkındalık” takıntım buna en güzel örnek. Bu konuda kimi zaman duygusallaşıp içselleşsem de çevremdekileri gözlemlerken de bu tarafım aktif…

Özel hayatımda ve iş yerimde çok farklı tarzda insanlarla beraberim; burayı okuyanlar da var ama bazı genellemeler yapmadan duramıyorum, elimde değil, sözüm meclis içeri dışarı farketmez, yazıyorum iste;

Bu hırs nasıl birşeydir?

Hastalıklı demeyin sakın klasik kitap cümlesi gibi, çünkü var , hepimizde var. Evde oturanda, anne olup çocuk bakanda,dışarıda yarış atı gibi koşturan da ve bunların bir çok kesişen kümelerinde… Kimi bir masa örtüsünü, kimi yıl sonu primini, cocugun gideceği okulu, biri evi, arabayı,yatı, katı..vs… Hatta çocuklarının hayatını daha el kadar çocukken hırs edenler var.

Neden durup da elimizdekinin kıymetini bilmeyiz? Biziz, bu biz, tanıdığım herkeste var.

Tamam , başarma duygusu- benim hırsım kendime- eee ot mu olalım, yaşayıp gidelim?? Değil …

Bu hırs sonumuz olacak bizim söylüyorum.

Hele hele kıyastan kaynaklanan hırs var ya, düşmanıma bile dilemem.

Bitirir adamı.

O yüzden arınmalı bundan, biraz nefes almalı, yarış pistinden pite inip mola demeli…

Gerisi gelecek- MOLA

***Buraya kadar 80 saniye sürdü yazmam, aferin bana J

Farkındalık fark yaratır mı? 2

2011-12-08T16:13:00.000+02:00

Attım biraz karamsarlığımı, ama vur patlasın çal oynasın değil ki hayat, elbette var tereddütler, sorular , ama geçen gün okuduğum 2 satır iyi geldi klişe de olsa: “Ya bugün son günü olsaydı hayatın?”

Eee tabi bu lafa sarılıp yaşasam, su an Naz’la ilk Uzakdoğu uçağına atlardık herhalde . Severim ben oraları, genelde de tatilleri orada geçirmeyi. O mutlu yürekler, azla yetinmeyi felsefe hatta din yapmış insanlar iyi geliyor ruhuma. Ya da Barcelona’ya beraber dil öğrenmeye, orada 1-2 ay yaşamaya…

Son Tayland selinde koca kişisi oralardaydı, yine yeniden, o yüzden bolca televizyondan takipteydik . Adamın teki evinin çatısında balık tutup, kocaman gülümsemesiyle “ Yemeğimiz bol, daha ne olsun” tadında şükrediyordu. Diyeceğim şu ki;

Ders almak lazım hayattan. İlla ki yaşamayı beklemeye gerek yok ki adam olsak. Ama illa musibet nasihatten iyidir felsefesini güdüyoruz .

Okuyoruz blogları- kitapları- anneleri- kariyer sahiplerinin öykülerini- fantastik de olsa romanları-felsefe kitaplarını-klasikleri …

Ne öğrendin Elif ? Koca bir hiç var elimde… Kendime de başkalarına haksızlık etmek ne haddime; ama okuyoruz okuyoruz , sonra hepimiz yine aynı yollardan tökezleyerek geçiyoruz. Ama elbette bunda bizim anlamadığımız anlayamadığımız bir yüce amaç var bence de… Her yolda hepimizi farklı yerlerimize yaralar alıyoruz, farklı çıkarımlar yapıyoruz. Hepimiz kendimize göre şeyler öğreniyoruz. Yoksa tabi okudum okudum, hala da okuyorum , anlıyorum da şükürler olsun,, ama yine de DERS ALMIYORUM…

Herşeyi tam yapmak için yemek tarifi tadında okursan, bir p.k öğrenemezsin tabi. Amaç zaten okuyup aynısını gerçekleştirmek değil zaten ama bir de kucakta taşınan karpuz gerek sayısal gerek boyutsal boyunu aşmaya başladıysa, vay sana vayyy...

Hayatımın hep boyutunu hem içeriğini kontrol edemediğim şu günlerde, hıncımı neyse ki çocuğumdan uzaklaştırıp, onun bir çocuk olduğunu kabul edip ;

zamanında ve yeterli yemek yemese de

her akşam saat 19:0’Da değil 20:00 da yemeğe oturabilsek de

her gece saat 08:32’de değil de 9’u geçelerde uyusa da

bazen kafam kaldırmadığında televizyonu açsam da

sabah kahvaltısını yemeği reddetse ve ben yedirsem de,

bunların dünyanın sonu olmadığını ve annelik karnesi diye bir şey olmadığını anlatıyorum kendime…

4 yıldır kendi yatağında uyuyan çocuğun, haftada 1-2 “yanıma uzan anne “ dediğinde beni özlediği için yaptığını,

Tam yatmışken su istediğinde, slında belki de gerçekten susadığını

Oyuna dalıp çişini küladuna damlattığında, cidden çok iyi vakit geçirdiğini

Yemek yemek istemiyorum çok yorgunum dediğinde, benim onunla ilgilenmemi istediğini

TV izlerken beni görüp duymadığında, benim de günde yarım saat hakkım olsa başka birşeyle ilgilenmeyeceğimi

Hatırlamaya çalışıyorum.

Evet control freak anneyim ben. Fazla okumuş, fazla idealist ve mükemmeliyetçi, herseyi kitabın göre yapmış çok da güzel sonuçlar elde etmiş , ama asıl güdülerini dinlemesi gerektiğini test etmiş öğrenmiş bir anne.

Kendime yönlendirdiğim hıncıma gelince…

O da geçecek hesaplaştıkça kendimle, ama artık farkındayım ki kendimle hesaplarım, kendimce fedakarlıklarım, bencilliklerim, egolarım..vs kimsenin sorunu değil.

Hele ki sadece çocuk olan çocuğumun…

Seni seviyorum kızım….

Farkındalık fark yaratır mı?

2011-12-02T15:19:00.002+02:00

Bana yanyana olduğumuz her an yapışması,

Eskiden ufak teşvikle de olsa kendine kendine yerine getirdiği tüm görevleri görmezden gelmesi

Yemeklerin 1 saate uzaması, ben yoruldum siz yedirin diye tutturması

5 dakikada sohbet, muhabbet uyumak yerine, sürekli beni yanına yatırması…vs

Ve bunların karşısında benim tahammülümün, hayatın yüküyle beraber gitgide zayıflaması, zayıfladıkça üstüste yaptığım hatalar, hatalarımın iç huzuru fena şekilde bozması, bozuldukça en başa dönüşler...

Bu kısır döngü bitirdi beni bu hafta, yorgunum …

Bir parmak şıklatmasıyla düzeltmek istiyorum ya da burun hareketiyle tüm durumu. Yeniden yazmak istiyorum gidişatı.

Elif’te diyor ki yazar aynı kelimelerle olmasa da; “Zaman akıp geçmiyor, zaman değişiyor sadece, geçmiş olduğu yerde duruyor”

İşte bu kadar içime dert olan bu Naz’ım, ya benim tahammülsüzlüklerim senin unutmayacağın yaralara sebep oluyorsa körpe beyninde, yani beni, benim yaptığım gibi yargılarsan ileride.

Bil ki yaptıklarımda olduğumdan kat kat içtenim, sana sarılıp “ Seni çok seviyorum” dediğimde…

Diller pabuç

2011-11-26T23:01:00.000+02:00

Sözümü tutmaya geldim.
Naz, en iyi arkadaşım, bu aralar beni çok güldürüyor. Kelimeleri ne kadar cabuk kaptığına inanamıyorum. Çok gülüyorum , bazen de beni çok düşündürüyor, çünkü çok dikkatli olmamız gerektiğini farkediyoruz. Bugün bir kaç işimizi halletmek için gittim Torium'un ana baba günü otoparkında turlamamdan sıkılmış olacak ki;

N: Anne , dur dur, gel geri, geri , geri, geri...
A: Ne oldu ki?
N: Boş yer var
A: ( Geri gelir) kızım sığmaz bizim kamyon oraya
N: Sığar sığar, inip sana gel gel yapayım mı
A: !!!!

A: Yol benim, önüne baksana, ö... ( evet yine kactı ağzımdan)
N: Çok kaba davrandın, ebnce gidip özür dilemelisin
A: Haklısın, ne demeliydim? ( konuşmanın yönünü değiştireceğim ya aklımca)
N: Abicim, ltf bize izin verir misin? geçmemiz lazım
A:( Utanır, başka ne yapsın ki)

A: hadi gel tart yapalım
N: ( Çizgi film izlemektedir) Şu an çok meşgulum, bence kendin başarabilirsin
A:!!

A: ( Şönine maşasını kapan Naz'a) Ne yapıyorsunnnnnn? diye sesini yükseltir
N: Kaba davranmamalısın. Çok abartıyorsun, ben tam 5 yaşındayım...

Her an bir kayıt cihazı ile gezmek istemekteyim, mümkün mü?

İtiraf...

2011-11-25T19:15:00.000+02:00

Elestirecek kimsem yok kendimden başka bu sayfa ve blog camiası için...
Bu blogu Naz'a hamile kalmamla açmıştım 2007'de. 4. yılında ve ilk 2,5 yıl doya doya sindire sindire yazmışım . Son bir saattir okuyorum, iyi ki yazmışım diyorum.
Yorumlara bakıyorum , ne güzel insanlara iletişime geçmişim diyorum .
Naz'ın ilklerini, emzirme, uyku, bakıcı maceralarımı bazen bayıcı ama o kadar icten yazmısım, kızım okuyunca beni anlayacak, o günler geldiğinde beni daha az yargılayacak diyorum . Okuyanlar , yeni bebekliler empati yapacak o günler bizlerin yaptığı gibi, haklı bulacak, haksız bulacak ama düşündürüp kendi yolunu buldurtacak kimilerine... Herkesin doğrusu başka, herkes baş tacı...

Kaç bakıcı değiştirdiğimi, 19 ay nasıl emzirdiğimi, lohusayken 16. gün evden herkesi nasıl kışkışladığımı, sonra aylarca evden çıkmayışımı,5 aylıkken Naz'ı nasıl bakıcıya emanet edip işe gittiğimi 10 ay boyunca her gün süt izini kullanıp her öğlen eve geldiğimi, emzik vermeyeceğim bu çocuğa diye inatlaşışımı, emziği nasıl bıraktırdığımızı, 2 yaşında başlayan oyun grupları, yarım gün sonra tüm gün kreşler, taşınmalar, iş değişiklikleri...
Unutmadım, ama hatıraların nasıl da çabuk flulaştığına, sanki bu çocuk karnımdan hem 4 yaş 2 aylık çıkmış gibi hissettimeme, bunu bazen ona yükleyip gereksiz olgunluklar beklediğime inanamıyorum. 5 yaş grubuna gidiyor diye okulda, kendine 5 yaş dedikçe ben de ona 5 yaşını bitirdi muamelesi yaptım zaman zaman korkarım unutup.

Sonra kızıyorum kendime. Nasıl da bu kadar ara verdim bu kadar güzel bir paylasıma. Kimine göre teshircilik, bana göre kendime ve tarihe notlar,paylasım, self-terapi bana göre. Kendimden de cok kızıma, aklı erdikçe onunla paylaşacaklarıma bir geçmiş ve başlangıç noktası burası...

Yine kızıyorum, bu yolculuga beraber cıktıgım, yorumlarıyla beni kahkaya bogan, sonra da aglatabilenlere sahip cıkamayısıma.
Zamana yenik dususume, bir koltukta yüzbir karpuzla yine de bir karpuzu daha tasımamıs olmama...
Su saatte haftasonuma, aylar sonra kocayla ilk basbasa programa dakikalar kala, icimi kapladı bir sitem kendime.
Yazmadan gecemedim, bunlar dolunca icime... Üzgünüm be blog, sozum olsun telafi edeceğim ..

Kişisel çözümleme-1

2011-11-18T11:11:00.000+02:00

Pek bir yazasım var, ama bölük pörçük beynimdekiler, toparlayamıyorum.

Dün dellenip evden alıp başımı çıkmışken ( tabi ki işe) bilgisayar çantam ve bir sürü ıvır zıvır elimde, asıl çantamı unuttum mesela.

Birini arayıp , “ ne diyecektim” tadında buluyorum kendimi.

Cümleye başlayıp , başını sonunu kaybediyorum cümlenin lafın ortasına gelememişken..

Yetişemiyorum doğrudur, ama yeni bir durum değil ki bu??

Üstelik sabah kafamı yastıktan sıyıramıyor ve güne başlayamazken söylenmeye hakkım da yoktur, onu da biliyorum.

Ev işi, yemek,ütü…vs de üstümde değil, şükürler olsun, ama bir tabağı alıp bir yere koymak da külfet geliyor.

İşte keyfim yerimde, tamam sıkılıyorum ve yeni bir açılım diye sürünüyorum bir süredir heyecanlı bir işim olmasına rağmen , ama şımarmanın lüzümu yok onu da biliyorum. Dinlensem bir süre , 2 ay sonra çalışacağım diye zıplarım , ruhum müsait değil evde olmaya biliyorum, ama yine de gidesim var azıcık…

Canım bir kahve bir kitap evde olmak istiyor, sonra fink atıp mağaza gezmek , sonra bunlara fırsat bulunca yalnızım çoook diye ağlanıyorum… Sonra eş-dost sağolsun çok , sık görüşünce de ay çok bunaldım geliyor…

Naz’a delleniyorum, sesime hakim olamıyorum, sonra o uyuyunca onu özlüyorum, neden yaptım deyip, bugünler geri gelmeyecek oluyorum.

Dengesizim dengesiz…

Aileyi özlüyorum, sonra bir iki gün içinde gına geliyor, evim evim diyorum, ama eve gelince neden çok yakınn değiliz her anlamda diyorum….

Şükredebilen bir yapı olmakla beraber bu aralar tatminsizlik hastalığına yakalandım. Beni tanıyıp okuyanlar “ yeni değil ki “ diyecek J

Bu mükemmeliyetçilik herşeyden beter be blog, adamı yer bitirir… Beklentilerin de çevrendikeleri… En kötüsü de farkında olmak, ama derdine çare olamamak kendinin.

Aptal olsam, farkında olmasam da mutlu olsam?

Ya da farkındalığı çözüme çevirsem de mutlu olsam?

Yani mutlu olasım var da nasıl yapacağım onu düşünüyorum.

Kendimize geldik...

2011-11-01T17:00:00.001+02:00

Sevmiyordum son aylarda uyanışımı, senin çoook erken şakıyan sesin bazen bana “ah be yavrum, 1 saat daha uyusaydık “ dedirtiyordu. Yataktan kalkmadan , yapılacaklar ya da yapmadığım ertelediklerimin listesi beynimde dönerken, biraz daha gömülüyordum yorganın altına.

Yaş oldu 31, yorgunluk var, yetememe hissi, endişeler, bazen tembellik aslında bıkmışlık…

Sonra 30 yılda giden canlara yenileri eklendi, 24 ü bir arada… Diyorsun ya “ Annecim, askerler düşmanlarla bizim için savaşıyor, değil mi?” Yutkunuyorum bunu duydukça. Andımızı öğrendin , marşlar söylüyorsun, Atatürk oratoryosu hazırlıyorsun… ben de yaptım hepsini, benim yaşıtlarımda… Sonra bir baktık, hayat savurdu kendi dertlerimizle bizi oradan oraya, bu esnada baktık menfaatçiler sardı çevremizi.

Din, dil , ırk, toprak, vatan, bölünmez, ama bir de kimlik var, eee ne oldu “ne mutlu Türk’üm diyene” ye, “Türkiyeli” artık medenileşmeliyiz, AB’ye uyum… diye kendi dertlerimizin içinde uyurken, uyutulurken yüzümüze tokat gibi çarptı kızım. Anladık aşağıda ne demek istediğini;

“Birinci vazifen, Türk istiklâlini, Türk Cumhuriyetini, ilelebet, muhafaza ve müdafaa etmektir.

Mevcudiyetinin ve istikbalinin yegâne temeli budur. Bu temel, senin, en kıymetli hazinendir. İstikbalde dahi, seni bu hazineden mahrum etmek isteyecek, dahilî ve haricî bedhahların olacaktır. Bir gün, İstiklâl ve Cumhuriyeti müdafaa mecburiyetine düşersen, vazifeye atılmak için, içinde bulunacağın vaziyetin imkân ve şerâitini düşünmeyeceksin! “

Daha bir “dur, ne olduk böyle, kimiz, neredeyiz, neler yapıyoruz biz yıllardır” diyemeden, bu gerçeği anaların gözyaşından rating çıkaran programlarda izleyip aynı gözyaşını döken analarken gerçeğe yaklaştık, birlikten güç doğdu, millet kendine geldi, aidiyetini ve birlikteliğini hatırladı.
Daha hazmedememişken sallandı 7,2… Hem öyle bir yer ki, yukarıdaki tartışmalarınn göbeğinde… Çıktı ırkçılar ama biraraya gelmiş millet daha bir kilitlendi , kocaman bir yürek oldu, beraber attı.
Kendime geldim kızım.
Şükür duydum;sabah beni sıcacık evimizde uyandırdığın için ve yataktan çıktığımda üşümediğimiz için , sen benden önce cırcır güne erken başlayacak kadar sağlıklı olduğun için,sabah mutfağa inip dolabın önünde ne yiyeceğimize beraber karar verebildiğimiz, hangi kıyafeti giyeceğimizi seçme şansımız olduğundan evde sabahları savaş çıktığı için; iyi bir okula gidebildiğin, başımız hep sıcak bir çatının altına girdiği ve akşamları önümüzde sıcak yemek olduğu, sıcacık banyomuzu yapabildiğimiz , to do list yapacak kadar çok şeye ulaşabildiğimiz için… Bunlar detay kuzum; nefes aldığımız ve beraber olduğumuz için….
Biliyorum, unutacağız unutturulacağız; ama biz hatırlamak için elimizden geleni yapacağız.
Son iki haftadır baban yokken kayda aldığın ve sürekli anlattığın gibi;

“çocukların evleri kırıldı, altında kaldılar” “Düşmanlarla savaşırken bizi korumak için öldüler”…

2011-10-07T22:10:00.000+03:00

Eylül geçti, elim yeni gidiyor klavyenin tuşlarına...
Naz'ın yaz okulu, yaz okulundan sonra babanne ziyareti, sonra uzun bayram tatili derken, Eylül başı kuzum bize geri döndü.
Yaz okuluna gönderdiğimiz okulun kış programı bizi tatmin etmeyince, tesadüf eseri bulduğumuz ama içimize sinen 20 yıllık geçmişi olan bir okula yazdırdık. Sitemizde değil ama uzak da değil. İki ebevyn paslaşarak idare ettik akşam çıkışlarını.... Her zamanki gibi adaptasyon durumu yaşamadık, bizimki eve gelmek istemedi akşamları, o derece sevdi, o sevdi diye biz daha da çok sevdik.
Yabancı öğrenci yoğun bir okul olduğundan başta endişeliydik, ama baktık ki Naz pek bir iştahlandı yabancı dillere, tam bir oh çektik.
Evde yardımcılardan, bakıcılardan gülmedik ama kızımı bizi güldürüyor şükür ki...
İş yoğun, ev hayatı süreki organizasyon gerektiriyor,eve bakacak biri lazım derken; Eylül'ü de kış kışladık.
Bir de benim tahammülsüzlüğüme sebep iç seslerimi de kış kışlarsam değmeyin keyfime...

P.S: Naz'a bir şeyler oldu, fotomodel kesildi başımıza... Tüm politik yetenekleri gün be gün gelişiyor. İç seslerim baktı ki beni sınıra getiriyor " sen dünyanın en iyi annesisin" deyiveriyor ben eriyorum tereyağı gibi...

Kışşş Ağustos kışşş....

2011-08-17T13:39:00.002+03:00

İnsan ne kadar çok dalgalanıyor. Benim durumum tam manik depresife vurdu.

Ramazan güzel, maneviyatı yüksek tabi ama iftar, sofra topla, uyuyakal, sahura kalk, sofra topla, uyumaya çalış , kalk, Naz için kahvaltı , sofra topla, Naz’ı okula gitmeye ikna et, işe yetiş , Naz’ı okuldan almaya yetiş ve yine iftar…. Maneviyat fiziken yıpranmayla birleşince, bu sefer maneviyatın da zayıflaması olarak bünyeye vurdu azıcık…

Evet yatılı bakılı maceramıza son verdik ( ara mı verdik desem, hani %99 eminim ama akıl planlar, kader gülermiş malum…)

Naz yaz okulunda, biz Naz’ın programına göre rotasyonda, kış için okul kaydı tamam , eve bakacak biri bulundu, ama düzenlisi bulundu mu tamam, tastamam olacak.

Ne Ağustos Allahım…

To do lists bekliyor beni;

Dolap içleri elden geçecek, kutu kutu penselenecek.

Ayakkabı dolabı toparlanacak

Naz’ın eskileri verilecek, saklanacaklar hurçlanıp dolap üstüne çıkacak

Klordan mahvomuş saçlara çeki düzen verilecek

Ejderha Dövmeli kız serisi bitti, kenarda bekleyen Elif ve İskender okunacak

Alınış ve kenarda bekleyen duylar boyanacak , duvardaki delikler kapanacak

Alçı ile rüstiklerin takılırken fazladan açılmış delikler kapanacak

Merdiven altı elden geçecek

Biten Schengen vizesinin acil uzatılması lazım

Naz’ın okul başlangıcı için evrakları toparlanacak

Tahammül ve beklentisizlik üzerinde yorulan kafa boşa çıkarılacak

Yeni bir tarif defteri alınıp, tarifler toparlanacak

Ağustos vurdu geçti, ne olur Eylü güzel gelsin, kolay gelsin…

P.S: Çok sevimli burada ama her zaman bu kadar sevimli değil, özellikle yemek konusu bende anksiyete yapıyor bu aralar….

Mı?

2011-07-02T22:40:00.000+03:00

Mutluluk , taze biçilmiş çimenlerin kokusunda, Naz'ın uyku nefeslerinde,bir yudumda mıydı?

İçe bakış 1

2011-06-30T14:06:00.000+03:00

Yaz geldi, ya da gelmeye çalışıyor :)
Ama bebekleri ondan bereketli geldi.
Her hafta bir yendoğan haberi.
Pırpır oluyor benim bile kalbim... Yeni doğanları ya da doğmuş serpilmekte olanları kucağıma aldığımda , yok artık tamam, tavrım acaba devam mı oluyor...
Ama kolay değil ki...
Çok büyük güç lazım eğer bilinçli yapıyorsan... Para ya da fiziksel değil, ruhen ve beynen...
Ya da deli cesareti ...
Ben çok güçlü de değilim deli de...
Eee ne yapcaz şimdi?

İçimden geldi bu sabah...

2011-06-28T11:48:00.003+03:00

Yıl oldu neredeyse ve bu sabah içimden geldi yazmak...

anlatmak istediğim özel birşey olduğundan değil, paylaşmak bizim doğamızda olduğundan.

teşhircilik mi? Bence değil. Öyle olsa sadece övünülecek şeyleri paylaşırdık, son postumdaki gibi utanılacakları değil...

Naz okullu oldu, evimizi taşıdık , ben aynı şirket içinde , koca kişisi bambaşka profesyonel değişiklikler yaşadık.

Yardımcılar değiştirdik, kızkardeşi evlendirdik, ve evimizi hayatımızı taşıdık.

Bahçeli bir evimiz oldu sonunda, işime çok uzak ama kalbime yakın, kızımın bahçesinde Renkli'sini beslediği, benim bile kedilerle ilgili fikirlerimin değişmeye başladığı... 15 gün içinde bizi taşıdı diye kızsamda hala zaman zaman sarılıp kocama teşekkür ettiğim.

Naz'ımız bir bıcırıktı, şimdi de içine kadın kaçtı.

Tüm saflığıyla, kaprisleri, küsmeleriyle... Artniyetsiz , kirlenmemiş ama kadın...

Yılsonu gösterileri atlattık, bale resitaline bile çıktık. Akşam uyku saatlerini 10'a çektik ama hala 6,30'da uyanıyoruz. Yerimizde duramıyor, kendi kendimize şarkılar mırıldanıyoruz.

Kuzenleri ablalarım, abim, eve gelip giden dostlarımızın kendinden küçükleri ise hemen kardeşi oluveriyor.

"Kardeş istiyor musun?" sorusunun cevabı, o isimlere " benim kardeşim var ki " diye gönderme yapmak oluyor.

Özgür kız diye içimizden geçirirken, artık öyle yaşıyor.

Control freak'lik içimde olduğundan bir yandan söylensem de , içten içie gurur duyuyorum bu haliyle.

Savaşçılığı , kendini koruması hoşuma gidiyor.Hayatı böyle öğrendi ve gördü. Yanında ona bakmakla yükümlü yabancılara, şükürler olsun ki hepsi de sevgi doluydu, kendini ispatlamayı öğrendi.

Sevimlilik ya da onların hoşuna gidecek şeyleri yaparak baktırtmadı kendine, kendi olarak güçlü durarak, şikayet ederek değil ama isteklerini açık açık söyleyerek... Gururluyum elbette, gözlerim dolsa da bu şekilde analiz ettiğimde , gerçeklerle yüzleştiğimde, içten içe umutluyum onun için, kendimiz için...

Seyahatlerim başladı tekrar, belli konumların belli bedelleri var tabi.

Naz ilk başta şaşırdı ama sonra hediyeler ısmarladı. Babasını daha çok sahiplendi. Ne de olsa sırf Naz için iş yapış tarzını değiştiren , seyahatlerine ara veren ve kızına tapan bir baba o. Naz'la anlaşarak evden çıkış saatine karar veriyor, Naz'a göre eve dönüyor. Naz'ın kahramanı babası ...

Gariplikleri , atlatılanları değil, umutları yazmak istedi canım bu sabah.

Kaçırdıklarıma değil, sahip olduklarıma bakmak istiyorum içten içe.

Başkalarının boş ya da dolu, ama onlara ait olanlarını değil, kendiminkini düşünmek istiyorum...

Haydi bakalım, yeni bir mevsim olsun ...

Kontrolu kaybetmiş anneye "kendine gel" konulu ilk ders...

2010-11-23T14:35:00.000+02:00

Bayram, Tatil, Naz, sabır, yaş 3 aylık bir cadının annesi olmanın delirmenin eşiğindeki dayanılmaz hafifliği… konularında yazmayı düşünürken dün akşam “ artık dellenme azıcık, kendine gel “ dedirten cinsten, hep paranoyaklık yapıp korkusunu yaşadığım bir şey oldu…
Naz banyoda kilaitli kaldı…
Küçücük havalandırma penceresi hariç, kapıdan başka çıkış olmayan bir banyo bizimki…

Yine dellendiğim, kontrollu olup time out yapmaya karar verdiğim bir akşam yemeği sofrasında, Naz yine 2 aşağı bir yukarı 2 amut 2 takla beni test ederken, sınıfta kaldım.
A; “Kalk sofradan ltf” ” time out odaya”
Naz ; Tamam , ben de hamur oynarım odamda ( zaten koymuşkafaya yememeyi)
A; Benim odamda bugün o zaman molan
Naz; Olur yatakta zıplarım
A; O zaman banyoya

Ve Naz daha banyo kapısından girerken kapıyı kapatır, omzunu silker, kilidi çevirir…
Ben sakin ama renk uçmuş, yardımcım kapıda yanımda titriyor ama benden çekinip susuyor…
Başlıyorum konuşmaya, oradan buradan, arada “ buradayım, korkma “ diyorum, hiç susmuyorum…Naz her dediğimi yapıyor şükürler olsun, kilidi çevirmeye çalışıyor… Murat yok. Kapıcıyı çağırıyorum, Naz’a banyo minişlerini al tartıya çık akç kg olmuşsun diye oyalamaya devam ediyorum…
Korkma , şimdi kapıdan ses çıkacak diyorum Naz’a, kır kapıyı diyorum Ahmet Bey’e… Deniyor ama kapı sağlam… Çilingir, numara, kaç dakikada gelir falan hesaplarken, kapının esnediği fark ediyoruz… Ahmet Bey kapıyı esnetiyor tüm gücüyle milimetrik alt delikten Naz anahtarı itiyor ama o da ne ? Girmiyor kilide anahtar…

Murat telefonda sökün kilidi, çilingir de onu yapacak diyor, bir yandan yanımıza gelmek için çıkmaya çalışıyor olduğu yerden.
Söküyoruz ama anahtar oturmuyor kilide , yardımcım “Abla, deiiği kapayan ahşabı oysak belki oturur kilit “dedi
Başladım tınaklarımla tornavidayla uğraşmaya, ama susmuyorum hiç Naz’a….

Ve mucize oldu açıldı kilit… Ben de bıraktım kendimi, üstümden kamyon geçmiş gibi… Naz güle oynaya çıktı, şükür olsun… Ağlamadan, sinirlenmeden, söz dinleyerek…
1 saat sonra dökülen sıvaları temizlerken Reyhan, bu sefer kilidi dıştan çevirmiş Naz kızın üstüne… Banyonun önünden geçerken baktım Naz kapıda “ Korkma canım, buradayım “ diye banyo kapısına konuşuyor…

Güler misin ağlar mısın?

Değişmeyen tek şey değişimmiş...

2010-10-26T13:15:00.002+03:00

Yaz bitti, mevsim değişti, biz de değiştik…

Tatiller yapıldı, hem Naz’lı hem Naz’sız… Hep beraber kısa bir Asos kaçamağı, sonrasında Bayram’la birleştirip, Naz’ı Mersin’e el öpmeye gönderip biz Madrid- Endülüs ve Barcelona…
Tam bir hafta boyunca bizsiz anneannesinde kalmayı başardı. Bu sene korkmuştum oysa, çok aklı selim ve kararlı tavır sergilediği için, bir inat ederse kendimi İspanya’dan dönmeye hazırlamıştım… Oysa çok uyumlu davranmış, son günlerde Ayşe’nin ablası olan oyun kimliğime ithaf ederek “ Ayşe’nin ablası çok güzel, az kaldı gelecek “ diyerek Ayşe’ye teselli vererek ifade etmiş özlemini sadece…
Herkesin okula gitmek istemeyen çocuk sendromu ile uğraştığı şu günlerde, biz okuldan eve gelmek istemeyen Naz’la uğraştık. İkinci haftanın sonunda kendisi tüm günü okulda geçirip, okulda uyumaya karar vermiş olup öğretmeni, müdürü, bakıcısı ve bana rağmen okulda kaldı, okulda uyudu…
Ertesi günlerde okula bırakırken , tüm telkinlerim sonrası nerede uyuyacaksın sorusunun cevabı “ okulda “ idi, ama neyse ki sorunsuz döndü sonraki günlerde.

Ben tam bu da nereden çıktı derken, inancımı güçlendiren bir olay patladı… Naz’ın tonton ayısı , bir tanecik ablası çok acı bir haber aldı, eşini kaybetti ve apar topar gitti…. Ona üzülmekten ve teselli etmekten kendi derdimize düşemedik. Pazar akşamı ablasını uçağa bindirip, Naz’ı sakinleştirip, Pazartesi sabahı çaresi ama bir yandan da çok yukarıdan haftalar önce bir mesaj geldiğine inanıp Naz’ı tüm gün kreşe bıraktım.
Hiç yadırgamadı yavrum… 3 yıl bakıcılarla, üstelik her birinden memnun kalsam da , sık sık değişmek zorunda kalan bakıcılarla, çalışırken aileden uzak bir çocuk büyütmeye çalışan ben , bir kere daha böyle bir çocuğum olduğum için şükrettim…
Yine şükrettim ki anlayışlı ve saatlerimi kendimin ayarlayabildiği esnek bir işyerindeyim… 1 aydır Naz’ı okula bırakıp işe geliyorum, 4 gibi çıkıp kızımı alıyorum…

2 haftadır, babanın yokluğunda anneannem, benim 75’lik ama çınar ağacı gibi güçlü anneannem yalnız bırakmadı bizi, can yoldaşı oldu…

Naz elbette etkilendi... Tabi ki büyüdü, zaten empatik diye düşündüğümüz beyni, daha algılayıcı , daha cevaplayıcı , daha tepkili. Babasının da yokluğu da tuz biber ekti… Benim sinirlerim yıprandı, bazen kendimi aynaya baktığımda tanıyamaz oldum, Naz ‘a bu kadar sert davranabileceğimi düşünmemiştim, üstelik bana en çok ihtiyacı olduğunda… Sonra kendime geldim…

Bir yandan empatik, naif, kırılgan bir yandan da, cinocin… Mesela;

Babasıyla oynarken, herkesin yumuşak tarafını kavramış olan Naz , hemen babasının yanağını sever “ Sen şimdi bana Baby Tv de açarsın” diye oltayı atar…
Aslı’ya “ seni çılgın seni” diye parmak sallayıp şakacıktan kızar… Aslı’yı görünce çığlığı basar, ne olduğunu sorunca da” Çılgın teyze geldi, çıldırıyoz” der…
Sık sık bizi bir araya toplayıp “hadi sohbet edelim” demekte… Argo deyimle “ paso muhabbet” bizimki, nadiren susmakta…
Sabah krepini yerken “ Annecim, gerçekten senin yaptığın krep çok lezzetli, zaten çok severim , bilirsin “ gibi kendinden beş karıl büyük cümleler kurmakta…
Yemeğini yarıda bırakıp “ Annecim…. Ben başka cocuklar aç kalmasın diye onlara bıraktım” diyebiliyor…

Yeni birileriyle tanıştığında “ Merhaba, ben Ayşe’nin annesiyim “ diye tanıtıyor kendini ve evdeki çok sevgili çocukları Ayşe, Efe ve onların küçük kızkardeşlerini tek tek anlatıp yaşlarını , hangisinin büyük hangisinin küçük olduğunu dakikalarca anlatıyor…
“ Bir kitap okumaya ne dersin, dansetmeye ne dersin…” gibi önerilerle bizi dumura uğratıyor.
İnanılmaz bir hafızası var, aylar hatta bir önceki yıl ki olayları bir an hiç olmadık bir anda , tek tek anlatıyor….
Hafızası yeni şarkıları çok kolay öğrenmesini sağlıyor.. Haftada en az 2 yeni şarkı ile sahnemizde, beklerizJ Küçük Ayşe, sonbahar, 2 küçük kedi, kırmızı balık… vs favorilerimiz…
İnatla tutup tutup tuvalate gitmiyor , sonra ufacık damla kaza olma arifesinde zor yetişiyor tuvalete… Sonra bana şunu diyebiliyor “ Anne… Lütfen bana aşk olsun deme, bir damla kaçtı sadece” !!!
Yemek sofrasında “ ama duamızı etmedik “ deyip , okulda öğrendiği şu duayı söylediği gün, fark ettim ki bebeğim büyüdü;
“Allah’ım sana şükürler olsun, soframız bereketle dolsun, yediklerimiz şifa olsun , hepimize yarasın, afiyet olsun”…

Kendimi kaybedip bağırmaya başladığımda , uzun kirpikler altından mahzun mahzun bakıp, kalbini tutup “ Bak anne , kalbimi kırdın, nereden çıktı bu bağırmak” diyebiliyor, ve ben o an kahkahaya boğuluyorum… Sonra da “ hadi benden özür dile “ deyince beni kendime getiriyor…
Bana anneliği, arkadaşlığı, ebeveynliği öğretiyor bacak kadar boyuyla ama pabuç kadar diliyle…

Bir de şu otomatiğe başladığı ağlak “ anneeee anneee” şarkısını dilinden söküp, ebeveyn sağırlığını aşarsak, rayımıza girmemize beş kaldı…

Şimdi 29 Ekim kaçamağı dönüşü, ev- iş- okul… vs organizasyonunu sonuca bağlayıp, kış rutinimize girmeliyiz…

Şunu itiraf etmem gerek, uzun zaman sonra son bir aydır , tüm zorluklara rağmen ilk defa çekirdek aile olmayı hissettim… Bir kere daha şu sözleri tekrarlıyorum;

"Hakk’ın karşına çıkardığı değişimlere direnmek yerine, teslim ol. Bırak hayat sana rağmen değil seninle beraber aksın. Düzenim bozulur, hayatımın altı üstüne gelir diye endişe etme. Nereden biliyorsun hayatın altının üstünden daha iyi olmayacağını?" Şems/ Aşk/ Elif Şafak

Sokakçılar bizi....

2010-07-28T11:55:00.006+03:00

Yazdım, yazdım, bir baktım kaybolmuş…
Ama üşenmek olmaz , notları düşmek lazım…

Babasına iyice düşmüş olan bu küçük hanımın, babasının geçen seyahat süresince girdiği sendromu dinginleştirmek için için dişimi tırnağıma taktım, büyük fedekarlıklarla J!! Eve adımımızı atmadık J Hafta içi bile 4 gün akşam sokaklardaydık… Yeşilköy’de açılan Ozsut bizim için harika bir kaçış oluyor, çocuklar parkta biz anneler de yanlarında sohbet, Rönepark^da ayrı bri güzellik, bu sene hiç gitmiyorduk, vesile oluyor gidiyoruz bu aralar…
Florya’da Sesto Senso da çok geniş bahçesi, hamakları çimenlerde çıplak ayak gezme imkanı ve nefis yemekleri ile harika… Biz bu hafta hepsini yaptık… Bizim çete , hem anneler hem de çocuklar çetesi hep beraber takıldık :) Cumartesi akşam bu son halleri…

Akşam üstleri oyun grubuyla parkların tadını çıkaran Naz haftasonu bol bol bana eşlik etti yine. Teyzesi yine Naz’a getirmiş oyuncakları , arada işe gitse de bizi yalnız bırakmadı haftasonunu bizimle geçirdi. Pazar günü olmazsa olmaz yüzmemize de gittik ve dönüşte yemek sonrası evde Toy Story 2 ile sinema keyfimizi de yaptık, haşlanmış mısır eşliğinde…

Bu kadar aktivite özeti yeterli, asıl içerik mühim ;

*Kiraz yerken çekirdeğini de hüpleten Naz , bir panik göbek deliğini çekiştirmeye başlar “ dur bakim çıkarayım çekirdeği” diyerek
*Parktan , başka parka gitme bahanesiyle ayrılan küçük hanım, pardon “büyük hanım” , benzinimizin bittiği ve eve gideceğimizi duyunca koyar tepkiyi ; “ Benzin bittiyse benzin istasyonuna gidelim, eve değil”…
*Teyzesi hamakta ona masal anlatırken uyuklamaya başlasa da “ eee bebeğim” kısmına gelince masalda, uykusundan ayılıp “ ben bebek değilim, ee abla demelisin” diyecek kadar takık küçük- büyük olma durumuna
*Pazar gecesi tuvalete kalktığı için sinirlenip bağırarak ağlamaya başlayan Naz, ışığını açtırıp, benim odama transfer olunca, rahatlar “korkma anne, ben yanındayım “deyip bana sarılıp uyur … Tabi iki saat geçmez yine odasına gider.
*Suflörlüğe aynen devam, “ ne oldu?, sen ne dedin? Sen öyle deyince o ne dedi? “ “ Ayse bana “ üsüdüm” desin “… Kafasındaki dialogları dikte ettirerek yaşıyor adeta…
Kendini ifade etmesi, güveni gitgide gelişiyor… Bazen şikayetlenip bana gelse de, geri gönderiyorum aynen, “sen çözebilirsin” gazıyla, şimdilik işe yarıyor, bakalım …

Aşağıdaki Naz'ın tiyatro ekibi :)

A; Naz’cım lütfen giyinir misin, gitmemiz gerekiyor
N; Ama ben Ayse’yi giydirmeliyim önce, Aaaaa ( seni tiyatrocu seni)

Cimcime seni, cimcime…

Bu akşam da istikamet Rönepark Devrim-Rüzgar'la , hadi bakalım...

Büyüdün be mucize...

2010-07-21T14:18:00.003+03:00

Hergün ayrı macera…

Ara verdiğimiz bu dönemde çok değişiklikler oldu bizim “ abla” da , “büyük hanım” da, “ Ayşe ve Efe’nin annesi” nde…
Bunların hepsi bizim Naz, kendisine böyle hitap edilmesinden hoşlanıyor.
Bakıcısı Ayşe’nin anneannesi, ben Efe’nin anneannesi.
Ayşe sürekli Naz’a eşlik ediyor, Efe ise sürekli banyo yapıyor…
Bu aralar aramıza Tonton Ayı da katıldı… Evde sürekli tiyatro durumu var anlayacağınız, yönetmen ve suflör koltuğunda Naz …
Hayalgücüne inanamıyorum bazen…
Geçen gün almış beni karşısına ciddi ciddi “ Tonton Ayı bugün ormanda yanıma hiç gelmedi, çam ağaçlarının arkasında Koca Kurt’la elma topladı” diye heyecanlı heyecanlı anlattı.

Büyüme olayına takılmış kafası, uykularında bile rahat vermiyor, bazen sayıklıyor “ ben büyüdüm” diye ya da dünkü gibi arabada uyuyakaldığı için pijamasını değiştirmemize bile izin vermiyor. Kafayı gözü sağ sola vura vura “ bana bebek muamelesi yapma” diye diye pijamasını kendi giyiyor…

Geçen gün banyoda bakıcısına bizi şikayet ediyordu ; “Anne-baba bana bebek muamelesi yapıyor” diyerek. Babası yanına gidip “ kim ne yapıyor kızım? “ deyince “ Annem bana bebek muamelesi yapıyor”” diye yanıt verdi… Ben gittim” neler oluyor” diye, gülümseyerek koştu yanıma “ Sana krem sürelim mi” dedi!!! Bu yaşta bu yönetme becerisine şapka çıkardık J

Naz Mayıs’ta İğneada gezimizden beri geceleri de bezi bıraktı.. Şimdilik iyi gidiyor. Bakıcısının da bu konudaki hassasiyeti hayatımızı çok kolaylaştırdı. Kazalar arada bir oluyor ama şimdilik geri dönüş gerektiren bir durum yok , bakalım.

Bu yaz sürekli havuzdayız, yağmurlu güneşli, sabah akşam fark etmez haftada 4 gün yüzmeye gidiyoruz ve Naz 3 haftadan beri kolluklarıyla yüzebiliyor… Suya bayılıyor oldum olası ama artık haftasonu, hatta bazen hafta içi akşam da yüzme rutinleri bizi direk yüzme konusunda körükledi… Kendini suya sırtüstü bırakıyor yatıp dinleniyor ve hatta büyük bir azimle gözüne kestirdiği mesafeleri kendi çabasıyla aşıyor… Sonra da saçını kuruturken duş sonrası kucağımda uyuya kalıyor ...

Yazamıyorum gün gün o oldu, bu oldu... Hem fırsat olmuyor hem Naz büyürken ben de değiştim... Bu yaşına dek, hareketlerine , dediklerine takılırken artık karakterindeki değişikliklere takılır oldum . Şaşkınlığa düşürüyor sözleri, şaşırtıyor , düşündürüyor.

Geçen gece uyuturken " kapat gözlerini, iyi şeyler düşün, ne görüyorsun" dediğimde, " Seni görüyorum anne" dediğindeki gibi...

3 yıl dolmak üzere, ve ben inanmıyorum büyüyen mucizemize... Doluyorum doluyorum... Kendime dert ettiğim, sıkıntı yaptığım herşey küçülüyor gözümde...

Sadece iyi ki varsın diyebiliyorum....

2010-07-12T17:13:00.000+03:00

Dün akşam dalmıştın uzaklara…
“Kızım ne var kafanda ?” diye sorunca kafana bakmaya çalışıp “ toka “ diye yapıştırdın cevabı…

23 Nisan’da Sapanca’dayken “ balı yemeğin üstüne ye kızım “ deyince elinle ağzını gösterip “üstüme değil , ağzıma istiyorum” diyen sen gibi….

Böyle anlarda dank ediyor büyüdüğün…

O bardakta değil de , benim içtiğim bardaktan istediğinde…
Sürekli arkadaşlarından bahsetmek istediğinde…
“Ingaaa ıngaa” diye bebek sesi çıkarıp “ ben bebet oldum, sımarmak istiyorum” dediğinde…
Ben büyüdüm, abla oldum dediğinde…
Bu aralar en sevdiğin “Ayşe” bebeğini “ bu sabah okula götüreyim, arkadaşlarımı sevindirecem” dediğinde…
Bakıcını , dışarı çıkarken “ O da gelsin” diye hemen ekibe dahil ettiğinde…
Parkta, sokakta, her yerde, gördüğün her çocuğun arkasından gittiğinde, ve “benim adım Naz, oynayalım mı” diye çekinmeden sorduğunda…
Yanından kaçan çekingen küçük büyük çocuklar “ Ama kimse benimle oynamıyor, neden kaçıyorlar” diye anlam veremediğinde…
Parkta sana vuran bir cocuğa ters ters bakıp, hazmedemeyip arkasından gidip ,omzundan çevirip “ Neden bana vurdun? “diye hesap sorduğunda…
O kafanı emme basma tulumba sallayıp, bize ders verdiğinde “ Anladın mı?” , “ Tamam mı?” diye sorduğunda…
İngilizce bir kelime söylediğinde “Hangi dilde konuştun? “ diye sorduğumuzda , dilini çıkarıp uzatıp “ bu dilde” dediğinde…
Bakıcın “ sen odanda biraz yalnız oyna, sana yemeğini hazırlayayım “ dediğinde “ Anneme söyleyeyim de sana iş vermesin, hep benimle oyna “ dediğinde…

Artık bağımsızsın, bizden çıktın…. Kucağımıza gelmiyorsun bile kendini sevdirmeye… Hem mutluyum özgürlüğünden, hem de korkuyorum hayat seni törpüler diye…

Uyandım, baktım ki insanlık yine kaybetmiş...

2010-05-31T15:04:00.002+03:00

Aslında neler yazacaktım bu sabah, haftasonumuzu, Naz'ımı...
Hepsi boğazıma düğümlendi sabah haberlerini izlerken.
Yutkunamadım, nefes alamadım...

Biz unutkan insanlarız... Filistin'de olanları kınadık, lanetledik ve unuttuk...
Onlar hala orada ateş altında, silah altında bir avuç topraklarını savunurken, Ortadoğu'da bir avuç insanken, birileri kalktı gitti... Genç, yaşlı, çocuk...
Üşenmediler , yüksünmediler, ne işimiz var demediler yola çıktılar.
Ve kendi toprağı olmayan bir ülkeye giden başka bir ülkenin/ülkelerin gemisine/gemilerine, kendilerine ait olmayan sularda saldırdılar...
İnsanları öldürdüler, dünyayla ilişkilerini kestiler, ve bilinmeyene sürüklüyorlar...
Barbarlık değil de nedir, söyleyin...

Elbette İsrail'e ve İsrail vahşetine karşı olmak ile yahudi olmayı birbirinden ayırmak, bir insanlık görevidir... Ben yıllardır yahudilerle çalıştım, çalışıyorum. Onlara tepki vermek , aciziyet sadece... Bunu yapmakla İsraİL'deki ırkçılık arasında fark yok...

Bunun ayrımına vararak yine de ses yükselmeli...
Dünya sessiz kalacak muhtemelen... Peki ya biz?
En azından birey olarak, ben olarak...
Düşünüyorum , düşünüyorum ...

2010-05-24T18:12:00.000+03:00

Günler geçiyor, bahar bereketiyle…
Günler uzun, değişikliklere gebe.
Bunca senedir aynı evdeyiz, ilk defa sahildeki parkımızda atıştırmalıklarımızı da alıp hem piknik hem park keyfi yaptık mesela..
Geçtiğimiz faftasonu en kocamanından kaçtık. Mekan Kıyıköy’de… Şirin bir belde, bakir Karadeniz kıyısında…
Naz’ı sosyal hayatımıza her zamankinden daha çok dahil etmeye çalışıyoruz. Akşam yemeklerine, tatillerimize… Biraz akışına bıraktık yani.

Büyüdüğünün farkında. Küçük olduğunun söylenmesinden ya da ima edilmesinden çok rahatsız oluyor… “Ben bebet değilim, büyüdüm ben” deyip iki kolunu kavuşturup sırtını dönüp büzüştürüyor dudaklarını… Bilmiyor ki büyüyünce de bazen “ hep küçük kalsaydım “ diyeceğini…
Giyinmek çooook zor bir aktivite bizim için.. Hayatı oyun, kaçıyor, hopluyor, zıplıyor… İstemediği bir şeyi yaptırabilmek namümkün… Bazen yükselen bir ağlama efekti ile çevresindekileri kaçırmaya çalışıyor, yersen… Bazen biz de ona eşlik edip şarkı söyler gibi aynı efekti tekrarlıyoruz. O zaman ara verip “ 1 salise önce ağlama taklidi yapan o değilmiş gibi son derece ciddi bir edayla “benim gibi ağlama sen” deyip devam ediyor..
Miyav miyav kedi ve hav hav köpekle onlarca hikaye uyduruyor , ne masallar ne masallar… aslında kayda almalıyım, ama onu dinlemeye ve o anı yaşamaya kilitleniyorum, unutuyorum…
Şarkılara çok düşkün, her duyduğu şarkıyı ezberlemeye çalışıyor… Vokal olacak galiba J
En çok hangi cd’yi islemeye çalışıyor biliyor musunuz? Anneler gününde kreşten hediye edilen kendisi ve arkadaşlarının görüntülerinin olduğu cd’Yi… Nasıl bir modellemedir? Neden Caillou’yu sevdiğini onun dışında tv izlemediğini anlıyorum artık…
Arada bir dudup dururken okulda olan bir şeyleri anlatıveriyor, dökülüyor… İçine mi atıyor yoksa süzüp hazır oldukça mı dökülüyor henüz çözemedim…
Sabahları şafakla uyandığı için önce gelip bize sataşıyor, bakıyor ki umut yok ;”siz şimdi uyuyun , ben gidip kahvaltı hazırlıyim, sonra gelirsiniz” gibilerinden bizi avutuyor… Bazen de ayakta uyutuyor.
Dolapları karıitırırken “ne yapıyorsun” a cevap “çikolata arıyorum “ oluyor …
“Yaptığından dolayı sana kırıldım” deyince “ ben de sana kırıldım” deyip sırtını dönüveriyor…
Yemek yeme seansı öğün başına 1 saat sürüyor, doyduğu lokmada pat diye ayaklanıp “doydummm “diyor.
Küçük olmaktan hoşlanmayıp, yavru kedi gibi toparlanıp kucağa çıkıp “ ıngaaa ıngaaa “deyip “ bebet oldum ben “ “su istiyom, çorba istiyom”…vs gibi isteklerini sıralıyor…
Bir küçük adam, tam haşarı bir oğlan çocuğu gibi, zıpır ve esprili. Ama bir o kadar da kırılgan…

Bak bir ana Naz’a dönüyor her lafın sonu..
Büyüdü ya bizim gözümüzde de ara ara geç uykuya yatma, yemek saatlerini bir saat geciktirme.. gibi lüksler yaşıyoruz …
33. ay bitti, geçen gün harddiskteki fotolara baktım… doğru düzgün çıktı almamışız… Değişim dehşet verici, olayın dışına bir adım çıkıp baktığımda mucizevi bir şeye tanıklık ettiğimi görüyorum. Varoluş mucizesi…

This is the life!!!

2010-05-12T11:56:00.000+03:00

Bugün bu...

Açın sesi...

Eeeee? Nerede havai fişekler :)

2010-05-11T11:06:00.005+03:00

Eh geçti 30 yaş sendromu da...

Çok büyütmüştüm kafamda... Kutlamak adına değil, ama bir gün de şimşekler çakacak, sihirli değnek değecekmiş gibi gelmişti... Patlamadı havai fişekler, aydınlanmadım :) Ama dürrtüm bir kendimi. O iyi geldi. Azıcık kendime geldim...

Üstelik doğumgünü sabahına bir sinagogda cenaze törenindeydim... Daha nasıl aydınlanır insan , nasıl kayıtsız kalır böylesine gözüne sokulan bir mesaja...

Ya da benim mesaj alasım, kendime gelesim vardı, bilmiyorum....

2010'un Mayıs 10 itibariyle yön değiştireceğini umuyorum. Ben anlamam astrolojiden , ama ofisten bir arkadaşım söyledi... 13 Mayıs önemli bir günmüş :) Bakalım... Üstüme çöken, hatırlanmanın ve değer verilmenin verdiği dayanılmaz hafifliğin 31. yaşım boyunca devam etmesini diliyorum...

Güzel bir haftasonuna girişi aslında kızım sayesinde Cuma günü yaşadım... Naz'ın kreşinde aslında gösteri yapılmıyor... Mektup'la Anneler Günü kutlamasına davet gelince şaşırdım aslında... Gidince anladık ki zaten gösteri değilmiş... Tüm veliler spor salonunda toplandık, sırayla bir şiir ve şarkı söylediler bizim için ... Sonra okullarında çektikleri videoları hem bize cd olarak dağıttılar hem de beraber izledik.

Sonra bahçeye çıktık, piknik yapmaya ve aşağıdaki sanat eserlerini görmeye... Hepsi kot ve beyaz T-shirt'liydi miniklerin ... Harika bir deneyimdi, ve benim için ...

Aynı akşam aç, susuz Kavaklı Park'a attık kendimizi, saatlerce, neredeyse uyku saatine dek parktaydık, eee tabi saat 9 gibi açlık krizine girdi Naz, ver elini en favori köftecimiz... İlk defa o saatte yemek yedi.. Ama yedi uyuklayarak, açtı ama mutluydu... Eee tabi biz de öyle...

Cumartesi evde keyif günü yaptı , uzun bir kahvaltı, öğlen uykusunu mütakip salonun ortasında ceviz fındık kırmalı piknik...vs

Gecesinde kızımızı yeni ablasına emanet edip başbaşa şık bir yemek...

Pazar sabahı Anneler gününde burada olan anne ve anneanneyi ziyaret, 4 kuşak hanımlar kardeşin evinde... Naz eksik bu fotoğrafta, kendisi balkon temizliyordu o sırada :)

Sonra tabi Naz'a çalıştık yine, ilk bisikletini aldık kızıma... O arabada uyurken koyduk bagaja, uyandığında parkta görünce çıldırdı tabi ama maymun iştahı 4 dak sürdü... Bakalım sever herhalde...

Kendime de almak istiyorum, çok özledim bisiklete binmeyi ... Çok...

Dün de o kadar güzel doğumgünü mesajları aldım ki , o kadar doydu ki ruhum, ancak bunu bekleyebilirdim 30. yılımın sonunda... Ne kadar güzellik biriktirmişim, ne dolu geçmiş yıllarım... Kızım var herşeyden önce 30 yılımın hamilelik dahil son 4 yılını dolduran... En büyük mutluluğum , en sevdiğim ... En sevdiğini kaybetme korkusunun verdiği, bazen şuursuz ruh halleri de bu işin bonusu tabi.

6 yıldır önümde ya da arkamda değil, tam yanımda duran hayat arkadaşım... Tanıştığımız sene o da 3o. yaşını bitiriyordu, şimdi ben... Belki bu satırları hala yaşıyor ve yazıyor olursam 60'ımızda da yazacağım...

Ailem ve dostlarım... Yıllardır biriken, birktikçe daha da çoğalan, eski , yeni, tanıdığım ya da tanımasam da tanıdık...

Olmuşum ben dedim, olmuşum....

Hayata inat, dertlere nispet, KADERimi kucaklamaya karar verdim... Eee ne de olsa önümüzdeki 2o yıl ileri saymamaya karar verdim , 50'imde de 30'dan geri sayacağım ölmez de sağ kalırsam... Dedim ya kaderimi kucaklıyorum , en kocamanından...

30...

2010-05-10T13:39:00.000+03:00

30 ... Ve bundan sonrasını saymamaya karar verdim :)

32 ay...

2010-04-28T17:15:00.002+03:00

Gittik, geldik...

Tedbil-i mekanda değil ama beraber olmak da ferahlık varmış...

Bol bol Naz'a güldük... Boyundan büyük laflarına, elini ağzına kapatıp " hıhıııı çok komik, di mi" diye kıkırdayışına, havuzdan çıkmamak için kendini yerlere, pardon, sulara atmasına, "anneeeeee" diye inleyerek gelip minik bir kedi yavrusu gibi sürünmesine, kendini sürekli bana taşıtmak istemesine, tanımadığı masalara sırf parkta tanıştılar diye yaşıtlarının yanına gitmesine ve onaları bizim masaya getirmesine ve bizimle tanıştırmasına, odada vakit geçirmekten keyif almasına, kendi deyimiyle "cıplak cıplak" yatağında dinlenmesine...

Heinz'da artık gediklisi olduğumuz için , kendisine sorulan " başka ne istersin" sorusuna " bal" diye atlayan Naz'a ben " üzerine yersin kızım" deyince eliyle üstünü tutup" üstüme istemiyorum", sonra da " ağzını gösterip "ağzıma istiyorum" demesi artık soooooon noktaydı...

Bir kamera lazım, her anını çeken... Çok esprili bir çocuk oldu. Bebek zaten demiyoruz , ama kreşte resepsiyonda onu teslim ederken , uyandığından beri tuvalate gitmeye ikna edemememden mütevellit kendisine sessizce " çişin gelince öğretmenine söyler misin?" hatırlatmama alınmış olacak ki, dün gelen anneannesi ve benim anneanneme ( Naz'ın büyük babaannesi ama, öyle söylüyor) " Annem bana bebek muamelesi yapıyor" ( evet, evet muamele...) diyebilen bir kişilik oldu... Kendi kararları, doğruları ve istekleriyle bir kişilik...

Artık restoranda o da menu alıyor, karar veriyor... Okula giderken ne giyeceğine kendisi karar veriyor... Resim yaparken hangi malzemeyle çalışacağını seçiyor... Hatta benim ne giymem gerektiğini söylüyor...

Benim kızım büyüyor...

Mola...

2010-04-22T17:56:00.002+03:00

Biraz mola lazımdı bize, çekirdek ailemize...

3 gün kaçıyoruz Sapanca'ya... Endişelerimizin bir adım da olsa uzağına,.. Tedbil-i mekanda ferahlık var mı görmeye :)

Yeni umutlara ,başlangıçlara, radikal kararlara vesile olur belki de...

Sana mektup...

2010-04-22T10:56:00.004+03:00

Sana haksızlık ettiğimi düşünüyorum bazen, bazen yeterince iyi bir anne olamadığımı...
Her anne yaşar biliyorum, ama ben çalışan bir anne olmanın hem fazlalığını hem eksikliğini yine uçlarda yaşıyorum...
30 oldum kızım , ama 15'imde gibi uçlarda yaşamaya devam ediyorum duygularımı.
Son 1 yıldır, biraz yorgunluktan, biraz kendi üşengeçliğimden , biraz da kaldırabileceğimden fazla yük taşımaktan omuzlarımda ; seni emanet ettiğim için başkalarına iş dışındayken de...

Gamlı baykuşum ya, gamımı dağıttım çevreme yer yer... Tahammülsüzlük en kötü özelliğim, biliyorum bunu, sana da tahammülsüz olduğum dönemler oldu...

Şimdi yeni bir dönemin başlangıcındayken telafi etmeye çalışıyorum eksiklerimi... Bir bir kendi yüzüme vurarak , belki de cezalandırıyorum kendimi.

Ama en büyük korkum senden çalmak, hep seni seven, senin sevdiklerine ve gözüm arkada kalmayacak şekilde seni emanet etsem de hep bir yanımı sende bıraktım ... Ve hep korktum; sen de bir yanını ben de bırakıyorsun, tam olamıyoruz diye...

Sana verebileceğim en büyük tavsiye; Gamlı baykuş olup , "Akıl planlar kader güler " sözünün doğruluğuna inat gitme... Hep pozitif, hep pozitif ol... Güzel mesajlar gönder çevrene ki, güzellikler sana gelsin... Gül, şimdi olduğun gibi, hep gül... Hayatı bir oyunmuşcasına oyna, bir yarışmışcasına koşturma...
Kimin ne dediğinin önemi olmasın, sadece iç sesinin sesini dinle... Bu lafa inat , biliyorum başta ben, çok ses duyacaksın... Duy hepsini, tıkama kulaklarını... Hepsini süz önce kalbinde, sonra beyninde, tart sonra... Ama unutma gönlün razı olmazsa, beynin kararı verse de tatmin olmazsın... Mutluluk da iç tatminle geliyor hayatına, yaşadım da biliyorum kızım...
Hayat bebekken bile bir mücadele, büyükdükçe mücadele büyüse de , bunu bir oyunmuşcasına karşıla, oynarken yanına sevdiklerini de al... Ben zaten orada olacağım.
Seni seviyorum...

Devam etmek lazım...

2010-04-14T18:09:00.003+03:00

Nihayet iyiyim biraz daha... Son 2 haftanın en iyi günü.
Birikti ben de damlalar, aştı çağladı sonra da...
Son yazımı okuyunca şimdi, abarttığımı düşünmüyorum, çünkü o da benim bir yanım, depresif ve mutsuz ama benim bir başka tarafım...
Yalnız kalmak dertlerle, yalnız hissetmek zor geliyor bazen... Daha önce de söylemiştim bunu; kötü günümde vah vah 'larla değil, umutla besleyen dostluklar arıyorum... Çokca da var şükür ama aradakiler yoruyor beni...
Hayat ara vermiyor... İş, ev, sorumluluklar aynen devam ediyor... İnsan da her zaman aynı güçte olmuyor... Hepsini kucaklamak lazım...

Naz 3 gün gittiği oyun grubuna 5 gün gidecek, sabahlarını orada geçirecek...
Evdeki yardımcımız sadece gelince Naz'ı uyutacak, sonra sadece bir kaç saat beraber geçirecekler, sonra biz evde olacağız...
Yeni düzenimiz bu... Belki bir kaç ay için de full time okul düzenine de geçeriz, kimbilir... Naz dünden hazır...

Haklısın Yapıncak, uzaklaşmak lazım biraz dertlerden... Ama bunu görmek için de biraz duasını ettiğim umut damlalarından gerekiyormuş...

Yine yine...

2010-04-04T16:22:00.004+03:00

Hayat bir ceza mı , hediye mi?
Nasıl baktığına mı bağlı?
Yoksa aslında öğretilenleri yaşarken, kendimizi avutmak için mi, hediye olarak görüyoruz hayatın beraberinde getirdiklerini...
Öylesine, ama gerçekten öylesine geçmiş bir hayat .... Bu olmamalı...
Beklentiler ve eldekiler hesaplaşmasında , sürekli kendini yıpratmak... Bir bilinmeze, "kısmet, hayırlısı" diyerek kürek çekmek... "Sadece benim başımda değil, herkeste var..." diye diye yılları geçirmek... Bu mudur hayattan anladığımız?
Kaliteli hayat yaşamak bu kadar mı zor?
Çekip gidesim var... Üstüm başımdakilerle, yanıma da kızımı alıp... Kilometrelerce yürüyesim, kütüphanelerce kitap okuyasım, saatlerce boş boş durasım var... Ama gerçekten boş, eğer varsa böyle bir şans, gerçekten hiçbirşeye endişelenmeden, üzülmeden , dert etmeden durasım var...

Verdiğin ve şükrettiğim herşeye nankörlük değil bu söyleyeceklerim... Şükretmek için nasihata ya da musibete de ihtiyacım yok ... İnancım sonsuz...
Ama insanım, şişiyorum bazen. Kendimi büyümüş sanıyorum , bir bakmışım küçücüküm.. Verdiğin fani hayatta bana bir kıyak geçsen, 30'umu bitiriyorum bu sene...
Dertlerini az öteye çeksen, nefesimi genişletsen...
İçime huzur damlası bıraksan, söz ben onu yeşerteceğim, söz...

İlk resim sergisi...

2010-03-25T17:01:00.001+02:00

Naz'ın ilk resim sergisi ... Parmak boya, pastel ve sulu boya ... 1 haftadır açık, evimize gelenler mecburen ziyaret ediyor, çünkü Naz " baaak, ben yaptım" diyerek herkese gururla gösteriyor...

Koridorumuzu daha iyi bir şey için değerlendiremezdik :)

2010-03-16T23:58:00.002+02:00

Gittik, geldik...

Sıcak havaya, günışığına doyduk...

Gelmiş güneye memleketime bahar, hava 25 derece, bahçeler yemyeşil, çocuklar koşturuyor...

Hala kanguru gibiyiz, kesem olsa girip orada yaşayacak...

Kriz mi, terrible 2 mu... Adı her neyse kış kışşş...

Geldiğimizin ilk sabah ı su istedi yanımda, Şirin getirdi diye içmedi, ben gittim getirdim. Biraz düzelme var ama çzödüm biraz; istemediği şeyleri izinsiz yapınca kızıyor; 4 saattir dokunmadığı simidinden ısırmak, salya sümük gezerken burnunu silmek gibi absürd şeyler, ama olsun, ondan izin alınmadan yapılmş aktiviteler... 2 haftada bu kadar çözebildim.

Çok sevgili arkadaşımın dediği gibi; " alacaksın B vitaminini, bu da geçecek deyip şükredeceksin" , nasıl ama :)

Annem "aklı fazla geliyor" diyor, ama ?? Aslında göreceğiniz gibi tipinden de anlaşılıyor aklının fazla geldiği, nasıl cin cin :)

Diyalaoglar aslında bunun göstergesi olabilir mi? Ya da bu akıl başka yere nasıl kanalize edilir?

***Yerde serilmiş yatan Naz'a " Kalk kızım yerden ltf" denir, Naz da " görmüyo musun , hastayım " der...

***Krize doğru sürüklenen Naz, bakıcısından uzaklaştırılır, çünkü kalbi kadar kocaman bir gururu olduğu keşfedilmiştir.. Büker boynunu kucağıma oturur, diyalog başlar;

Anne; Kızım sen bebek değilsin.

Naz; vız vız vız

Anne; Sen bebeksin bu durumda

Naz; Ben bebek diiiliiiiim, benim adım Naz

Anne; !!!

*** Anneanne; Sen benim kuzumsun

Naz; Ben senin kuzun diiiliiiim, ben annemin kuzusuyum

*** Sürekli kriz geçiren Naz'a , bazen tehditvari yaptırımlar sökmektedir;

Anne; Eğer bebek gibi davranırsan, bebek oyuncaklarıyla oynarsın, mesela boya kalemlerin olmaz

Naz; Hayığ hayığ, tamami büyüdün ben...

Yarım saat sonra Şirin'e;

Naz; Şiğin abla, eğer uslu olursan, ağlamazsan, lüften dersen, boyama yapabiliğsin, tamaaam mı?

*** MErsin'de uzun süredir görmedik tanıdıklarla karşılaştık, herkes öpüşüyor konuşuyor... Naz da annemin arkadşaının paçasını çekiştiriyor "Ben Naz, ben Naz" diye :)

*** Gün içinde arayınca

NAz; Ne yapıyosuuun?

Anne; İşteyim kızım, çalışıyorum, sen neler yapıyosun?

NAz; Uyudum; seni bekliyoyum, beklerken pağmak boya yapıyoyummm

Kış geri geldi İstanbul'a ve dünyaya...

2010-03-08T14:31:00.002+02:00

Sabah ki çamura, evden çıkar ki krize, trafiğe, kocanın gidişine, yine canların telefine inat " Let the sunshine in" dedi radyo...
Öyle olsun lütfen artık...
Her anlamda...

Tam 2,5'luk...

2010-03-07T22:54:00.004+02:00

2 yaş krizini 2 yaştan önce atlattık, bitti sanmıştım, kazın ayağı öyle değilmiş...
Haftasonu üstümden geçti, anlatmaya bile mecalim yok...
Küçük hanım, oldu bir küçük cadı...
Yenilen simiti geri ver, burnumu silme diye silindikten 20 dk sonra bile tekrarlayan nöbetler, kucağında gezdirler, çekmece düzenlerken çıkan makyaj malzemelerini kullanıp, "çok güzel oldum" deyip silinmesini istememeler, giyinmiiicem, giyiniceeem, kendim giyiniceem, Şirin abla gitsin, hayır gitmesin, gelince gelmesin....

Geçecek, neler geçti, bu da geçecek...
Özüne dönecek, evdekilerin özünü çıkaracak, ama dönecek....

BİZ

2010-03-02T13:44:00.001+02:00

Bir süredir yoktuk aile olarak resimlerde...

2 hafta öncesinden kareler bunlar... Cumt çifte doğumgünlü, hatta 3.süne yetişemenin üzüntüsüyle geçti. Doruk artık 3 oldu...

Bu sefer medeniyete İspanya'ya uçan koca 4 gün gibi bir rekor sürede eve döndü de Pazar gününe yetişti.

Pazar ise ; babaları da dahil ettiğimiz planlı bir Pazar sabahı kahvaltısı ile Boğaz'da başlayan günümüz , spontan bir şekilde Sinem'in ev sahipliği , güneş altı çimlerde yudumlanan içkiler, çimenlerde oynayan bir Naz ve Mert, ve sonrasında bol kalorili bir akşam balık sofrasıyla devam etti...

Okuldan çıkmak için babasının müdahalesi gereken Naz eve ancak Cailolu izleyebileceği söylenince sokulabildi ve sorusu " Annem nereye kayboldu ? "oldu... Tatmin edici yanıt gelmeyince üstündekileri çıkarmadan, montuyla günü geçirdi :)

Koca hala seyahate çıkmadı, şoklardayız... Bugün uçması beklenirken dün gece plan değiştirdi, bu haftasonu da burada. 4 aydır ilk defa 2 haftasonu üstüste beraber geçirdik, hatta 3. sü önümüzde :) Tamam , benim bünye pek ortalarda olmasına alışkın değil, müdahaleci kişiliği ile tanınan kendisiyle bol kıvılcımlı sürtüşmelerimizi şimdilik atlatıyor görünüyoruz :)

Aslı teyzemiz, bir tanecik kardeş kişisi, bizi sık sık arıyor, hatta geliyor. 14 Şubat'ını ona yapışan bir Naz'la geçirmesine ve yine ondan önceki haftasonu Naz onu tuvalet olarak algılamışcasına 3 kere üstüne işemesine rağmen bıkmış görünmüyor, buna da şoklardayız :) ayakta alkışlıyoruz.

Bu aralar bir anlayış ve empati tanrıçasıymış edasıyla teğet yaklaşımları devam ediyor, şoklardayız :) . Ay başı ziyarete gelen kendisi bir ara kendini tutamayıp " pardon , ağzımı kapatmak için bantı evde unutmuşum, siz de var mı? " diyerek beni çuvaldızladıysa da yine de bu aralar takdirimi üstünde toplamıştır...

Ev de müdahaleci kişiliğine rağmen, evin usta ıvır zıvır işleriyle alaka göstermekten itinayla kaçınan kocaya benim takındığım, özür dileyerek söylüyorum domuz tavıra inat, bu aralar ofis taşınmasından ötürü ofisten çıkmayan, tesisatçı, marangoz, elektrikçi, Lectra'cı ve daha bir çok ustayla muhatap olup olma şansına erişmiş olmam da bana KARMA gibi geliyor, şoklardayım :)

Yıllar sonra bir bara girdik öylesine, sallandık, dansettik.. Üstelik bunu fasıl üstü yaptık. 45'lik de tekrar eskiyi yakaladık...

Depresif hallerden çıkıp, baharın içimize kaçmasına , geçen gün bloglardan birinde okuduğum bayıldığım tanımlama gibi ( her kimse ve burayı okuyorsa kendisinden özür diliyorum, yorumlara not bırakılırsa alıntıyı belirteceğim) kafama cemre düşmesine izin verecek gibiyim...

P.S: Postun sonuna ulaşana dek son yarım saatte , günlük güneşlik hava sağanağa dönüştü ... Bana da cam önünde ,öğle tatilinde , son cümleme inat ışıldamaya çalışıyorum....

30 aylık bir küçük hanım...

2010-03-01T18:14:00.001+02:00

Yeni bir ay, yeni bir bahar daha…
Normal seyrinde bir zaman, ama yetişememekten hayata sürekli “ çok hızlı” geçiyor dediğimiz …
Naz 30. ayını bitirdi, artık tam 30 aylık…
Çok değişti, döndü dolandı, artık biraz yolunu buldu. Hep Naz’dı, hep aynıydı, babasının dediği gibi kuralları vardı artık daha da şekillendi su yüzüne çıktı…
Dediğim dedik, özgür, kendine güvenli, inatçı, ne istediğini bilen, mücadeleci…
Bu saydıklarım “ ay ne harika bir çocuk” özellikleri değil, derine baktığınızda “ ne felaket” de diyebileceğiniz özellikler. Ben de normal ve egosu olan ( yok benim egom diyene de inanmam) bir anne olarak bazen bardağın dolu bazen boş tarafından bakıyorum , değişiyor…

Naz da değişiyor…
Dün ben onu bizimle sofrada yemesini cesaretlendirmek için cümleler kurarken, çatalını bana uzattı “ ham yap anneci, ham yap “ dedi, sonrasında da “ aferin sana, aferin” deyince koparıyor.
Bir şey yapmasını istediğimizde “tamam tamam, geliyorum, yapıyorum” gibilerinden bizi telkin ediyor.
Dökülen evin kapı kolunu takmaya gelen kapıcımıza bile “ Sana Calilou açmamı ister misin Ahmet Amca?” diyip taleplerini edilgenleştirebiliyor.
Kırık ayak parmağımdan sonra , düşerek parçaladığım dizimdeki yarayı görünce “ dikkatli olman gerek, krem süreyim de geçsin” diyebilecek içtenlikte…
Her akşam yatağa yattığında 5 seans su isteyen, bebeklerinden kendine yatağında yer kalmayan , bazen masal anlat diye tutturan, bazen de günün özenti yapan bir şahsiyet oluyor. Bazen uyanıp gecenin ortasında hiçbirşey yokmuş gibi kendi kendine sohbet eden bir minnoş o… Her gece kendisiyle beraber beni de uyutuyor ayrı…
Bu sabah 06.30 sularında yine güne başlamaya hazır olan , sonrasında tekrar uykuya dalmaya ikna olan Naz’ın gece görüşü olduğunu zaman zaman ispatlamıştık. Yine bu sabah sessizce, kapalı panjurlu zifiri karanlık odasında, ayak ucundaki şifonyere tırmanmak suretiyle üst çekmeceye saklanmış Cailolu CD’lerini ele geçirmiş vaziyette beni odasına çağırdığında ve “Sana Cailolu açmamı ister misin? “ söylemiyle bri kere daha ispatladı J
Artık her akşam ve sabah giyinmek istemiyor, kıyafetlerini kendisi seçiyor, nerede yemek yiyeceğine karar veriyor, ne yiyeceğine karar veriyor, Cumt olduğu gibi nezle olunca televizyon karşısında battaniye altı uzanıyor ( başka türlü mümkün değil yatmaz zaten) , hatta orada uykuya dalıyor ( annesinin kızı), şefkatle bebeklerini uyutuyor, “bana çay verir misin lütfen”, “ kreşe gitmek istiyorum ltf” tadında kalıp cümlelerle işini yüzdürüyor.
Anlamadığı sözcüklere “ne demek o?” diye merakla müdahale ediyor.
Anneannesinden öğrendiği “balık ol” deyimiyle bize dudaklarımızı balık yaptırıp, oraya bir öpücük konduruyor…
Konuşulan telefona, çalınan kapıya,” kimmiş, neymiş, neden gelmiş”… gibi müdahalelerde bulunuyor…
Büyümüş de küçülmüş…

Ben de sürekli elimde bir recorder’la gezmek istiyorum sanki… 2,5 yıl bir anda hafızamdan kaçacakmış gibi geliyor , hatta hatırlayamıyorum bazen geriye dönük hallerini kendime kızıyorum. Çok yakın geçmiş olduğundan , deyip avutuyor beni sevgili… Bitmeyen bir vicdan muhasebesi annelik, ya da ben mi zorlaştırıyorum bilmiyorum…
Olabildiğimce oldum onunla, bazen kolayına kaçtım, bazen kaytardım ama çoğunlukla oradaydım. Hissetiriyor bana o sıcaklığı, yaşanılan doğruları, ama yanlışlar da var elbet. İnsanız , egoistiz, sabırsızız, onun bu dünyada yeni olduğunu unuttum bazen, kelimenin tam anlamıyla dellendim... Baksanıza hala şizofrenik yorumlarla geliyor gidiyor aklım :)

2010-02-17T15:57:00.002+02:00

Ofis taşıdık, bitmek üzere... Hala internet yok, telefonlar bugün bağlandı... Ofisin ilk günü harika bir otelde harika sıkıcı bir seminerdeydim... Hani ofiste koli açıp temizlik yapmayı tercih ederdim o kadar söyleyeyim...

Aşkısı Barcelona'ya uçtu bu sabah, bol bol uçuyor çalışıyor....

Kızısı, evde, arada kreşe gidip gelerek gününü geçiriyor... Havalar kendine gelemedi, çocuklar da evde kendilerine, bir düzelse şu havalar...

Anneanne ve Nazın deyimiyle büyükbabaanne geldi gitti... Naz haftasonu onlarla teyzesinde kaldı... Bolca şımardı, 2 gündür acısını ıçkarıyor bizden, başlıca da benden....

Biz Cumt akşam ve Pazar çocuksuzluk yaptık, pek planladığımız gibi geçmedi, ama tabi keyifti...

Ben yine düştüm, ayak parmağım tam iyileşmeden bu sefer dizlerimi parçaladım mesela....

Üstüne grip oldum , ama hala ayaktayım , koşturuyorum...

Hayat hızlı akıyor, akarken beni de sürüklüyor. Cümlelerim de hızlandı hayat gibi, ama düşüncelerim yavaşladı... Az düşünüyorum , az okuyorum... Yine yükselttim duvarlarımı...

Herkesin şahsına münhasır eleştirmemeli tabi, ama gıcıkım yer yer... Empatim zayıfladı ki anlayamıyorum, başka neden olsun ki... Üreten bir ebeveyn olarak tanımlıyorum kendimi son zamanlarda , biraz cüretkar belki ama, aksi sadece zaman harcayanlara anlam veremiyorum. Bu çalışmakla ilgili değil, her insan herhangi bir yerde ya da anda üretebilir... Benim sorunum cidden zamman harcayanlarla...Belki imrenilesi olanlar onlar ama içi boş, cidden öyle. Bencilleşiyor onlar, benden de benciller, ki ben bencilim biliyorum... Kızıyorum onlara, ne hakla , ama öyle işte..

Dünya ve hayat benden bağımsız akıyor ve ben ayak uyduruyorum sanki...

Çanta dökmece...

2010-02-08T18:10:00.001+02:00

Devrim mimlemiş beni… Çok in bir blogger olmadığım için mimlerden uzak geçen bir hayatım var. Renk oldu, tşk cnm…

Ben büyük çantaları severim. Geçtiğimiz seneye kadar zeptedemediğim bir çanta takıntım vardı. Naz’dan ve yoğunlaşan iş temposundan dolayı artık aynı çantayla haftalar boyu aynı çantayla geziyorum bazen. Ayda bir boşaltıyorum çantayı fişi, slip..vs ayıklıyorum temizliyorum. Çünkü elime geçeni atıyorum çantama… Hala Naz’la beraberken ya büyük bir çantaya sığışıyoruz ya da sırt çantası alıyorum ayrıca kendimi postacı çantasına sıkıştırıp.

Foto çantamın öz ana parçalarını gösteriyor… Naz’la beraberken 1 set iç dış yedek kıyafet, bence çağın en büyük buluşu,;portatif tuavaletimiz, ıslak mendil, su mataramız ve dışarıda oturmalı eylem gerçekleşecekse resim defteri- boya kalemi setimiz de ekstra olarak ekleniyor…

Gelelim fotodakilere;

1.Murat’ın hediyesi cüzdanım
2. cep telefonlarım, kılıfıyla kendi bir türlü buluşamayan bana ait olan ve bir de işyerimin bana taktığı elektronik kelepçe kıvamındaki blackberry muadili
3. Merkez bankasından çok korunan plazanın güvenlik giriş kartı ( o kadar ki Filiz yanıma geldiğinde kendisinin yanındaki hiçbir kimliiği beğenmeyip, terörist muamelesi uygulayıp, bir güvenlik görevlisi ve benim imzalamam için bir muafiyet belgesiyle kendisini ofisime telim etmişlikleri vardır :)
4. Araba ruhsat- anahtarı ve ev anahtarı
5. fotoğraf makinemiz
6. Halk dilinde selpak :) ve antibakteriyel jel ( kendisi kocanın Uzakdoğu seyahatlerinden yadigar, domuz gribi şüphesi ile baraber ise demirbaş oldu)
7. dudak kremi, bir minik ayna, hediye bir çanta askısı
8. Akbil ve kişisel ajandam ( kafa bir değil iki dünya gezdiğim için içmeden lazım oluyor artık)
Şemsiye son haftalar da kurumayan hava nedeniyle hep yanımda….

İtiraf ediyorum, bu aylık çanta düzenlemesi sonrası kalanlar… Bunun dışında çantanın başından sonundan astarından çıkan bozuk paralar, sodecho fişleri, sigara paketi ( evet tek tük muhabbette içiyorum, otlanmayı sevmiyorum o yüzden taşıyorum, utanıyorum ama yapıyorum)

İnciler....

2010-01-28T23:26:00.000+02:00

Zor birkaç haftaydı … Naz hastalıkta resmen huy değiştirdi… Babası geldi, iğneler vuruldu, Allah eksikliğini vermesin ayın 14’ünde babası geldiği andan başlayarak dostlarımız bizdeydi, yatılı yatısız…
Filom geldi İngiltere’den, Antalya’da arkadaşlarımız geldi.. Jora yeni kankisi oldu Naz’ın… Nina ve Ozi ile aile dostları olduk kısa sürede, yediğimiz içtiğimiz ayrı gitmeden…

Eeee bebeğimi de anlamak lazım… Az önce uyuturken masalın ortasında “ Anneeee, babamı istiyoyum” dedi… Sorduğumuzda “babam havalimanında, uçak bekliyor” diye yanıt veriyor… Babasıyla PAzt son konuşması bu çünkü…
Ama biz de zor bir 2 hafta geçirdik bakıcısı ve ebeveyn olarak, büyük sınavdı…
Bu hafta itibariyle normale döndük… Neşesi yerinde, tabi bizim huzurumuz da…

Bizim ki yine inciler döktürüyor, keşke her anını kaydedebilsek;

Hava durumu tespiti; “Soğuk değil, buz gibi”

Kahvaltıda omletini yerken bize çıkışması; “küçük kes , küçüüüük, yiyemiyom”

Emir cümlelerine, anlamıyoruz seni bir daha söyle dediğimizde bilmiş bilmiş; “Anne, süt veriğ misin…. LÜFTEN”

İşten telefon açtığımda“anne sen neredesin, çatalımı alamadım, gelip yardım eder misin?”

Baş edemeyip “babası bir şey söyler misin? “ diye yakardığımda; “baba bana bir şey de”

Her sabah aynı soru mesela; “ anneee bugün beni nereye götürüyorsun?”

“İstemiyorum…” en favori nazımız….

“bugün neler yaptın?” sorusuna cevap; “Bugün seni aradım , aradım,yoktun? “ ya da “ bugün elektrik süpürgesi açtım, çöpü çıkardım”

Yine telefonda “çalışıyorum aşkım” a cevap; “ çalışmaya gitmedin, işe gittin”

Say say bitmez….

Bu arada geçen haftasonu ilk sinema deneyimimizi yaşadık. Tek kelimeyle bayıldı…. Biz de bayıldık, bundan sonra animasyonları takipteyiz ailecek…

Bu arada az önce oyun grubumuz gitti. Rüzgar ve Mert’le kudurdular, yine ayrılmak istemediler… İyi ki bulduk grubumuzu, çok şanslıyız… Eminim yıllar sonra kızım”bebeklik arkadaşlarım” diye anlatabilecek arkadaşlarını… Ben de dostlarım demeye devam edeceğim…

Şükür...

2010-01-11T15:39:00.000+02:00

Bazı anlar var ki şükürle doluyor insan… Bu haftasonu olduğu gibi …
Yalnızım kızımla çoğu zaman ama en azından bana eşlik edecek parayla da olsa yanımızda olan, bize sadakat gösteren biri var.
En azından arabamız var, derdimize derman oluyoruz kendimizce… İlacımıza, doktormuza, ihtiyacımıza koşuyorum.
Çatışsak da uzlaşsak da, eleştirsek de aynı kandan aynı candan kardeşim var İstanbul’da…
Yakınımızda hastane, cebimizde paramız var…
Aklım ve fikrim yerinde, soğukkanlıyım çoğu zaman, iyi gün dostunu kötü gün dostunu, ya da her ikisinde de dost gerçek dostları ayırtedebiliyorum…

Şükür ki ne şükür…

P.S; Naz’ı Cumt sabah kusma ve ateşle hastaney kaldırdım, serum taktılar minicik eline 6 saate yakın. Şirin gitmedi izine, Aslı geldi… Toparladık 24 saatte ve Pazar iyiydik, ve gözlerim dola dola şükrettim…
Her kusmasında bana sarıldığında “babamı istiyorum” dedi, o akşam evde Calilou izlediğinde ve o babasıyla konuştuğunda “benim babam nerede” dedi… Anlattım, şimdi ben soruyorum baban nerede diye, “Bana oyuncaklar ciciler alacak, güzel okullara gönderecek, çalışmaya gitti” diyor… Merak etme aşkım , iyiyiz bomba gibiyiz J

Güzel bir yıl olsun...

2010-01-08T17:14:00.001+02:00

Yeni yıla İstanbul- Çamyuva- Belek-Ankara- İstanbul rotasyonunu 5 günde kuş misali gezerek girdik… Ailece gezmeyi seviyoruz, umarım yeni yılda böyle keyifli gezerek geçer…
Naz bu sabah da güne başlarken “ Anneeee , nereye gidiyoyuz ?” dedi

Bu sene yeni yıl kutlamaları Sinem’in erken yılbaşı partisiyle zaten harika başlamıştı, bkz…
Çarşamba kızımız anaokulunda kutladı yeniyılı, eve bir geldi ki uçağa az zaman kala, üst baş faaliyet … Hemen değiştir, paketlen uçağa… Uçakta 1 saat beklememize rağmen yine de sıfır uyku ve az bir mızıldanmayla ulaştık Antalya’ya Nina ve Oğuzhan karşıladı bizi doğruca Kemer-Çamyuıa’daki evlerine… Onarlın hayatı burada uzun uzun anlatmak istemiyorum ama kısacası biri Rus, biri Türk, evliler ve 4,5 yaşında mükemmel bir oğulları var… İkisi de birbirinin ülkelerinde bir hayat kurmuş , iki ülke ve ev arasında gönüllü bir çarpraz hayat en ilginci ve takdirlik kısmı bu…
Akşam süper bir balık mangal , harika bir yeni yıl pastası ve tüm sıcaklıklarıyla ağırladılar bizi, tabi hem Nina hem ben çocukları uyuturken uyuya kalmışız gecenin sonunda J
Ertesi gün kahvaltından sonra Belek’e otelimize geçtik… Calista başarılı bir tatil komplexi, bizim gibi tatil köyüne gitmeyen bir aile için bile doyurucuydu… Güzel yemekler, güleryüzlü servis, çocuklar için güzel bir park ve mini klüp, harika bir SPA…
Yılbaşı gecesi için çocuklara ayrı bir parti haırlamışlar. Bizim minik 20. dk ağlamış , hemen kendi balomuzdan kalktık gittik, ne bizimle baloya gelmek istedi, ne de partide kalmak… Mini klüp öğretmenleri partinin yan odasını yataklarla hazırlamışlar, saat 21:30’da Naz o odada masal dinleyerek parti kıyafteleriyle mışıl mışıl uyudu da biz de onun huzurlu olduğunu bilerek huzurlu bir parti yaptık…
Jora ve Naz hemen kaynaştılar…Jora zaten kardeş istemeye başlamış, Naz ondan oyuncaklarını aldığında ya da canını yaktığında hiç ama hiç ağlamadı bile… Bu kdar uyum sağlamaları mükemmeldi.. Jora mini klupte onları bıraktığımızda Naz’ı göremediğinde gidip öğretmenlerine hemen “ Naz nerede” diye sormuş durmuş, kardeş ya da kuzen olup olmadığını sormuşlar… tüm tatil elele gezdiler, biri yemek alırken diğerine de aynısından almamızı istediler, yan yana odalarda kaldık, sürekli biri diğerinin odasında oynadı… Tabi bu durum biz anneleri de çok mutlu etti ve rahat ettirdi…
Son dakika kararıyla yönümüzü Ankara’ya çevirdik Cumartesi akşamı ve 24 saatliğine Ankara’ya gittik… Dayımı gördük, Naz ablalıyla süper vakit geçirdi, kudurdu, Yeşim bizi sürekli besledi… Naz ilk defa otobüse bindi dün gece dönüşte bilet bulamayınca İstanbul’a ve bugün babamız yine seyahata gideceği için…5 saatlik non-stop bir otobüste benim kızım beni yine utandırdı… 2. saatin sonunda uyumuştu, ve eve yatağına kadar da uyanmadı ve ben neden kısa mesafelerde kendimiz öldürürcesine havalimanlarında ya da araba kullanarak süründüğümüzü düşündüm durdum J Benim için de nostalji oldu üniversite’den sonra ilk otobüs seyahatim…
Bu 2010 yılbaşının anısına not düşülmüş bir yazı, duygular, olanlar, durumlar…az sonra….
Bu sene daha paylaşımlı bir yıl olacak…..

Naz'dan...

2009-12-14T17:35:00.001+02:00

Hangi birini aklımda tutayım,hangisini kayda alayım…Geçen gün Devrim’in annesinin dediği gibi; Dilotu yedi sanki….
Son dönemin bence en bomba diyalogu;
Hastayım geçen hafta gece, ateşim var ama sabah işe de gitmem lazım, Şirin’den rica ettim gece uyunaırsa ilgilenmesini ve sabah bir saat fazla uyumayı… Murat kıyamadı bana çok ses gelince gidip Şirin’den mutfağın kapısını kapatmasını rica etmiş… Bir süre sonra;
Ş; aaa bak yumurtan bitmedi, yemezsen baban yine gelip kızabilir
N; Bana kızmaz kiii, sana kızacak…

Şarkı gülüyüz, yakında sahne alacağız; Orman şarkısından sonra “Birgün birgün bir çocuk…” ve tuvalette ama sadece tuvalette “ Huu huu komşu…”
E; Huu hu komşu , oğlun geldi mi
N: Geldiii
E :Ne getirdiii?
N; İnci boncuk
E: Kime kime
N:Sana bana
E: Başka kime?
N;Kara Kediye
E: Kara kedi nerede?
N: Yot ???

Motivasyon delisi oldu bu aralar… Tuvalette çiş yapınca, kendisi yemeğini yiyince, giyinip soyununca, bugüne kadar onu motive ettiğimiz her şeyi yaparken;
“Alkışla beni, bravo bana”

Sabahları kahvaltı hazırlıyor bana, kendisi 07;00 yaptığı için en geç kahvaltısını…J Mini sandalyesi elinde, tezgahın başında, atıyor karıştırıyor… Ne yersin, marketten ne getireyim… tüm bu soruların cevabı tek ; Yumuğta ama bu aralar bir favori daha var;
E; Naz öğlen patates yiyecek ablası..
N; Hayığ, yeçel yiycem ben !!

Emzik gitti, masal geldi;
E; Hadi bakalım yatağa
N; Masal anlat bana
Anne anlatır anlatır, bizim ki döner döner sonra;
N; Ben sana anlatayım, sen uyu , tammaaam mı?

Kurabiye, Kurabiye… Şirin’in bize mirası… Ben anlatıp masalın ortalarına geldim, ama meğer önce kurtla sonra ayı ile karşılaşıyormuş bizim kurabiye;
E; Kurabiye gitmiş gitmiş, koca göbekli ayı ile karşılaşmış
N;Hayığ, koca dişli kuğtla anne kuğtla… ???!!

İlla ki meyvesine kuru kayısı konulacak yoksa tıkanıyor bizim kızımız… Geçenlerde son çare fitil koyduk … Görmesin diye biri takla attırdı, ben de o arada fitili yerleştirdim pıt diye. 10 sn sonra;
“ Ayyyy ne koydunuz içime, ufff” popoyu kıvırtarakJ

Bana en çok yakışan kıyafet eşofman, pijama, evde kalmanın garantisi… Sabah işe giderken;
N: Onu giyme anne
E; Peki bunu giyeyim
N; Yot , güjel değil, bunu giy, bu cot güjel ( Elinde pijamalarım)

2 yaşında kriz yaşamadık, 2 öncesi yaşadık şimdi de 2 sonrası… “İstiyoyum, istemiyoyum”, yere kendini atıp tepinmeler başladı ve o an hepimiz aynı moda bağladık ; dikkate alma… Her seferinde ağlayarak ve yukarıdaki iki kelimeyle iletişim kurduğunda anlattık ,bu şekilde istediğini alamayacağını, tabi ki deniyor hala ama durum şöyle;
“Anne, geleebiliiiir misin? “ Çay ( pekmez) veğebiliiii misiiiin? “deeeğiştiğebiliii misiiin” yiyeceğim o dilleriii…

Puzzle delisiyiz, yatıyoz kalkıyoz, puzzle yapıyozJ
Sabah 06:30

N; Anneeee, kak , sabah oldu, bak uyaaaandııım
E; Biraz daha uyuyalım lütfeeeen
Yanıma yatar;
N; Anneee, dön bana , sevcem seni
Avuçlarının içine alır yanaklarını , en cilveli sesiyle
N; Annnnneeeeee
Ben mest
N; Simdi pazıl yapabiliiiiğ miisiiin?

Naz, hep naz....

2009-12-04T15:09:00.000+02:00

Alıştım uzun süren aralara buraya not düşerken, aslında alışmak istemiyorum, daha sık yazmak, hele hele 2 yaşından sonra ivmelenen gelişmeleri not düşerken gecikmek istemiyorum…

Ekim’de başlayan kreş maceramızın , özellikle Ekim sonu değiştirdiği ve şu an devam ettiği kreşin Naz’da çok pozitif etkilerini gördük… Zaten doğasından sıcakkanlı, sosyal varlık Naz , artık tam bir sosyal böcük oldu… Çene bir açıldı pir açıldı… Hareketler olgunlaştı, kendi kendine baştan ayağı giyinebiliyor artık, kendini tam olarak anlatıyor; “istiyorum, istemiyorum, uykum var, acıktım, çişim var…” Tam hakimiyet elinde küçük hanımın…. Yeni bakıcımızın da biraz hareketli ve konuşkan olmasının faydasını görüyoruz galiba…
Artık rutin oldu bizim bakıcı değişikliklerimiz malum, ama alıştık ailece… Baba zaten rahattır bu konuda, oabilir, daha iyisini buluruz…vs… Zaman zaman sinir olduğum bu yaklaşım nihayet bana da bulaştı galiba. Son değişimi acısız ve gözyaşsız atlattım… Naz ise eve gelip onunla biraz oynayan ve biraz evi derleyip toplayan herkesi yeni ablası sanıp isteklerini yağdırıyor…. 29 Ekim’de bizi ziyarete gelen Yeşim abla, evi şöyle bir derleyip toplayınca, hemen anneannesine dönüp; “ Bak , benim yeni ablam” diye yengesini tanıştırmış J Çocuk ne yapsın, öğrendi bu yaşta…. Yine Yeşim Abla benim ev terliklerimi geçirince ayağına ortalık ayağa kalkmış mesela, “ onlar annemin, çıkaaaaar” diye…

O kadar farkındaki ona bakan kişi ve bizlerin ayrımında… Ben işe giderken ablasının kucağına sırnaşırken, ben evdeyken ona “ git , sen işini yap “ diyecek kadar… Tabi ki bu şekilde konuşmanın yanlış olduğunu öğretiyoruz ona , ama bu ayrımın çok önemli bir göstergesi…

Hafızası inanılmaz…Herşeyi kaydediyor, hep öyleydi biliyorum ama artık kaydettiklerini anında çıkarıveriyor ağzından lup diye… Aşağıda koyduğum şarkı gibi, aynı şarkıyı bir iki gün söyletip kaydediyor ve bir anda söylemeye başlıyor… Mesela Ankara’dan sönerken bayram’da arka koltukta bir anda söylemeye başladığı “bir gün bir gün bir çocuk eve de gelmiş kimse yok….” Gibi…
Ama koymayacağım bu sefer videoyu… Kızdılar bana… Babamız çocuğu yün örme yeleklerle evde gezdirip bir de mutfaktaki şöminenin önünde video çekip bloga koyduğum için eleştirdi. Bakıcımız videoyu koyduğum günün akşamı gerçekleşen şu olay için, nazar olduğunu söylüyor…
Akşam Murat gecikti işten, hatta annesi de bizdeydi, oturduk biz yemeğe beklemeden, Naz odasında puzzle yapıyor. Murat eve girdi, Naz yerinden kalktı, Babasını takip etti ve aynı anda sigortası attı tüm evin ve bir gümbürtü. 10 sn önce Naz’ın tam oturduğu odasının ortasına tavandan ahşap ve köşeli avizesi indi… Şirin odaya girdğimde şok içinde ağlıyordu; birkaç sn önce Naz tam altındaydı diyerek … Bir sonraki gün Naz babasının kucağında oyuncak dolabından oyuncak alırken 2 yıldır aynı yerde duran minik bir çerçeve aşağı tam ayaklarının önüne indi…vs

Hafıza olayına geri dönersek; 29 Ekim’de Yeşim abla uyutmuş naz’ı sadece bir gün ve o an odası kelebekli olduğu için kelebeklerle ilgili bir şarkı uydurmuş… Bayram’da yine o uyuttu ve sordu “ hangi şarkıyı söyleyelim” diye, Naz’dan yanıt “ kelebek” J

Bu arada 3 hafta oldu emziği kedilere verdik J Babaannesi ön ayak oldu biraz… Birkaç gün kedilere verelim bak miyavlıyorlar, sen büydün artık dense de kar etmedi… Bir akşam cidden emziği bulamadık, ben de onu olmadığına ikna edip masal okuyup sırtını sıvazlayarak uyuttum, tamam bu iş oldu derken, babaannesi gece bulduğu emziği elinde sallayarak “ buldum bak buradaymış emziğin” diye gelince kotuk tabi J Neyse akşam kestim ucunu emziğin, kaynaklar bu şekilde zevk almayacağını söylese de bizimki cok cok yatağına geçti uykuya hazır şekilde… O an klıma gelen bir fikirle “ aaa bak kediler ısırmış emziğini pis olmuş” diye 10-15 dk işleyip Naz’a, sonra beraber mutfağa dip emziği kedilere versin diye babaanneye verdik. Veriş o veriş…. Tabi bizim dilimiz damağımıza yapışıyor uysun diye masal anlatmaktan J

Ben uyduruyorum masalları bazen, masal kültürüm yok pek, çalışmalıyım dersime… Ama Şirin Rusça’dan çeviri yaptı bazı masalları, bir ara yazmalıyım özetini… Ya da Şirin’e yazdırayım. Tam 3,5 masal sürüyor uyuması; önce KURABİYE, sonra ŞALGAM, sonra ALTIN BALIK… 4. yarıda kalan masalı ben bile bilmiyorum ben de uyumuşum birkaç defa…

Süper diyaloglar var aramızda kuduruk hanımla ama daha sonra…..

İlk şarkısı...

2009-11-16T11:08:00.002+02:00

Bu aralar ilk üstüne ilk....

Küçük anne...

2009-11-06T10:22:00.004+02:00

Diller pabuç, hiç susmuyor, durmuyor, kuduruyor...

Bir bakıyorum küçük bir çocuk bir bakıyorum dünkü bebeğim...

KOca bir ayna bize, izle ve kendini göre aynen... İşte örneği yukarıda...

Dünyada başıma gelen en güzel şey , bazen de en zor ne yalan söyleyeyim... Sabrımı sık sık test ediyorum...

Ama binlerce şükür bu kadar empatik ve uyumlu , her zorluğa bizden daha güzel göğüs gerdiği için...

Yine yeniden...

2009-10-30T12:27:00.001+02:00

Bu postu haftabaşı yazacaktım, hatta o kadar pozitif bir haftasonuydu ki… Annem geldi Naz’ı görmeye, biz oyun grubumuzla, artık dostlarımız, süper bir Cumaratesi öğleden sonra geçirdik, Pazar günü uzun süredir ertelediğim alışerişler yaptım evimize, moraller tepedeydi… Yine uzaklardaki kocaya , telefonda uzun süredir ilk defa ne kadar iyi hissettiğimi anlattım durdum… Ve Pazar akşamı eve gelen Nergis babasının nasıl inşaattan düştüğünü anlattı… Ölürse giderim dedi; hissettim ama sustum, kız da hiç gitmeyecekmiş gibi çalıştı durdu… Naz PAzt öğleden sonra “ gidecek misin sen?” diye sormuş durmuş… Melek çocuklar işte, günahsız, kalplerinin kapıları sonuna kadar açık … Ve akşam gelen telefonla Nergis bizimle değil artık… Döneceğim diyerek gitti, ama sonuç aynı…
Artık daha normal karşılıyorum bu olanları. Alıştım… Ağustos 15’den sonra son hız devam… Değişmeyen tek şey değişim, ayak uydurmak lazım…

Naz’a anlattım ; seni çok seviyor ama babası hastanede gitmesi gerek… O gün hiç oralı olmadı, döndü arkasını … Ama 1 gün sonra mama sandalyesinde yemeğini beklerken pencereden dışarıya aynı şeyleri tekrarladığını duydum… O kadar net ayırt ediyor ki ona bakanın eve gelip giden biri olduğunu, ona isteklerini çok net “istiyom, istemiyom” diye anlatıyor… Bu yaşta öğrenmek zorunda kaldı kızım kendini doğru şekilde anlatmayı , farkı fark etmeyi…

2. kreş denememizden memnunuz. Not düşmeye fırsat kalmadı Eylül ayında… 28 Eylül’de hemen evimizin arkasındaki bir kreşe yürüme mesafesinde diyerek 3 yarım gün başlamıştı , ama oranın programı ve yaklaşımı bize uymadı… 15 günün ardından ara verdik bir hafta sonrasında , Ekim’in 21’inde KÜÇÜK ŞEYLER FLORYA’ya başladık… Çok memnunuz şimdilik… Naz hiç oryantasyon süreci yaşamadı maşallah iki yerde de, tam tersi gitmek için kreşe ölüyor… Kapının önünde “ hadi kreşe gidelim” deyip duruyor… Aman maşallah diyeyim de yolunda giden nadir şeylerden biri hayatımızda nazar değmesin J

Arka sokaktaki yol çalışmasına takık Naz.. Kepçeye traktör diyor… O dudaklar 3 metre sünüyor öne doğru; “ trattör, vuuuuu yapıyo”, kolar havada ; “kepçesi havaya kalkıyo” diye anlaışı görseniz… HAftasonu kamyon traktör aldık , onlara da yemek yediriyor, seviyor.. Biz de ona gülüyoruz…

Koca kişisi yeni bir başlangıç yapıyor, göreceğiz neler olacak… Geçen Salı’dan beri uzaklarda yine bu akşam dönüyor… Yine büyüklerin bize taşınacağı hayat mecburen … Düzen kurmak o kadar zor ki … Çalışmamak var aslında, ama o da çözüm değil ki… Tüm arkadaşların çalışırken aileden uzak İstanbul’da… O da çözüm değil….

Hayatımın iplerini ele almak zamanı, yaş 30 oldu , az kaldı… Sadece başıma gelenleri yaşıyorum sanki, ama her şey elde de değil … Dengeleri kurmak lazım… Üzülüyorum , iki güzel günden sonra kafama balyoz iniyor resmen , isyan etmemeye çalışsam da insanım sonuçta patlıyorum…Bakalım bu sefer neler olacak???

Naz'dan inciler....

2009-10-20T21:33:00.002+03:00

Benim en sevdiğim kelimesi bu aralar; NAz'ın karakterine %100 ters, zira bizimki " istiyom " ve " istemiyom" şeklinde isyah ve beyaz olarak fikrini beyan etse de “baliba” ağzına çok yakışıyor...
...
Naz kızımız pencere önünde yiyor yemeğini sokağa nazır… Bazen inatlaştığında “ başka bebekler acıkmış “ diye kıskançlık duygularına taaruz ediyoruz , ki bunu yaptığımın farkına şöyle vardım;

Pazar öğlen yemeğinde Naz yükselir ayaklarının üzerinde ama sanldayesinde, ellerini açıp kapayarak şöyle der;
“gel, gel bebet, mama ye, başta bebetler yesin”
….
Kanepeye uzanan babasını görünce koştur koştur misafir odasında dolaplara gider, çekmecelerden bir atkı kapar, ama bir yandan da beğenmez şekilde bakar salona getirirken... Babasına acıklama;

"Bu sana kucuk,kusuk..." baska bsis getiğ anne"

.....
Bu sabah baba yatakta yatarken NAz yine babanın çorapları ve terlikleriyle gelir ve giydirmeye koyulur, sonra kafası karışır ve saptar durumu;

" bu tana küsük, torap sana küsük!!!"

"Terlik giy sen"

...

Pazar sabahı tuvaletteyiz;

"Anneci seni cok seviyoyom" dedi ve ben orada eridim... 18 Ekim 2009, Naz 25 ay 2 haftalık ve ilk defa bana " seni cok seviyoyo" dedi

....

Trattör ve heğigopter favori araçlarımız bizim meraklı miniğin

...

Ve baba yine seyahatte;

Akşam üstü işten geldim, Naz'ı da kapıp sabah vedalaşamadığımız babayı görmeye havalimanına gittik;

"Baba ise gidiyo" " Baba, bay bay"... vs bilimum uğurlama seansı sonrası valeden arabamızı bekliyoruz. Naz adama baktı, döndü ve dedi ki;

"Anneci, ağabamızı getirsinler, getircek mi amza?"

....

Eğlenceli birşeyler yapalım diye Fly inn'de sevdiği jetonlu oyuncaklara uğradık, AVM girişindeki rampadan inerken, araba koltuğundan bir durum tespiti daha;

"Düsüoz biz, dusuyooooooooooooz"

***

Şu ezber yeteneği şaşırtıcı

Net kitapevinin kitaplarını seviyrouz bu ara, mesajlar güzel, resimler harika, kısa ve sıkıcı değil....

Kendi gibi bücür sandalyesini kapıp odanın ortasına sürüklüyor, kuruluyor üstüne... "Koko ve Tırtıl" da tırtılın koko yaprağı yeyince ne dediğini öğrenmiş, öğrendiği sayfayı açıyor;

" aıııaaaaa ( ağlama efekti) evimi yedin evimi yedin" die uzun uzun anlattı kitabı bana

****

Kreşe 15 gün gidip geçen hafta ara verince, çok özledi...

Sabahın köründe kapıda;

"Giydiy beni, kreşe gidelim, hadi"

Bu sabah babasına pantolon ve bir T-shirt kapıp getirmiş;

"Bunla bu olur mu?"

Tabi yarın sabah yeni kreşimizdeyiz....

...

Ve bir ilk daha;

Bu akaşm kızım pijama altını ve çoraplarını kendisi giydi yardımsız... 2 haftadır hummalı bir şekilde sürekli soyunup giyiniyordu, bazen gına getirecek kadar, 2 yaşında çocuğu olanlar gına getirmek nedir eminim çabucak anlayacaktır :) Nihayate bir sonuca bağlandığına seviniyorum....

YAmaya ve kayda yeni yine yeniden devam, artık yayındayız:)

Karışmıştık, düzeliyoruz...

2009-10-12T16:32:00.001+03:00

Aylar geçti, elim gitmedi yazmaya…
Zaman tanıdım kendime hazmetmek için edemedim, isyan ettim daha da karmaşıklaştı.
Korktukça başıma geldi, ben kendimi terbiye edemedim, Allah etti, umarım etmiştir…
Artık şükrediyorum elimdekilere, ama insanız , nefis denilen şey var … Nefsi yenmek ayrı bir boyut, yenenler başka bir boyutu yaşıyor zaten. Kul aklımla engellenmiyor bazı düşünceler, ama eğitim ve nefs-i terbiye şart…

Ne ramazan, ne bayram, ne tatil sonrası…. Söylenmiyorum , ama cidden çok zordu…
Elim gitmedi sevdiğim şeylere, soyutlandım, beyaz dizi kitaplar okudum kafam haftalık dergileri bile kaldırmadığı için, dizimax izlemedim… Nedense sanki olanların sorumlusu benmişim gibi, sorumluluk almamak değil cidden olanların hayatın getirdikleriydi, kendimi cezalandırdım… Mutlaka yanımdakileri de….

Naz yeni bakıcısıyla 1. ayını doldurdu.
Kreşe başladı, ama kreşini değiştireceğiz bu hafta, maşallah sıfır sorun, hatta bizi kendisi geri göndererek ilk günden… Derdi veren Allah, yanında güzelliğini de veriyor. Ya Naz bu kadar uyumlu olmasaydı?!?
Eşimin profesyonel hayatında değişiklikler var bir anda karara bağladığı
Ben desem uzun süredir sürümcemedeyim , ne yapmalı, biraz ara mı vermeli diye…

Kısacası karışıktım, düzeliyorum,geri dönüp kendimi iyi hissettiren şeyleri kucaklayacağım, blogum da dahil….

İki oldum ben!!!

2009-09-11T09:14:00.003+03:00

Kızım 2 yaşına girdi, onu bile yazamadım…

Nazar mı değdi, karma mı , yoksa sadece hayat mı bilemedim…

Sarpa sardı, tersi yüzüne döndü, AŞK’a inat bu sefer maalesef “tersi yüzünden iyidir belki” demek bile aklıma gelmedi.

Etrafımı tanıdım, yardımı, köstekliği, tepkisizliği gördüm ; sevindim, üzüldüm, taşlaştım…

Yine bakıcı krizi, Bayram polemiği, işte değişim rüzgarları, evde gerilen sinirler, zorunlu talimler…
Beterinden saklasın ve şükür demeyi dilimden düşürmemeye çalışıyorum ama 18 Ağustos’da indim uçaktan , mükemmel bir tatil geçti diye sevinirken, geldim geleli huzursuzluk bırakmadı peşimizi…
Ama her şeye rağmen yine uyumlu , full enerji bir Naz. Veren Allah bir yerden güldürüyor şükür… Beni de şartlarımın arasından çocuğumdan güldürdü… ( Maşallah)

Herkese, hepimize ve her şeye rağmen huzurlu, uyumlu, düzenli…
2 yaşını kriziyle, şakımasıyla, kahkahalarıyla dolu dolu yaşıyor yaşatıyor…
Mersin’den döndüğünde “benim benim” diye tutturuyordu, orada 3 yaşındaki kapı komşusu arkadaşından kapmış… Şimdi benim, benim bitti ama varlıklara aidiyet eki geldi; annem, babam, bebişim, ablam….

İstekleri cümle cümle;

“Çay istiyooo ben”
“ Cici giydiy annem”
“ Cis bitttiiii”
“ uyudum ben, uyandım ben, üsüdüm ben, acıktım ben…..”

Yarısı göz olan o masum suratıyla bana baktığında içim bir hoş oluyor; hayatıma girdiği için şükrediyorum; 2 yılın ne kadar dolu dolu , zor ama müthiş geçtiğini düşünüyorum.
Her zaman ki gibi tek cümle dökülüyor ağzımdan; İyi ki varsın!!!

Bu mudur nihayet budur...

2009-08-14T16:01:00.001+03:00

Kandy-Nuwara Eliya ve nihayet Negombo...

2009-08-13T18:13:00.005+03:00

Dünyanın en büyük bambu ağacının olduğu,

sanki Asya'nın en güzel tabiatının bir kolajını barındıran,

ve en melez, en değişik orkidelerinin buluştuğu,

yüzyıllık ağaçların sanki Harry Potter filmindeki gibi fırlayacakmış gibi durduğu

mükemmel bir botanik bahçesi gezdik Kandy'de... Asya'nın en büyüğü diyorlar, büyüklüğünü bilmem ama büyüleceyiciydi... Günün geri kalanın yüzlerce kuşun bitmeyen senfonisi altında ağaçların altında uyuyarak geçirdik...

3 saatlik " bir kız gelir yoldan döne döne" şarkısına uygun şekilde döne döne buraların Kaçkar'larına tırmandık... Bulutların arasından tepeler çıkıyor, hava soğuyor soğuyor... Ve biz koloniyel mimaride ,1800'lerden kalma bir İngiliz maliknesine geliyoruz... Isınalım diye sebze çorbası ikram ediyorlar kahve fincanlarında...

Yer gök çay burada... 1800lerin sonunda Çin'den çalıp dikmişler Ceylon'a çayı İngilizler, şimdi ise yer gök çay... Bizimkine göre çok sert ama keyifli bir içimi var çaylarının...

Çay tarlalarını ve fabrikasını geziyoruz, çayın tozu genzimizi yakıyor...

Şehre iniyoruz, insanlarla selamlaşıp serseri yürüyoruz sokaklarında... 100 metre ileride bizim kaldığımızdan çok farklı bir hayat. Ama hep gülümsüyorlar, öğrenecek çok şey var diyoruz.

Otel ful ertesi gün, uçağı PAzt'ye erteletmeyi başardık ama sadece 1 gece kalabildik burada...

Şu an neredeyiz diye sorarsanız, 5 saatlik bir yoldan sonra okyanusa geldik, 5 gün 3 otel 4 şehirden sonra tatil yapacağız.. Burada

Az önce okyanus istakozlarını hüplettik , şimdi DVD'mizi izleyeceğiz aşkısı ile....Yarın gidilecek bir yer yok şükür:)

Naz'ın keyfi süper bizimle konuşmuyor bile telefonda zaman ayırıp burnumuzda tütüyor...

İyi geceler....

Sri Lanka- Dambula ve Kandy

2009-08-10T20:45:00.004+03:00

Yolda kutsal adlettikleri bir ağaç, kökleri ters ve düz 7 farklı ağaç bir arada...

Dambula kentindeki mağara tapınaklar süperdi, saatlerce tırmanmaya ve benim gibi kefifobik bir hatunun yüzlerce maymunun arasından kasım kasım kasılarak yürümesine değdi...

Meşhur tuk tuk her ülkeye lazım buraların vazgeçilmezi, 3 tekerli...

Bugün geldiğimiz şehirdeki otel odamızın terasından manzaramız, hayvan sesinden durulmuyor.

Bu da Kandy- dansın ve müziğin şehri...

Detaylar yarına....

Annelik

2009-08-10T20:07:00.004+03:00

İlk defa diye mi, çok defa olunca da mı aynı olur bilmiyorum...
Burnumda tütüyor, sabah telefonda sesini duyunca " anneci mayo giydi, denize gitti men" deyince gözünden yaşlar akan bir ben...
Sabah akşam denizde, evde 4 hatun kişi emrine amade, ama ben jungle'a karşı belki de ilk ve son defa gelebileceğim bir yerde, kıçımın üstünde rahat rahat oturamıyorum, sanki diken var...
Özleme hüzün katmamalı, öğreniyorum...
Benim lafım değil miydi " bağlı ama bağımsız", Naz başarıyor ben 30 yaşında neden beceremiyorum peki?

Peki ya tırsa tırsa yanyana durmak zorunda olduğum bu anne-bebek maymunu görünce ağlamam normal mi? Hiç sanmıyorum...

Sri Lanka ilk günler...

2009-08-09T12:54:00.008+03:00

Uçtum uçtum, evimden 10,000 km ötedeyim... 4,5 saat Dubai, ucuucuna yakalan aktarma ve 5 saat daha uçup Colombo... Yolda uyurum planları yattı tabi aktarma gecenin 2'sinde olunca.

Otelde şoförle bir türlü buluşamadığı için geç kalan aşkısını bekleme ve sonra 3 saatlik araba yolculuğu... Ama buna rağmen yolda Pinnawala fil yetimhanesinde mola... Burası cidden yetim filler için kurulmuş ve şu an 300 kadar fil var... Çok yakına gidemiyorsunuz ama bu kadar çoğunu bir arada görmemiştim doğrusu... Yavru filleri öğe saatinde kapalı bir alanda besliyorlar o zaman dokunabiliyorsunuz... Banyo yapışlarını izlemeye mecalim yoktu, o kadar doyuyorsunuz görmeye bir saatin içinde...

Sonrasında açlık ve yorgunluktan şaşırmış ben ve buralara her geldiğinde grip olmayı başaran ( sıcaklık 30 derecenin üstünde ama inanılmaz bir nem sonrasında her yer klimalı, normal tabi) aşkısı , dayanamayıp buranın şartlarında nispeten düzgün bir yere rastlayınca hemen karnımızı doyurduk... hem de bu manzarada...
Daha önc Bali'de de böyle olmuştu, körü ve baharat kokusu fena yapıyor alışana kadar... Ama bu sefer yapacak birşey yok , 1 hafta aç geçmez deyip yedim vallahi karidesleri...

Kaldığımız bölge adanın ortasında, denizden 150 metre yüksekte HABARANA diye bir bölge... Cinnamon Lodge burada kalınabilen 2 otelden bir tanesi... Bizim kaldığımı 2 katlı bongalov tarzı yapının önünde çok büyük bir akarsu var, ortası lotusla kaplı... 150 çeşide yakın kuş cinsi varmış ki, belgesel fotoğrafçıları da var etrafta. Dedim ya filler buranın vazgeçilmezi, gece yollara çıkıyormuş vahşi filler, bu çevrede o yüzden çoğu insan kulubelerinden çıkmazmış geceleri... Dün gece terasta birşeyler atıştırrıken, Murat dinlenmek için içeri girmişti, fillerin sesi o kadar yakındı ki tırsıp koşarak odaya girdim ben de , düşünün...

Geçen haftanın ve yolun yorgunluğunu dün bir ayuverda hastanesinde attık buradaki şoförümüz ve rehberimiz Viki'nin sayesinde... Otel pahalı ve güzel değil , sizi başka bir spa'ya götüreyim dedi, iyi dedik... Bizi şose yollaradan karanlıkta bir yerlere götürdü... Acayip kokan yağlarla saç diplerinden ayak ucuna sizi yoğuruyorlar resmen, sonra mango yapraklarının üstüne ahşap yatağa yatırıp üstünüzü ahşap kapağıyla kapatıyorlar, sonra alttan veriyorlar ateşi... vucudunuz zaten gevşemiş, iyice gevşiyor, sonra üstüne 20 dak sauna ve duş... 1,5 saatin sonunda yeniden doğuyorsunuz, o yağlardan temizlenmek zaman alıyor ama olsun... Saat 09:da otele geri döndüğümüzde iyice gevşemiş ve yorgunluğu atmıştık...

Bu sabah kahvaltıya giderken yanımızdan şu mahluk geçti, ağaçlardan da maymunlar sarkıyor... Murat , yine getirdin beni nerelere diye söylendi...

Muz, papaya, ananas, coconut zebil, cent'le satıyorlar.... Pilav'ları meşhur, sabah kahvaltıda bile körülü pilav yiyebiliyorlar...

HAlkın %90 u budist ve çıplak ayaklarla geziyorlar, ayaklarının altı mutasyona uğramış bu sıcakta nasıl geziyorlar, hiç bilmiyorum....

King coconut içtik, tatsız tutsuz ama sağlığa faydalı deyip içirdiler valla... Hopper ( yanlış yazıyor olabilirim) diye bir omlet yedim, pirinç unu+yumurta kase gibi metal bir kapta yapıyorlar, süperdi... Yarın sabah fotoğrafını da çekeceğim...

Hazır Murat uyurken bugünü de yazayım; sonra unutmak istemiyorum detayları;

Sabah önce Sigiraya'ya gittik... Babasını öldüren bir kral 5. YY'da çevresini hendeklerle havuzlarla ve timsahlarla kaplayıp yerden 200 metre yükseğe bir kale yapmış... Tırman babam tırman, 2 saatte çıkıp inebiliyorsun... Ben 30 metre aşağıda 1600 yıllık duvar fresklerini gördüm, ve oraya döner her yeri korozyona uğramış bir merdivende onlarca insanla tüm yükseklik korkuma rağmen titreye titreye çıktıktan sonra "yeteriniyoruz" oldum doğal olarak.... Freskler mükemmeldi, UNESCO boş yere kazıp ortaya çıkarmamış bu bölgedeki herşeyi ve Dünya kültür mirası kabul ediyorlar...

Ardından Ortaçağ başkenti Polonnaruwa 'ya gittik. Şortla giremiyorsunuz Budist tapınaklara ve ayakkabı ve şapkayla. Ateş dansı yapar gibi bize gülen yerli halk ama yine bizim gibi zıplayan diğer turistler gezdik bölgeyi... Granitten tek parça yapılmış Buddha heykelleri mükemmeldi...

Fil safarisini önceden booking yapmadığımız için sabah yapamadık, dönüşte ise şu an uyuyan zavallı aşkısı fenalaştı... Ağır geçiyor giribi, bakalım... Bana kalırsa biz direk havuza gider yayarız, tatildeyiz yani.. Viki'ye kalsa hiç oturmamalıyız, uykudan uykuya otele gireceğiz... İyi de yorgunuz kardeşim, dinlenmeye geldik...

Yarın sabah şuraya doğru yolda olacağız yine...

P.S: Naz Hnm da yazlığa geçmiş eşrafıyla, keyfi süper, bizimle telefonda bile konuşmaya tenezzül etmiyor kendileri... Sanırım "bağlı ama bağımlı değil" politikamız işe yarıyor:)

Biz gittik...

2009-08-07T18:17:00.003+03:00

Zaten var mıydık ki? Ne kadar çok oldu yine yazmayalı, yazamayalı...
Havalimanından uçuşa 1 saat kala yazmak varmış Zone'dan...
Ne haftaydı ama...
Pazar sabah ateşlenen Naz acile götürüldü, toparlar Calpol dediler... Akşama doğru fenalaştı hareketler slowmotion, iyi ki panik aşkım... Hemen yine hastanaye... Bir gün önce aylardır erteledğim karma aşıı vurdula, ondan sandım... Ne bileyim hastalanmaz ki bizim kızımız... Kan tahlili, sonuç bakteriyel seviyede artış... Serum içi antibiyotikli. Açtılar miniğimize damar yolunu , verdiler serumu. Düşmüyor düşmüyor. Murat elinde termometre 10 dak da bir kontrol, ben aralarında sakin kalmaya çalışıyorum. NAz neyse ki emzikle sakinleştirior kendini, Murat hastaneyi yıkıor, ii ki yapıyor... Hemen serum seviyesi değiştirildi, buzlu kompresler başımızda 3 hemşire... Bitkin düştü yavrum, uyudu serum hızla zerkedilirken... Dedik biz gitmeyiz eve kalacağız, yattık bir odaya, Naz çırılçıplak. Birkaç saat sonra bu sefer ateş 35, donma eşiği... Daım bağırıyor 35 in altına inmesin die telefonda... Bu sefer de battaniylerle ısıtıyorlar, bizse izliyoruz elini tutup... Neyse sabah bir antibiotik daha, damar yolu çıktı ve biz evimize gittik. naz akşama doğru eski halindeydi... İhmal etmemk lazım ateşi, hemen doktrora gitmeli die yazıyorum hatırlamak istemediğim o günü... Neyse geçti, gitti, uzak olsun....

Salı akşam Muhabbeti bindirdik, ertesi sabah da ÇArşamba teyzesi kızımı bizden uzağa uçurdu. Mersin'e, ağaçlara, havuza, bahçedeki ördeklere tavuklara... Çok zor geldi ayrılmak ama çok mutlu... Pazt Sri Lanka uçuşunu iptal eden aşkısı da uçtu aynı akşam... Evde 2,5 yıl sonra ilk alnızlığın tadını çıkarmaı planlayan ann ise 2 gün gidemediği işin acısını geceyarılarına kadar mutfak masasında lap top'u ve kahvesiyle değişti...

Olsun, şu an ben de Colombo'a uçuyorum... Fil safarisi, rafting, çay hasadı ve sonunda NEGOMBO beach'te uzanmaya okyanusun kenarında...Sabaha aşkısının yanındayım, 7 gün başbaşa Sri LAnka'yı gezeceğiz... O da toplantılarına ara veriyor, sonra anne eve , anneanne minnoşu getirecek, bir kaç gün sonra da baba gelecek ve biz kaldığımız yerden devam edeceğiz...

Kızım biliyorum iyi vakite geçiriyorsun, büyük anneanne, anneanne, teyzen ve ablanla... Hepimiz tadını çıkaralım, dönünce de birbirimize doyalım. Anne çok orgun ve tahammülsüz, söz verioum dönüşümüz de herşey çok daha güzel olacak...

İlk'ler

2009-07-20T23:26:00.004+03:00

Cuma akşamı ilk defa saat 21:00 de sokaktaydı, hatta hala parktaydı... Eve 10'da döndük...

Evde çiş kazaları inat kriz...vs ( bu konuyla ilgili post'u bu işi çözmeden yazmayacağım, sonra da yazı dizisi yapacağım andım olsun :) almış başını yürümüşken, alıştırma küloduyla parka giden Naz, ilk dışarı denemesinden vukuatsız döndü... Yeni mucizevi minik portatif tuvaletimizi ( bulandan razı olsun) reddedince eski usul bacaklardan havaya çimenlere yaptık çişimizi ( eskiler bu işi biliyor kardeşim...)

Şimdi bazılarına komik gelebilir ama herkesi ve durumları durumsallık ilkesiyle değerlendirmek gerekir... Biz anne-baba ve bebek ilk defa 3'ümüz , yalnızca üçümüz tatil yaptık... Evet ciddiyim, bugüne kadar yapmadığım için pişman da değilim... NAz zaten 31 Ağustos doğumlu, geçen yaz gözümüz yemedi yazlıkta ve Bozcaada'da bakıcısı da yanımızda tatil yaptık, bu haftasonu ilk defa başbaşa kaçtık... Durusupark'a kaçabildik en yakın Cumartesi sabahı, ortam güzel işletme kötü, ama bizim gibi kısa süreli "neden olmasın" kategorisine girer...

Çok güldük, eğlendik ta ki havuzdan çıkma vakti gelene kadar... İtirazsız akşam yemeği yedik

Hiç altımıza kaçırmadık, çişimizi söyledik, ama eve dönünce üstüste kazaları kaldırdık koyverdik... Sen misin isteği dışında havuzdan çıkaran...

Bu akşam eve döndüğümde Naz ilk defa kendi ismini söylüyordu :) Arkadaşlarını say deyince sayıyordu bir haftadır, A-tila, MEğt, Yüya, Rüga :) ama artık bunlara Naj da eklendi...

Geldiğimde mama sandalyesinde akşam yemeğini yemeye başlamıştı, yanaklarımı okşadı " cici anne " deyip, sonra da sarıldı ... NAz için kocaman bir ilk, sarılmaz , sarıltmaz, şaşırdım...

Bu sabah "düt"ünü isteyip, üstüne emziğini alıp yatağına çıkıp kendisi uyumuş. Yanına istememiş, beklememiş kimseyi...

Akşam ilk defa sokağa çıkma teklifimi reddeti, bebeklerine mama yedirmeyi tercih etti...

Saat 8 gibi yine emziğini aldı, kapıyı kapattı, panjur ipini çekiştirdi, yattı biraz. SOnra kalktı, portatif tuvaletini aldı poşetiyle dolaptan, tuvalate gitti, bana açtırdı ( ben sadece eşlik ediyorum peşinde tintin) adaptör olarak koydurdu , oturdu, yapmadı birşey ama sonra kalktı yerine gitti... Kendince takıldı...

Bugün milattı sanki , vardır ya o his, birşeylerin değiştirğini hissettiğiniz, işte bugün o günlerdendi...

Korkak anne...

2009-07-15T15:50:00.003+03:00

Bir anne elini yıkamaktan korkar mı? Korkar... Eğer yavru kendini koşarak odasına atıp lastik topunu kapıp lavaboya atıyorsa, sonra da suyu kapattığınızda artık israfa dayanamayıp olay çıkarıp sakinleşmesi dakikalar alıyorsa, korkar tabi...
2 gün sabrettim, laf anlattım, dikkat dağıtmaya çalıştım...vs ama başarılı olamadım. Artık dün akşam kucaklayıp sinir krizine neden olsa da banyodan çıkardım, sakinleşmesi uzun sürdü ama sonra tekrarlamadı... Bugün 3. gün , eve gidince banyoda ellerimi yıkarken yine aynısı olur mu diye korkmadan edemiyorum, ama korkunun ecele faydası yok, bakalım neler olacak :)

P.S: Bu Naz var ya zeka küpü... 2 gecedir ben uyutuyorum, o yatağına çıkıyor, çıkardık korkulukları şu geçiş dönemi alçak düşmeyi önleyen file portatif koruyuculardan taktık, ben de yere uzanıyorum o dalana kadar odada, dönüyor dönüyor sonra uyuyakalıyor... Neyse dün yine benim onu uyutacağımdan emin olmak için mutfakta sütünü içtikten sonra , beni elimden tuttu, herkese ell sallayıp " bay baaay" yapıp , beni odaya sürükledi. Sonra yatağına çıkmadı, yere yattı, beni de yatırdı, benim yerde yattığımdan emin olmak için , sonra yatağına çıkıp emziğini aldı... Komiksin NAz çok komik...

2 yaş krizi varmış...

2009-07-13T13:12:00.002+03:00

Bu 2 yaş durumları kızışmaya başladı...
İsteyen bana cahil desin, 2. çocuğu yaparsam çiş olayını aklı ermezken 18 aydan önce çözmenin yoluna bakacağım. Kendini bilen çocukla zor zor... 9 aydır kakasını söyleyebilen gözümün nuru, benimle direk inatlaşıyor... Gözümün içine baka baka, sonra yıka beni diye küvete koşarak... Su kuşu... Babası çiş yapınca silin yıkamayın diye ultimatom verdi, başta "hıhh" diye burun kıvırmış olsam da, Naz'ın sırf zırt pırt suya girmek için bunu yapabilecek kapasitede bir çocuk olduğunu düşününce çok da anlamsız değil...
Cumartesi günü Kanyon'da havuza atlamaya çalışan, çıplak ayakla koşuşan, onu havuzun kenarında güvenliğini sağlayacak şekilde sabırla beklemesine rağmen, ki bu Kitchenette'de bizim gibi yemek yiyen onlarca masaya düşe çarpa, artık dayanamayıp sözümü dinlemeyince oradan uzaklaştırdığımda ortalığı ayağa kaldırmış bir ufaklıkla çaresiz bir anne gördüyseniz o bendim.. Oyuncakçıda jetonlu oyuncağa bindirip , azıcık sakinleştirince arabasında biraz uyudu da huzura erdik... Dün de evde musluğu kayda değer bir süre açıp suyla oynayınca, ki sabah havuza girdi, sonra küvette bıcı bıcı yaptı, sularla oynamasına izin verilmeyince yine yarım saat süren öfke krizlerine giren , ortalığı yıkan da aynı ufaklık... Perşembe akşamı banyosu onun istediğinden kısa sürünce beni ve babasını çaresiz bırakan da aynı ufaklık...
Biliyorum benim tahammülüm az, Murat yüzüme yansıtttığımı söylüyor ama son bir kaç haftadaki değişim inanılmaz... Bir an çok iyi , sonra çıldırıyor, hatta bazen söylenmeye başlıyor anlamsız bir mırıltı, sonra krize dönüşebiliyor...
Ben mi çok iyimserdim, ya da karşılayabilirim mi sandım? Kendi çocuğum olunca tahammül edebilirim mi sandım? Çok mu sınırları zorladım, ya çok kastım ya da çok mu rahat bıraktım.... ya da bilenlerin söylediği gibi " bu böyle" mi sadece???
Ah ah çok kafam karışık... Yorgunum...

Bu sefer kesin dönüş :)

2009-07-07T17:48:00.001+03:00

Uzun aralar demek, sonrasında uzun postlar atmak demek…
Geçen hafta Pazar evimize döndük 1 haftalık teyze hayatından sonra… Zor oldu, 2. köprü bir yandan iş bir yandan , deli eden ustalar bir yandan… Ne zormuş, ne pis işmiş… Bu haftasonu perdeler de takıldı, kaldı geriye dolap işi, sonra tamamdır inşallah…

Tabi bir önceki haftasonu ara verdiğimiz oyun grubumuza bu hafta harika bir aktivite ile geri döndük, Neslihan’lara gidebildik nihayet bunca ay sonra, ama bu sefer de Devrim’İ fire verdik … Sinem ve ben her zamanki gibi ben arkada 2 bebekle , Sinem direksiyonda yola koyulduk, kaybolmadan ama hiç bilmediğimiz yerlerden ulaştık… Ebru ve Neslihan ufaklıklarla havuzdaydı zaten, biz de katıldık hemen… 2 su kuşu Naz ve Mert kendilerini havuza attılar, nispeten temkinli Mert kendinden yüzen mayosunun da yardımıyla daha güvenli bir portre çizdi. Ama Naz.. Anlatılmaz yaşanır; bir özgürlük, bir korkusuzluk, bir kafa tutma… Sağolsun biri Naz’ı tutmama, diğeri simidini şişirmeme yardım etti arkadaşların da sağ salim havuza girdik… Bunu bir önceki hafta Aslı’da test etmiştik aslında, Naz bir su kuşu ve korkusuz bir su kuşu…
Artık Naz morarınca, hepsini beraber çıkardık, biz bir güzel banyo yaptk hatta. Neslihan’ın hazırladığı sofrada hep beraber yemeklerini yediler… Naz ve Mert oyun çadırında beraber uzanıp dinlendiler yemekten sonra…

Uykusuzluklarından korktuğumuz minikleri kapıp Sinem’le ayrıldık, yolda baktık ki uyumuyorlar, biz deli gibi acıktık… Ver elini Bela Vista, gelsin penneler gitsin tortelliniler, gelsin biralar gitsin kahveler… Naz arabasında 2. dakiaka uyudu ( sabah 06:30’da uyanan ve havuzda cozutan bir bebeğin kaçınılmaz sonu…) ama bu sefer Mert uyanıktı… Naz uyanınca Mert kızımı öpücüklere boğdu, çok mutlu olduk Sinem’le… Sonra çete süs havuzuna yollandı, 3 dakika sonra garsonların kibar uyarısı ile yanımıza kaçtılar, ben tam çocukları koruyayım diye ayaklandım, bir de baktım ki saksılarda toprakları bir güzel havuza atmışlar, tabi hemen sıcak bir gülümseme ile mekandan ayrıldık…

Bu Cuma süper bir plan var ,ama gerçekleşmeden yazmayacağım, ya olmazsa diye korkumdan :)

Bu haftasonu biz...

2009-06-22T14:38:00.004+03:00

Biraz da güzellik;

Cumartesi sabahı 22 aylıkken ilk parmak ( bence avuç) boya aktivitesinden büyük keyif alan, sonra bırakmak istemeyen, bu yüzden ortalığı yıkan, sonra tüm haftasonu evdeki herkese kurrutuğumuz resimlerini gösterip kendini alkışlıyan ve alkışlatan Naz

Cumartesi babasını beklerken, gidip ABRACADABRA 'da babasına pide yapan ama büyükanneanneyi görmek için tadına bakamayan, üstüne gidip beklerken kurabiyeleri hüpleten Naz;

Birbirlerine hamur ikram eden 2 bücürük, Mert ve Naz, ve biz güzel anneleri;

Pazar günü, en güzel programlar spontan olanlardır dedirten, cümbür cemaat bir mangal partisi , bahçede kalmak istemeyen kendini dışarı atmak isteyen, hatta apartmana girip , bebek arabasına kurulan, dışarı çıkamayınca yine ortalığı yıkan ve yine baba müdahalesiyle kendine gelen Naz,
Ev ayağa kalkacak, Naz teyzesine taşınacak , tüm perdeler inecek, pencereler yapılacak ama buna rağmen dün gece onbire dek damla sakızlı kahve hüpletip , kaynatan Elif ve Murat...

Biz adam olmayız...

Sadece kendime...

2009-06-22T12:38:00.004+03:00

Bazı konular ve anlar vardır, kimseyle paylaşılmaz, kimseyle konuşulamaz... Konunun tarafları da dahil...Atarsın içine, ama hep aynı konu su yüzüne çıkarsa ve hayatının ortasına kocaman bir volkan gibi oturursa, ve hatta her patladığından dışa akan magmanın fazlası içine akarsa, daha da korlaşırsa, konuya daha da hınçlanırsan, ilgili ilgisiz herşeyi herkesi silmek istersin , ama yapamazsın çünkü atsan atamazsın, satsan satamazsın, hayatını yeniden yazamazsın...
Fütursuz, sallamaz olmayı özlersin, bile bile öyle olmadığını, olamayacağını, ama kendini kabullenemezsin de ...
İşte böyle iki arada bir derede hiçbirşeyin keyfini süremez, tadına varamaz, herşeyi " to do list" te bir madde olmaktan öteye taşıyamazsın... Su terazisindeki damla gibi bir oraya bir oraya akıverirsin degeyi tutturmaya çalışırken, koyveremezsin...
Outstanding hayatlar yaşamaya mahkum olursun...

Cek cek, cak cak...

2009-06-16T16:38:00.003+03:00

Kızımla başbaşayız yine, baba bu sefer de Sri Lanka'da... Sanırım gitmediği yer kalmayacak bu işin sonunda.

Bugün kardeş geliyor neyse ki yanımıza...

Haftaya biz de ona taşınacağız, en azından Naz...

Haftaya ev boyanacak, camlar değişecek, halılar , koltuklar yıkamaya gidecek, perdeler yıkanacak, mutfağa yeni perde yapılacak, antreye doap sipariş verilecek, gömme dolaba raflar takılacak, lavaboların silikonları yenilenecek, spotlar değişecek, kapılara stoper alınacak... cak cak, cek cek, bu da geçecek... MAdem taşınamadık yine, el mahkum başa gelen çekilecek...

Biz bu haftasonu...

2009-06-15T14:03:00.000+03:00

Biz bu haftasonu doya doya oyun grubu yaptık, Bir gün kesmedi iki gün hatta... Çocuklarımız odak noktasında olunca, aynı odağa sahip anneler, hatta babalar bile nasıl çabuk kaynaşabiliyormuş... 8 ay içinde çok yol katettik , ilk görüştürmeye başladığımızda aralarında ay farkı çok daha belirgindi. Bugün ise tam anlamıyla çete oldular... Sayelerinde bizler de dost olduk, empati kurduk, ailece görüşmeye başladık...
Cumartesi organizasyon annesi Sinem'in programıyla Bebek Parkı'ndaydık. Neslihan- Doruk , Devrim - Rüzgar'sızdık.

Anneler, tabi ki Sinem ve ben, Devrim ev taşıma telaşında, girişte Frozen Margarita ile güne merhaba dedik. Bizimle takıldıkça benim iddiama göre "bebek istemek" konusunda yeni bir perspektif geliştirecek olan Selma bize uymadı... Naz ve Mert cips yedi fırsattan istifade...

Naz heryerde olduğu gibi oturduğumuz minderlerde de duramadı, elimde tabak peşinde yemek yedirdim, ama yine de kaçtı gitti... Bir çocuk hiç mi arkasına bakmaz... Sinem ve Selma acıdı bana :) Neyse çaresiz öncü kuvvet çocuk parkına girdik, MErt de arkasından...

Sonra MOHINI'nin şenlik alanına zıpladık. Ama kelimenin tam anlamıyla... Kocaman çocukların arasında ezilmekten zor kurtardım Naz'ı... Mert daha temkinliydi her zamanki gibi, içine girmedi balon evin, ama Naz boyuna posuna aldırmadan bastı gitti, elbisemle iki büklüm onu çıkarmak bana düştü tabi...

Ardından legolar, oyuncak arabalar derken, bir miktar kandırmaca ve direnişle uzaklaştık alandan... Biraz dondurma , muhallebi molası, üstüne Lucca standından tezat porsiyonlu bir yemek ( bizim hanburgerler ne kadar büyükse levrek o kadar küçüktü :)) yedik... Mert uyudu deniz kenarında mışıl mışıl... Naz tabi yine cinocin... Ama arabasında uslu uslu oturdu, bebeğiyle oynadı, MErt'e ninni söyledi, ayaklarıyal oynadı, bizimle sohbet etti, nasılsa 2 saat bizimle sorunsuz vakit geçirdi... Teşekkürler kızım, çoooook teşekkürler...

Yerim ben bu koca ayakları :)

Pazar günü ise havuzlu, mangallı, salatalı ( kocam yaptı :)) bahçe keyfi yaptık Mert'in dedesinin bahçesinde... Buz gibi suyun içinde şenlerdi bizimkiler, kahkahalar attılar... Doruk bizimkileri yıkadı :)

Yüzme refleksleri kendini gösterdi, boylu boyunca uzandılar havuzun içine, costular... Ama tabi titremeye başladıklarında başta Naz olmak üzere olay çıkardılar. Neyse,binbir dil dökerek onları bahçeye yönlendirdik... Kova, kazma, kürek, çalıştılar, evin etrafını onlarca defa tavaf ettiler. Bizse bol bol yedik, içtik sohbet ettik... Sinemcim, tekrar teşekkürler...

Çok doğru...

2009-06-11T11:58:00.003+03:00

Babasının ağzından Naz;

Kural bir naz istediğini yapar kural iki yere göğe sıgmaz kural üc kural tanımaz...

Biz...

2009-06-09T22:30:00.002+03:00

Her şey hızlı akıyor, bense kaptırdım akıntıya… Karar vermek ya da kendi yolumu çizmeyi de bıraktım sanki, arada bu da lazım diyerek… Ama ruhuma ters , olmuyor, uykularım kaçıyor ama üstümdeki miskinlik de gitmiyor… Silkinmek lazım, hayata sadece onun akışında değil bazen akıntıya ters dahil olmak, sürüden ayrılmak lazım…
Blog yazmak bir dönem , tarihe not düştüğümü hissetmek anlamında çok önemliydi, şimdi önemsiz değil ama dedim ya; sürüklenirken elimden kayıveren keyiflerimden biri de bu….

Sürüklenirken hayat iyi şeylere de vesile oluyor, yeni dostlar, arkadaşlar, tazelenen ilişkiler…vs…
Mesela bu blog sayesinde oluşturduğumuz oyun grubumuz artık bir adım daha ileri gitti. Sinem-Mert’le biz zaten pek aksatmadan lokasyon yakınlığı nedeniyle her haftasonu görüşüyoruz, Devrim de süper performans sergiliyor zaten, eee artık buralara taşınınca daha da iyi olacak. Geçtiğimiz haftasonu, babalarla Pazar brunch’ı yaptık. Malum er kişiler bizler kadar large olamayabiliyorlar ki, ben bunu söyleyince bizim er kişi” ben easy going bir adamım” diye dalgasını geçer ama neyse… Beklediğimizden daha başarılı geçti , sabah 11:30 gibi buluştuk ve akşam üstü 16:30da ayrıldık. Florya’da Kasaba’daydık, Sinem’le ben aç kaldık ama olsun J Devrim’ler zaten geç katılabildi… Ama hem sohbet keyifliydi, hem oyun grubunu babalarla yapabilmek. Hem Mert hem Rüzgar öğlen uykularını bile uyudular yemeğin üstüne ama benim özgür kız olduğunu herkese ispatlamış ve herkesçe kabul edilmiş Naz’ım bıcırdadı durdu sürekli. Hiç oturmadı , dolayısıyla ben de…
Bu haftasonu ise yine Mert’leydi, Florya parkı’nın müdavimi olduk , bu sefer çimenlerde bile yayıldık, üstüne yemeğimizi de restaurantında yedik… Biz hatta Cuma ve Pazartesi de orayı ziyaret ederek rekor kırdık… Buraya yakın olan herkese şiddetle tavsiye edilir…

Naz’a gelince, yazsan roman olur…
*Mesela Cuma akşamı eve gitmemek için olay çıkaran ve sonunda binbir dil dökerek kucağa alınan, ama kendi yerlere atmaya çalışan Naz’ın, sahilde hiiiiç tanımadığımız bir grup gençkıza ellerini uzatıp “ ablaaaa ablaaa” diye yardım istemesi,
*Dışarı çıkmakla ilgili duyduğu her kelime ya da hece üstüne, en sevdiği pantolonunu alıp kapının önüne oturmak suretiyle, o an üstündekileri “aç aç “ diye çıkarmaya çalışması
*Fırının aynalı kapağına yaklaşınca, kendi görüntüsüne şaşırıp “ bak bebik” diye çığlık atması
*Kıvır kıvır kuzu saçlarını binbir zorlukla yaptığımız kuyruğu bozulunca çantandan tarağını kapıp taramaya çalışması
*Bebeklerini yatırıp önüne bez takmaya çalışması, üstlerini çıkartıp kendi dolabından kıyafetler giydirmeye çalışması, dizine yatırıp sütüne dikkatlice örtüp ninni söylemesi,
*Günde 5 defa çekmecelerinden kıyafet seçip seçip üstünü değişmesi
*Bir haftalık bezini çıkarma deneyimi nedeniyle , bizimle inatlaşan ve çişini söyleyen çocuğun tuvaletten kaçma maceraları ve vazgeçen annesine teşekkür etmesi
* Yeni öğrendiği kelimeleri; “ ay , aaç ( ağaç), uyuyo, mama yiyo, giyiyo, gidiyo gibi zaman içeren eylemlerle kurduğu 2-3 keleimeli cümleleri… Okuduğum yaşıtı blog bebeklerine göre geride de olsa arayı çabuk kapatıyor, ama ne arası kime göre, salladım gitti o yüzdenJ Bana gelmez yarış, kıyas durumları…
*Yemekten sonra çılgınca kendini “bıcı bıcı” diye banyoya atışı
*Kendi etrafında dönüp, başı dönünce çığlık çığlığa mutluluğu
*Uydurduğu melodileri, şarkıları , genelde “ annesi, babası” içerikli, mesela bu sabah telefonda “annesi geliyoooooo, babası gidiyoooo” gibi aslında bana göre çok içli bir şarkı…
* Babası gel, annesi gel, ablası gel komutlarıyla sürüklediği bizleri dün marketten ekmek alırken kapıp geldiğimiz oyuncak bebek arabasını sürmek için yanına alması , bizim sürmemizi istemesi, iki büklüm biz sürerken beğenmeyip sürekli bebeğini düzeltmesi
*Kitaplarını açıp kendince bıdır bıdır anlamlı anlamsız aynı bizim tonlamalarımızla okuması ve sonunda “bitttiiiiii” deyip kapatması
*Biberona kolayca veda etmesi, ama emziğini hala “mama” diye istemesi uykuya dalarken
* Sütünü ya da mamasını bitirince “mama bay baaaayy” diyerek sevimlice sıvışması
* Poposunu arada severken ısırdığım için “anne popi haaaaam” diye poposunu dönmesi ve ısırılmak istemesi …

Yaz yaz bitmez ki… kitap değil , roman değil, kendi başına yeni bir hayat sonuçta…

Naz'dan ...

2009-05-22T13:18:00.004+03:00

Lego canavarı güne böyle başlıyor... Bu sabah fotoğraf çekildiğinde saat 07:40, kahvaltı bitmiş, ablasının giydirdiğiniz beğenmemiş, dün akşam anneannesinin sürprz paketinden çıkan T-shirt'lerden birini etiketiyle de olsa giymiş halde...

Bazen lego yerine , oyun hamuru olabiliyor.

Asıl komedi bu anlardan bir kaça dakika önceydi. Bizimki üstündekileri çıkarınca yerden topladı, popoyu kıvıra kıvıra çamaşır makinesine koştu, içine attı, kapağını kapatıp, düğmeyi ama doğru düğmeyi, çevirdi :)

Oldu bu çocuk, cidden BAşak oldu.

Oyuncaklar oynandıkça kalkıyor, yenileri öyle çıkıyor. Montessori'den okuduğum ama montessori ile tanışmadan yaptığımız minik oyuncak dolabını düzenli tutuyor...

Kitap dergi dostu... Elimize tutuşturup, poposunu bize dönüp , geri vitese takıp pat diye kucağımıza oturuyor. Bazen de o bize okuyor cümle cümle, ne dediği anlaşılmasa da pek, olsun okuyor işte... Tuvalate bile mutlka eline dergi kaptıktan sonra gidiyor, unutmamak için dergisini hazırladıktan sonra " çişşşşş" diyor ve koşuyor.

Üstüste yığdığı tahta blokları devrilince, ya da kazayla bir yere çarpınca her sakarlıktan sonra " ayyyy kih kihhh" efekti çıkıyor, küçük adam ya....

Mama sandalyesine yalnız yemek yiyecekse evet, ama biz de varsak normal sandalye tercihimiz.

"Hadi banyo yapalım" dendiyse, o saniye "bıcı bıcı " çığlıklarıyla banyoya koşulacak ve soyunulacak , yoksa vay halimize, canımıza okuyor...

Süt vazgeçilmez, ismi yasaklı evde, eğer duyasa yapışıyor buzdolabına " aç aç " diyerek... Bir dikişte bir biberon ....

Gece beslenmiyor, nadiren süt içiyor ama sürekli su içiyor... En az bir kere uyanıyor su içmek için ... Uykuya dalarken emziğe devam maalesef, 2 yaş yaklaşıyor bırakacağız ama nasıl bakalım...

Diş fırçalama ( ma) sorun... Alt dişlerdeki lekeler artıveriyor düzenli fıçalanmazsa. MEcburen kavga dövüş çenesini tutup ben fırçalıyorum...

Süreli pop kıvırıyor, şımarıklık yapmak istediğinde "annnnneeee" diye yırtınıyor ve her "efendim"e cevabı yine "ANNNEEEEEE" oluyor

Saklambaç favori oyunumuz...

Kendisi yamek yemeye bayılıyor, ben başından aşağı inen sıvıları izlemeye bayılmıyorum, ama katlanıyorum...

Bir süredir gece uykusuna ben yatırmıyordum, özellikle emzirmeyi bırakırken iyi oldu... Bu hafta ben uyuttuğum akşamlar bir kaç dakika sırtını sıvazladım, sonra "ssss" sesi eşliğinde yere uzandım, ve iki gece de ikimiz de uyuya kaldık :) Bebekken sırtüstü yatacağım diye direnirdi, şimdi sadece yüzüstü uyuyor küçük hanım, elinde çorapları baki tabi...

21. ay bitti bitiyor, ben inanamıyorum... Özlüyorum eski hallerini, artık çocuk oluyor , sanki kaçırmışım gibi geliyor oysa o kadar tutmaya , yakalamaya çalıştım ucundan... Bilmiyorum duygusallaşıyorum bu aralar... Aslında ne kadar fani şeyleer için ne kadar özel ve ömre bedel anlar kaçabiliyor, ama hayat bu , suçluluk duymak anlamsız biliyorum. Ama ben de insanım, zaaflarımla, keşkelerimle, özlemlerimle... Yani dengeyi tutturup hayata devam...

Kaçtık geldik...

2009-05-20T09:13:00.002+03:00

Gittik geldik Naz’sız ilk kaçamak tatilimize… Baş başa değildik, sezonu beraber açtığımız Yelda- Erhan ‘la beraber çıktık keşfe. Hatta Cumartesi sabahı dahi gedecğimiz lokasyon yeni belli olmuştu,Küçükkuyu-Assos…Ama geçen sene gitmek isteyip gidemediğimiz Kanara’da yer bulunca hemen zıpladık ve Cumartesi öğleden sonra Naz öğle uykusundayken yola çıktık. İçim cız etti etmez mi ? Ama neyse ki gördüm ki ne Naz ne de biz bağımlı değilmişiz , sadece bağlıymışız. Naz süper uyumluymuş, hiç aramamış bizi, huysuzluk etmemiş. Bunları duyunca başta buruldum birazcık, ama sonra tadına vardım, mutlu oldum…

Bol molalı, köfteli-piyazlı, Boğaz vapurlu yolculuktan sonra Kanara’ya neredeyse gece yarısı vardık… Ayhan Bey ve Semahat Hnm acayip hoşsohbet, kendinizi evinizde hissettiren insanlar. Bizi hiç oda, kayıt…vs ile yormayıp direk restaurant’a aldıla,r karnımızı doyurdular. Biz acaba akşam yemeklerini nerede yeriz diye düşünürken, ayağmızın altında körfezin denizini görüp çipuranın ve eniz börülcesinin lezzetine varınca, arayışlara son verdik. 22 oda , mükemmel bir bahçe, bir sürü evcil hayvan… Aslında tam Naz’lıktı, üstelik etraf çocuk kaynıyordu. Burnumun direği sızladı ama ilk gün hemen çevre turuna çıktık tabanlarımız ağrıyana kadar da gezdik… Adatepe köyü, Zeus Atları, Mıhlı şelale… Üstüne kurt gibi acıktığımız için mi yoksa Balkanlar’ın en iyi pidecine rastladığımız için mi bilmiyorum, bugüne dek yediğim en lezzetli pideyi hüplettik … Üstüne bir de Behramkale içini turladıktan sonra otelimize döndük… Akşam yemeğinde Bozcada şarabımızı eksik etmedik, tadına vardık… Ertesi gün yalnızdık , arkadaşlar döndü İstanbul’a… Ben azıcık güneşlendim uun bir kahvaltı sonrası ama lodos başlayıca hadi keşfe devam dedik, ayrıldık öğleden sonra. Yeşilyurt köyünü, gidip kalmak istediğim başka bir otel olan Erguvanlı ev’i ziyaret ettik… Sonra Gelibolu’ya geçip Güneyli’ye gittik, canımız çekmeyince bastık Erikli’ye gittik… Oteller kötü ama deniz –kumsal güzel, İstanbul’a bu kadar yakın olunca daha da güzel J Kasmadık kaldık bir gece… Ertesi sabah ise kızımızın özlemi çok ağır basınca geldik evimize… Uyuyordu, ama eve girmemizden 5 dak sonra “ anne geldi, baba geldi” diye uyandı minik kuzum J

Bugün uzun geçecek, ama çabuk bir hafta olacak neyse ki…Akşama kuzu dolma yapacağım ama bizim kuzuyla…

Mayıs güzeldir :)

2009-05-13T22:31:00.005+03:00

Ara vere vere bir hal olduk...

İş güç tam gaz devam, bloga is ara , haksızlık yapıyorum aslında...

NAz büyüyor, kocaman bir cadı oluyor, hergün kendini aşıyor, ayrı post atıla....

1 MAyıs 3 gün tatil babasızdık, ama dolu doluydu... 1 gün evde pinekledik, ama mutlu mutlu , ne ihtiyacımız varmış kızımın da benim de anlatamam... 2. gün Çengelköy'e gittik Sinem- Mert ve biz, Devrim-Ruzgar'lara, oradan kardeşin evine, oradan tekrar evimize kıtalar arası yolculuğumuzu yaptık.

Pazar Berrak'ın 2 numara ama 2 taneciğin bir tanesi Kuzey'in doğumgününe. Naz kudurdu , ben eski dostlarla hasret giderdim.

Ertesi gün hızımızı alamadık, Sİnem ve Devrim'le lal rengi bir akşam yemeği, üstüne gece yarısına kadar Sinem'le kahve keyfi... Yaşasın bekarlık :)

Bu haftasonu çifte güzellik... PAzar hem anneler günü hem de doğumgünümdü... 30'a bastım, şaka gibi...

Cumartesi günü kızımız ve teyzesini de kapıp Sultanahmet, Kapalıçarşı yaptık : Naz arabasında pek bir usluydu. Şark kahvesini ne özlemişiz... Biz kahveleri hüplettik, Naz portakal suyunu ... beni çok mutlu eden bir sürpriz oldu Muhabet azıcık parası ile bana pasta almış geldi akşamüstü , çok duygulandırdı beni....Gecesine fasıl yaptık, Beyoğlu yaptık kendi kendimize...

Ama asıl Pazar akşamı yaz bize yüzünü gösterdi, bu senenin ilk açık hava balık keyfini yaptık dostlarla... Yeşilköy'de kilisenin yanındkai balıkçılar sokağından açık havada rakı-balık... Sanki Dalyan'daydım, en sevdiğimden. Dünyaya bedeldi, sağol aşkım... Bir kere daha aslında ne kadar ufak şeylerden mutlu olduğumuzu , dünyanın bazen vız geldiğini hatırlattın bana, ve bunu karşına alıp nutuk çekmeden yaptın :)

İyi ki varsınız yaşam koçum ve minik pırlantam...

Asıl bomba bu haftasonu, yine son dakika , yumurta-kapı programındayız... BEcerebilirsek ilk defa Naz'ı babaanne gözetimine bırakıp kaçamak yapacağız 3 gün... Dilimi ısırıyorum günlerdir, bakalım. İstikamet mi? Henuz belli değil desem... Domuz gribi korkusundan kaldık canım yurdumda, bakalım göreceğiz...

Bebek sallarken...

2009-05-03T19:40:00.003+03:00

Naz ve bebeği :)
Hiç dizimde sallamadım ki, anlamadım... Sallamaya kalktım , itiraf ediyorum, ama hiç izin vermedi. Şimdi dizde bebek sallıyor benimki... HEm de üstlerini itinayla örtüp, bizi susturarak...

Kitap kurdu

2009-05-01T22:58:00.002+03:00

Ya-Pa "Bu" serisinden " Bu Turgut" Naz için çok önemli. Özellikle hastalanan Turgut'a ilaça veren beyaz önlüklü beyaz saçlı doktor amca. Her gün herkes sayısız defa okuyor, sonra o da bebeklerine okuyor ... "Bu" serisi tam Naz'a göre, her sayfada bir resim, kolay cümleler... Ama biraz hüzünlü, Naz Turgut'un hasta olup yattığı sayfayı açınca hep üzüntülü bir mırıldanmaya başlıyor. Bir süre ortadan kaldıracağım galiba...

Tebessüm

2009-04-28T23:13:00.002+03:00

SOn zamanlarda, ilk defa bir kitabı okurken, kocaman gülümsedim, hatta ufak bir kahkaha patlattım... Komik değil, doğru olduğu için... Son zamanlarda çokca şey başıma geldiğinden, ama bunları bilmeme rağmen yapamadığımdan...

Yer: Maslak_Florya Tem Otoyolu
Kitap: AŞK
Yazar: Elif Şafak
Sayfa 134 ; "On Dördüncü Kural: HAkk'ın karşına çıkardığı değişimlere direnmek yerine , teslim ol. Bırak hayat san rağmen değil, seninle beraber aksın. "Düzenim bozulur, hayatımın altı üstüne gelir" diye endişe etme. Nereden biliyorsun hayatın altının üstünden daha iyi olmayacağını?"

Özlem...

2009-04-26T22:42:00.000+03:00

Pazartesi daha stresliydi o kadar rahatlamadan sonra haftasonu... Üstüme üstüme geldi şehir... Tekstilci olmak şehrin stresi üstüne cila oluyor bazen, double hatta triple oluyor zaman zaman ...
Neyse ki Perşembe bir mola vardı...
Ben molaların tadına varmakta yeteneksizim bu aralar, ama yine de br ömre bedel minik cadıyla olmak...

Haftasonundan notlara gelince;
Ozlem'in annesini kaybettik, Cuma zordu...
Ankara'dan akrabalar, dostlar geldi... Bol bol yenildi , içildi, muhabbet edildi.
En küçüğü Naz olmak en büyüü yedi yaşınd aolan 4 minik cadıyla sahile attık kendimizi, hepsiyle ayır mücadele verip anneler haşat olduktan sonra kısa bir Sultanahmet turu atlıp Hamdi ve Karaköy Güllüoğlu yapıldı. Mideler doldu ama vücutlarda enerji kalmadı.
Elif hastalandı, boğazlar bir dünya şişti
Bıgün sevgili yine uzaklara gitti.
Anne-kız başbaşa kalındı.
Kalbe özlem doldu şimdiden, hadi hayırlısı...

Maşukiye'deydik

2009-04-20T23:17:00.004+03:00

Bu haftasonu bahar geldi, baharı kutladık... Hem de Maşukiye'de... Sıcak sıcak, temiz temiz... Oksijen çok, dert yok :)

Naz ilk defa çocukluğuna doydu... Cumartesi akşamı ilk günümüzün akşamı kokladım boynundan, toz, ter ve toprak kokuyordu. Olması gerektiği ama olamadığı gibi. Uykudan bayılana dek koştu, parklarda oynadı, bizimle PAzar sabahı yürüyüşüne bile çıktı...

Geçen Perşembe aşkısının doğumgünüydü, o akşam ben çok hastayım, aşkısı sevmez doğumgünü muhabbetlerini, oysa planlarım vardı, olmadı... Kızını ve beni kaptı Florya sahile indik. Laleler diz boyu, serin bir meltem, temiz deniz havası... Geldi benim koca gaza tabi , hemen Yelda ve Erhan'ı aradık, onlar dünden razı... Cuma günü ufak bir otel organizasyonu. Cumartesi sabah biz ve Yelda-Erhan yollarda. İlk durak Umraniye, anne-anneanne Aslı'yı taşıdı, kendilerini de Mersin'e taşıdılar, sürpriz yapıp onlara baybay dedik kapıdan...

Saat 11:30 ,Maşukiye'de otele yerleştik. Arabaları bırakıp kahvaltı yapmak için biraz tırmanışa geçtik. Kızım babasının tepesinde :) Kendileri tabi papatyalara ve çocuk parkına daldı. Kendine ablalar abiler edindi, sallattı kaydırttı kendini. Biz hüplettik kahvaltıyı, enerji bol. Naz ve Muhabbet dinlenmeye otele, bizler dere tepe düz, Kartepe'ye çıktık... 3 sene önce ilk açıldığında gitmiştik KARTEPE'ye otele, kaçarak geri dönmüştüm. Yine hayal kırıklığı, ama neyse yeni açılmış dağ yolları, Milli park girişinden Geyik alanına tırmandık,, karlara dokunduk. Bir tarafı Marmara körfezi diğer tarafı Sapanca gölünü gören tepede biramızı yudumladık, güneşlendik :)

Kızımızı da alıp deli gibi gürleyerek akan akarsuyun yanında, otelde akşam yemeğimizi yedik. Çimlerde top oynadık...Naz günün yorgunluğuyla mışıl mışıl uyurken biz Sapanca'yı keşfe çıktık. Eskiden Dedeman'ın işlettiği Gölevi eskisi gibi değil, ama yine de göle sıfır ve güzel tabi, bir kaç yere daha baktıktan sonra yine Maşukiye'de Motali restaurant'ı keşfettik şans eseri. Güzel bir mutfak, hoş biz toktuk pek tadını çıkaramadık, yaşları olgun, yaşlı denmez o ruhtakilere, bir ince saz ekibi , bir fasıl bir fasıl....

Gecenin bir yarısı Naz hnm uyandı mama mama diye, otelde o saatte süt nereden bulunur? Bir baktım benimki 19 aylık süt kaynağını " aç aç " komutu ile istiyor. Nazarınız değdi hanımlar bizimki zor zamanlarda yapacak bir şey yok deyip emdi , hatta bitince kızıp" bitti bitti" diye kısık sesle söylenip kapattı kendileri. Tabi aramızda kıvrılmayı tercih eden Naz hnm sabaha dek bizi yataktan attı :)

Sabah saat 7:30 da uyanıldı, Naz'a kahvaltı yaptırıldı. Önce dayanamaz biz de taşıyamayabiliriz diye düşünülen Naz bizle dere tepe düz 2 km yürüdü. Tamam 1,5 km babanın tepesi , anne ve Yelda teyzenin kucağı, Erhan amcanın tepesi, Muhabbet'in omuzu diye paylaşıldı ama olsun, popoyu kıvıra kıvıra yürüdü vallahi. Üstüne biz kahvaltı ederken kendileri keşfe devam etti.

Bizler iseuzun kahvaltı, üstüne çimen hamak gazete derken, kalabalıktan kaçınmaya çalıştık... Eve dönmeden önce Heinz'da çayımızı içip, alabalıkları besledikten sonra Maşukiye pazarından alışverişimizi de yapıp İstanbul'a yollandık.

Asli görevimiz yemek gibi geçen haftasonuna uyması açısından Umraniye Karadeniz pidecisi fikrine sadık kalsak da, arabada sıkı yönetim estiren Naz'ın uykuya dalmasını fırsat bilip direk eve gazladık...

Tabi bu sabah iş daha gıcıktı, trafik daha sinir bozucuydu, ben daha tahammülsüzdüm ... Ama NAz daha pozitifti, anılar daha yeşildi, aşkısının yüzü daha bronzdu, dostlarla muhabbetin sıcaklığı hala vardı...

Kısacası tez zamanda yeniden gidele , daha kalabalık oluna, her yer insanlarla güzel çünkü ...

19.aysonu notları

2009-04-15T11:56:00.001+03:00

Ara verdikçe birikiyor söylenecekler not düşülecekler, biriktikçe yazmak zorlaşıyor, zorlaştıkça erteleniyor. Aslında bu kural yazı için geçerli değil sadece galiba … Ben de bir erteleme halleri oldu işte…

Aşkısı geldi, kızım mutlu. Anne-anneanne- teyze cümbür cemaat kudurdu son 2 haftada iyice. Bıdır bıdır. Sürekli sandalye koltuk tepesinde. Çok sevgili bebekleri en sevdiği oyuncağı , varsa yoksa bebeklerini yediriyor, içiriyor, seviyor, uyutuyor hatta altını değiştiriyor J Eğer ben izinsiz odasına dalıp, canım cicim kızım yaparsam , da bana “şşş “yapıp parmağını dudaklarına götürüyor. Hatta dün sabah bu sahne yaşandığında üstüne bir de “ bay bay “ diyip beni başından savdı.
Artık sabahları ben evden çıkarken, lütfen oyunun bölüp yanıma geliyor. “Öpücük yok mu” diye sorunca dudaklarını uzatıyor. Büyüdü, eskiden ağzını açar yapıştırırdı yanaklarıma …
Her hali şaşırtıyor beni… Bazen büyük adam olgunluğunda, ama çoğunlukla her zamanki zıpırdak, bir an yerinde duramıyor…
Kovalamaca oynamaya çalışıyor sürekli bizimle,süreki “ceee “ yapıp kıyıdan köşeden arkasından koşmamızı bekliyor. Bazen hızını alamayıp olduğu yerde tıpırdıyor. Koşarken “ aaaa” diye çığlıklar duyuluyor. Bu mutlu hallerini seviyorum, özgür yerinde duramayan, törpülenmemen için, kendin gibi kalması için elimizden geleni yapmak en önemli ebeveynlik ödevim benim.
Kendisi yemek yemeye çalışıyor mütemadiyen, pek hevesli… Sabahları ünlü bulamaca devam , yediremiyorum peyniri, zeytini tek tek. Seviyor o bulamacı, ben de bakıyorum tadına sevilmeyecek gibi değil.
4 aydır dr’a götürmedim. 18.ay sonundaki aşısını da yaptırmadık hala… Aşı konusunda bir an önce gitmemiz lazım ama, dr’a her şeyi normal olduğu için götürmedim, pişman da değilim. Sağlıklı, yeme içme normal, dişler sancısız çıktı ufak mızmızlıklarla, niye gidelim ki? Hele hele International ‘ın son dönemdeki devlet hastanesinden beter bekleme sıralı bölümüne girmeye hiç niyetim yok, dr’umuzu sevmeme rağmen. Allah düşürmesin, ne diyeyim…
Tek sorunumuz alt 4 ön dişteki lekeler, biberon çürüğü diyorlar. 18 ay dolu dolu emen , biberonda sadece şekersiz süt için ve sadece günde 2 biberon ve üstüne dişi fırçalanan, tatlıdan zerre hazzetmeyen Naz’da bu nasıl oldu bilmiyorum. Demir’i de bırakalı 4-5 ay oldu, sadece pekmez içiyor…. Ama oldu işte lekeler ne yapalım…
Bu arada kızım emmeyi bıraktı. Seyrelmişti zaten, sıkılıyordu emerken… Hiç şaşaırmadım Naz kadar özgür bir bebeğin bırakmasına emmeyi. Ben de kendisi bırakmışken ısrar etmedim. Sütüm hala var, ama kesmek için bir şey kullanmıyorum, şimdilik bir rahatsızlığım yok …

Daha birikenler çok ama yavaş yavaş yazacağım, sindire sindire. Ama öncelik elbette Naz’ındı…

Bizden...

2009-04-02T09:00:00.003+03:00

1 ay öyle detay detay anlatılmaz ki, sayfalar yetmez, hele benim gibi uzun uzun yazan birine hiç yetmez…
Özeti şu aslında, Naz’a yeni bir abla geldi. Maya ülkesine dönmek zorunda kaldı, 2-3 hafta öncesinden haber verdi neyse ki. O evdeyken yeni denemelerde bulunduğumuzdan Naz’a pek dokunmadı. İlk gelen Maya’nın tavsiyesi ile geldi, ama 3. gü göndermek durumunda kaldık. Önce Naz’ın hafiften gözü bere oldu, benimleyken de olabilir, koşturuyor deli gibi, ama bana haber verilmemesi ve eve gelince görmem, bunun üstüne sabah gönderelim, olmayacak derken, çocuğu sabah 5’de yataktan çıkarması sabah oldu, uyandı diye son damla oldu. İşe gitmedim elbette, kızımla kaldım. Geçen haftasonu başlayan ablayı gözümüz tuttu hepimizin, bakalım.
Aileden uzak ve çalışırken, bakıcılar kaçınılmaz , biliyorum, ama kabullenmek zaman alıyor. Bende de öyle oldu. Resmen 1 aydır ruh gibiydim. Üzerine işte yeni değişiklikler, başlangıçlar… Bir de aşkısını geçen haftasonu Çin’e gönderip böyle kalakalınca 2 haftalığına insan isyan edeb,iliyor yani… Annemler de gelmek konusunda naz yapınca, ben de “eeeeee” dedim hayata biraz.
Neyse aşkısı sağsalim ulaştı, uzun da olsa 1 hafta geçti sayıyorum. Çok özledik , kızım da ben de… Naz keyifli, anneannem geldi geçen Çarşamba gecesi o evde Naz’ın başında.
Bu sabah ise ne ruh halindeyim biliyor musunuz ; Şükürler olsun, iyi ki beraberiz, sağlıklıyız, işimiz gücümüz yolunda, bugünlerde beni yalnız bırakmayan dostlarım var, ve iyi ki bahar geldi. NE alaka demeyin, hayat sarpa sardığında gökyüzünde de ışık olmayınca depresiflik seviyesi artıyor azıcık…
Çalışmak ve evdeki duruma üzülmek dışında, biz neler mi yaptık;

Her haftasonu oyun grubumuzla görüştük; Son 3 haftadır not edemedim. Önce bizde, sonra Sinem’lerde serbest oyun denebilecek iki oyun gününden sonra geçen haftasonu organizasyonsuzluğumuzdan Mert ve Naz baş başa kaldı. Florya’da belediye tesislerinin olduğu parktaydık. Biz zaten sık gidiyoruz haftasonları, oyun grubu buluşmalarımız için de süper olduğunu denedik gördük. Acıkan minikler ve onalardan daha çok yorulan biz üstüne kendimize yemek ısmarladık. Mert arabada uyudu tabi ama benim cingöz öğleden sonra uykusunu da es geçip tüm gün aynı enerjiyle cıvıldadı …

Pazar günü ise evimizin hemen arkasındaki Atatürk Ormanı’na gittik kızımla. Kesin aşkısı gelir gelmez ilk Pazar sabahı kahvaltısını orada piknik yaparak yapacağız. Oyun grubumuz için de süper olur.

Bu haftasonu hariç önceki haftasonları Cumartesi akşamları dostlarla dışarıdaydık, Taksim’de yenilen, içilen dansedilen bir gece, geçen haftasonu Yeşilköy’de sakin bir akşam yemeği ( denemeyenlere ve yolu düşenlere Yeşilköy’de Paccino diyorumi kendi yapımları şarapları toprak testilerde ve kadehlerde ikram ediliyor, lezzetler 10), hafta içi Yelda’nın fırın sütlacı sayesinde daha da tatlanan ev sohbeti, evde biriken DVD’lerden izlemediğimzi AROG’u izleme denememizde karı- koca koltukta sızıp kalmak, son zamanlarda başta kocanın sardığı limonu yeşil çay demlemek, Naz’ın bitmeyen enerjisine yetişmeye çalışmak ( ayrı post yazılacakJ)

Bu sabahlık bizden bu kadar. Bu satırları işe giderken yazıyorum, ve blogumu yazmayı ve blog arkadaşlarımı okumayı ne kadar özlediğimi fark ediyorum. Bu sefer söz dostlar, tek tek ziyaret edip okuyacağım sizleri. 1 aylık biraz zorunlu biraz kişisel ( sorma gitsin, en tepede anlattıklarım alenen teşhir, ama ne yapayım paylaşalım ki dertler azalsın) ayrılık baharın gelişiyle bitti J

Geri geldik...

2009-03-13T17:05:00.000+02:00

15 gün olmuş yazmayalı. FArkında değilim diyemeyeceğim, farkındayım ve maalesef farkındayım.
Şiştim ... İşte , evde... Herşey yine üstüste... Geldi mi tek tek gelmez zaten. Bu sefer yazıp rahatlamak da istemiyorum, tam tersi hepsini yazıp anlatmak sil baştan yaşamak gibi geliyor. Şimdi kabullenmek, elinden geleni yapmak ve kalan kısmını da tevekkül. Sağlıklı ve beraberiz, bu zamanlarda geçecek... Bugün kırılma noktasını yaşadım, hiç olmadık bir yerde bir tek soruyla bardak taştı, benden de gözyaşları. Kendimi masamdan kalkıp koridorda volta atarken buldum... ÇAbuk topladım, geri geldim ama kendime de geldim. Bu noktadan sonra daha kötü hissedemem herhalde, şimdi yukarı ivmelenmek lazım... 1 hafta sonra ilk defa şu saatte yatağa atmamışken kendimi, yazmak lazım
NAz 1,5 yaşında :) Bu ayrı bir postu hakediyor. Tek söyleyebileceğim, her gün yeni bir değişim, oyun, tavır... İnanamıyorum 13.aydan sonraki hızına... Bu haftasonu babasıyla aramızda tek bir defa " ne zaman çıkarız? " cümlesine şahit olup, çekmecesinden atkı- şapka takınıp kapıyı açmaya çalışrken bulduk kendisini, o kadar söylüyorum.... Bu haftasonu sakindi, ama bir önceki haftasonu Cumt günü oyun grubumuzla beraberdik MErtler'de... Pek bir keyiflilerdi. 4'ü beraber aynı top havuz/yatağında vakit geçirebildiler, birbirlerini beslediler. Mert NAz'ı korumaya aldı, tam bir çete havası var ikisinin arasında :) Geçen haftayı herkesin işleri ve yoğunluğu nedeniyle es geçtik, ama şimdi e-maili atıyorum, bu hafta inşallah bizdeyiz... PAzar günü ise Ozgun-Atilla-Ahmet ve YElda-Erhan'la Ozgunl'erde sabah 10:00- akşam 19:00 olan bir gün geçirdik. Biraz bizim emrivakimizle oldu, ama kimse de şikayet etmedi :)

Hafta içleri kaçamaklara devam ediyoruz ve Perşembe gecelerini fiksledik sayılır, yarın yine PErşembe, hayırlısı bakalım... Geçen hafta Ozlem-Cengiz'le yaptık Perşembe gecemizi. Bebek'te denize sıfır açıkhavada kahve bile yudumladık...
İyi geldi güzel şeylerden bahsetmek... Geri dönüp yazmak lazım, boşladığım blog dostları ziyaret etmek, gönüllerini almak lazım :)

Deli miyim ne?

2009-02-27T14:13:00.002+02:00

Başımı kaşıyacak vaktim yok , ama unutmamak için yazıyorum;
Toplantı odasına bırakılan yarı finish'li kumaştaki amonyak kokusu Naz'ın bezinin kokusuna benziyor diye oday 3 defa girilir mi önünden geçerken? Girilir...

Zıpır Pazar

2009-02-26T00:39:00.001+02:00

Cumartesi akşamı bizi korkutan Naz ve Pazar havanın yine süper! olması sebebiyle evde takıldık... Evde vakit nasıl geçiyor hiç anlamıyorum haftasonları. Hafta içi aynı sürede neler neler beceren yetiştiren, dünyaları halleden ben, haftasonu günün sonunda " eee hiçbir şeye yapmadık" psikoljisiyle kalakalıyorum... Bu haftasonu pazar alışverişini yapan er kişi olunca, Naz uyurken ben de biraz kendimi toparladım. Kızıma patatesli top kek yaptım... 10 dakika da yapılıp 20 dakikada pişiyor , Naz da 2'şer 2'şer yiyor...
Naz'ın uyumasını fırsat bilip market alışverişi, kahve, gazete, kitap... birleştirip 2 saatlik bir mola yaptık sevgili ile...
Bu hafta Maya ve Naz başbaşa kaldılar 1 ayın sonunda, hem haftaya 2 saatlik ön antreman oldu onlar için. Ben tabi arabadan inerken, kapıyı anahtarla açacağım, baskın yapacağım, acaba ne yapıyorlar... gibi sorularla standart kasıntı müfettiş Gadget hallerinde sevgiliye kahlaha attırırken baktım eid ile büdü pencerenin pervazında sokak izliyorlar oyun oynayıp. Ayyyy ne mutluluk. Yukarıdaki kareler eve girişimizden hemen sonra. Kudurduk 3'ümüz... Bizim ki alıyor lap top'u çalışıyor, tık tık tık... tırmanıyor, yatıyor, zıplıyor, köprü kuruyor, benim dekarsyon dergilerine ortak oluyor... Yakında parende atacak, bekliyorum, az kaldı...

Neyse bir gaz not etmek istediğim haftasonunu yazdım. Gecenin bu saati ancak, bu saatten önce çalışıyordum hazır sevgili dışarıdayken. Bu aralar zaten ne yapıyorsun diyenlere sadece çalışıyorum diyorum, çünkü cidden öyle :) Apayrı bir post konusu... Çalışmak için mi yaşıyoruz, yalamk için mi çalışıyoruz geyiği... Ben bu aralar a şıkkıyım...

Rüya bir yaşında....

2009-02-25T23:58:00.003+02:00

Bu Cumartesi Naz'ı arkadaşının doğumgününe, kendimizi de senelerce görüşemeyip geçen sene anneler günü'nde yaptığımız kahvaltı organizasyonunda tekrar bir araya geldiğim, ben çünkü Pınar benim üniversite arkadaşım, Pınar ve Faruk'un anne ve babalıklarının 1. yılını kutlamaya gittik...

Ev pür neşe çocuk kaynıyordu . Naz kapının girişinde yanımdan ayrılmadı, halıyı kendine sınır çizdi, üstüne adım atmadı, antrede bekledi bir süre... Kucağıma almadım, ama yanından da ayrılmadım... Zamanla alıştı, bir ara tek başına Rüya'nın oyuncaklarını karıştırıyordu. RÜya da Naz'ın izinde, pıtır pıtır yürüyor, kafa dimdik, her yeri didikliyor, çok da akılıı bakıyor zaten... En son Ağustos sonu Naz'ın doğumgününde beraberdik, zaman su gibi akıyor, ben yakalayamıyorum. Kendime kızıyorum sonra, neleri kaçırıyoruz diye...

Bu ay 2. defa basındayız. Faruk bize jest yapıp Naz Arslan/Florya olarak Hoca efendi bölümünde kızımıza yer vermiş, teşekkürler :)

Dönüşte NAz araba koltuğundan neden mızıldanıyor acaba, Ikea'ya uğrasak mı, tarifk ne durumda acaba... diye konuşurken kendi aramızda, bir anda Naz böğürmeye başladı ve o kadar şiddetli kustu ki, tıkandı. Şükürler olsun ki arka koltukta onun yanındaydım, yoksa TEm'de ne yapardık bilmiyorum. Hemen terş çevirdim, bir yandan onu sakinleştirmeye çalıştım bir yandan da ön koltukta deliye dönen, Naz doğduğu günden beri en büyük korkusu yemer yerken, ya da uyurken NAz'ın nefessiz kalması olan kocayı. NAz ağlamadı, sadece üstünü gösterip " pis pis" dedi. Elbise giydiğinin ve güzel olduğunun farkındaydı, üstünü tutup "cici cici" diyordu evden çıkmadan. Sakinleştirip hemen değiştik üstünü. Benim öyle bir şansım yok tabi kusmuk içinde. Üşütmüş, nasıl hem de. O kadar da korudum kendimce, ama çook soğuktu. Sırf bu yüzden sabah onu Gymboree denem dersine de götürmemiştim. Kucağıda 2 defa daha çıkardı. Sonra bir bitkinlik, kucağıma gelmeyen çocuk, yapıltı bana, kafasını dayıyor koynuma, sarılmaya çalışıyor... Uyutmamak için bildiğim tüm şarkıları söyledim, bir yandan panikten gözü dönmüş, acısını benden çıkaran babaya da laf anlattım. KApıda Maya bekliyordu, kızı da kapıda bıraktık yavaş geleceğiz diye.. Hemen o Naz'ı paklarken ben acaba bir önceki akşam pişen ve öğlen yedirttiğim karnıbahar çorbasını beğenmeyip acil tarhana çorbası pişirdim. Neyse ki yedi ve uykuya yollandı, ben de kendimi temizledim ama kızımın bana o yardım isteyen sokuluşları herhalde gözümün önünden bir süre gitmeyecek... İyi ki iyi ki arkada ve yanındaydım, başka türlüsünü düşünemiyorum...

Bozcaada...

2009-02-20T09:00:00.000+02:00

Bu postu kendime terapi ve hediye, TGF, Cuma gü sabahı yayınlamaya karar verdim :)

Bu haftasonu oyun grubumuzdaki annelerle Bozcaada hayalleri kurduk dedim ya... Farkettim ki ben Bozcaada'ya bu yaz gidişimizde, Temmuz'un ikinci haftası bloga ara vermiştim. Zaten 5-10 post yazmış sonra evde tek başına bebk bakmaya çalışan bir anne, sonra da hem çalışan hem eve yetmeye çalışan bir anne olarak sanal alemin aslında nasıl bir terapi ve dostluk ağı olduğundan bihaberdim. Aslında yeniden yazmaya başlamam da tam bu tatilin sonrasına rastlıyor. Demek ki Ada'nın bir de beyni tazeleme gibi bir etkisi var :)
Seneler önce gitmiştim Bozcaada'ya... Ama bu yaz tamamen spontan bir 3 gün için gidip 6 gün kaldık. Hatta gitmeye o kadar geç karar verdik ki, boş 2 odası olan ilk bulduğumuz otele gittik. Ne de iyi ettik, kalmayı istediğimiz hiç bir yerde bu kadar rahat edemezdik herhalde.

Rüzgargülü Otel küçük bir otel. Türk mahallesinde limanın yanındaki balıkçıların hemen bir üst sokağında. Önünde küçücük bir avlu, koca bir kayık, üstünde kahvaltı servisi yapılıyor, minicik masalar. Ocak incir ağacının altında, taze taze omlet , krep... Küçük ama belki de küçük olduğu için samimi bir ortam. Naz o dönem hala çay içiyor, su içiyor, biberon kaynatıyoruz. Rahat rahat hepsini kaynatıyoruz, Naz'a mama yapıyoruz...Herkes yardımcı.

Tatili uzatınca tam karşıda geçen sene açılan Hanımeli Otel e geçtik. Tüm aile beraber işletiyorlar pansiyonu. Düz ayak, avlusu geniş, çok rahat ettik. Tertemiz küçük bir pansiyon...

Yemeği severiz, her mekanı test etmeliyiz... Öğlenleri Hoca'nın yeri on numara, ev yemekleri mis... Koreli'nin yeri de güzel. Eğer Ayazma'da denize girdiyseniz, arada vahit'in yeri'nde mükemmel deniz ürünleri ve mezeler de olur plaja karşı. Akşam yemeğine de güzel olur burası. Tatlar yine on....

Sürekli esen deli bir rüzgar... Gittiğimizde lodos vardı. Giderken rüzgarlık ve en azından bir kazak götürmek lazım... Serin ve temiz, Heredot boşyere yaşlanılmaz burada dememiş. Akşamları Polente'de geleni geçeni selamlayarak, Cafe at Lisa's da cheesecake yiyerek ya da Barali'de çakıllara vuran denizi dinleyerek o ünlü şaraplarından tadabilir, teknelerin oradaki çay bahçelerinde bir ada düğününde dansedip üstüne sahilde çekirdek çitleyip çay içebilirsiniz...

Sabah hep aynı t-shirt, şort, parmak arası terlik, akşam pantolon ve mont... 4 parça kıyafetle gidip bir hafta kalınır...

Deniz buz, gençleştiriyor insanı. Ayazma'da kumsal uzun. Naz bayılmıştı emekleye emekleye koca kumsalı keşfe, ayakalarını buz gibi sulara daldırmaya. Biz koşa koşa soğuğu hissetmeden bizi uyuşturan suya kendimizi atmaya... Naz kestirirken kaçamak çay içmelere...

Yani neymiş, yine gitmeliymiş , hep gitmeliymiş :)

P.S: Beni tek açmayan konu kedilerdi. Hala da öyle 25 senelik hastalık iyileşir mi? Hastalık, cidden hastalık... Seneler oldu açıkhava bir balık lokantasında yayıla yayıla, tetikte ayaklar havada yemek yemeyeli, sürekli yollarda kedi aramayalı... Bu ayrı ve derin bir konu.

Ohhh be...

2009-02-18T21:29:00.002+02:00

Dün akşam kaçamak yaptık karı-koca, aylar sonra... Aşkısının benim oralarda toplantısı, benim geç çıkma durumum, hadi dedik, bu akşam başbaşa birşeyler yapalım...
Kapalı alan, alışveriş merkezi açmazdı, plan yok, uzak da kalmışız bir süredir mekanlardan ama pek de bir hareket , değişiklik yok ... Kriz eğlence, yemek sektörünü de vurdu tabi...
Attık Maslak'tan dümdüz İstinye'den Emirgan'a kendimizi... Lucca'ya gidelim derken, kendimizi Bebek'in girişinde Taps'de bulduk. Üst kat restaurant havasında, daha bir sakin. Hafta içinde daha bir gidilesi, insan kalabalığı yok. Tam cam kenarında yüksek masalarda bir yer ayarladık, söyledik yemeklerimizi, ben bir kadeh kırmızı şarabımı da aldım, önde boğaz, önümde yemeğim, karşıda sevilen, muhabbet güzel. Ohhhh be dedim...
Kızımız saatinde uyumuş, gelme saatimizde " annneee, baba?" diye sormuş, gelmeyeceğimizi sabah onu göreceğimizi söyleyince itiraz etmeden tıngır mıngır yatağa yollanmış. Öğrenince önümdeki, yanımdaki,karşımdaki daha da güzel göründü. Bir ohhhh daha çektim ...

P.S: Bu hafta ikinci reklam postu gibi oldu :) Ama cidden ortam da , yemekler de güzel, mutfak bu konseptte bir yer için cidden iyi, tavsiye olunur...

Pancake

2009-02-17T09:08:00.003+02:00

Fotoğraf şuradan...

Haftasonu uzun süre sonra yaptığım pancake'e en çok benzeyen, o mükemmel yuvarlak pancake'lere benzemeyen fotoğraf buydu. Ben biraz daha ince seviyorum....

3-4 kişilik;

1 yumurta

1 su bardağı süt

2 yemek kaşığı sıvı yağ

1 tatlı kaşığı şeker ( şekerli olmuyor bu pancak- sadece aroma veriyor)

1 su bardağı un

1/2 paket kabartma tozu

Kabartma tozu dışında hepsini mikserle ya da çırpma teli ile çırpıp un ve kabartma tozunu da ekleyip, en az yarım saat buzdolabında bekletiyoruz. Çok çok az yağlanmış teflon tavaya bir kepçe döküp, üstünde kabarcıklar patlayınca tersini çevirin, ilk iki tanesi biraz yağlı oluyor, bunlar benim ve aşkısının...Sonra tavaya hiç yağ koymadan işleme devam, 3. pancake Naz'ın... Küçük hanım hala sabah bulamacını ( böyle deyince pek keyifli gelmiyor kulağa ama tam anlamıyla bulamaç) yiyor, peynir zeytin... vs tek tek yediremiyorum. Ben pancake'imi Nutella'lı severim, Naz sade takılıyor ...

Bu da 2. tarifim oldu blogda, kendimi aşıyorum :) , yaşasın!!!

Bu haftasonu biz...

2009-02-16T10:42:00.001+02:00

Bu Cumartesi oyun grubumuzu Liliput Cafe'de gerçekleştirdik... Sloganları gibi oldu, miniklere ğelence , annelere dinlence...
Naz Sabahın 6'sından beri ayakta olmasına rağmen tüm endişelerimi boşa çıkarıp beni utandırdı. Sinem ve Mert'le beraber gittik, yolda birbirlerine çubuk kraker ikram eden Naz ve MErt çok uyumluydu...
Neslihan- Doruk ve Devrim-Rüzgar çoktan varmışlardı. Naz hiç yadırgamadan arkadaşlarına katıldı, oyun ablalrını da sevdi ki nadiren yanıma geldi...
Top havuzunda beraber vakit geçirdiler, oyun evini de sevdiler. Beylerin ütü için kavga etmesi görülmeye değerdi, keşke büyüdüklerinde de böyle olsalar, değil mi hanımlar :) Naz tamir takımını sevdi... Tabi ki fırsattan istifade anneler olarak biz de iki laf etmeye fırsat bulduk. Bozcaada planları, hayalleri bile kurduk, kimbilir belki beceririz :)
Oyun evine girerken Mert ve Naz'ın elele tutuşması, Mert'in Naz'a " sen de gel" gibisinden arkasından destekleyerek beraber yürümeleri çok hoşumuza gitti. Sürekli görüşmelerinin meyvelerini topluyoruz...
Dönüşte yine Sinem ve Mert 'le döndük. Naz elinde krakeri 3. dakika uyuyakaldı , bu kadar dayanmasına bile şaşırdım doğrusu...
Pazar günü evden çıkamadık, ama bol bol lego oynadık , kitaplarımızı ve Meraklı Minik dergimizi okuduk...

Kızımın burun akıntısı hala devam ediyor. Uyurken nefes almakta zorlanıyor, bir kaç gündür saçlarını yıkamıyoruz bu yüzden, benim gibi sinüzite meyilli çünkü...
Bu sabah 5,30'da güne başladı. Az önce sızmış... Bu sabah beraber kahvaltı ettik. 2 gündür zevkle pancake yiyor, tarifini vermeliyim bir ara. Sade yiyor ama olsun, farklı bir tat sonuçta...
Ben hazırlanırken odasında oyun oynuyorlardı, yanına gittim vedalaşmaya, bu aralar tahammülü yok , eskiden " bay bay" yapardı... Baktı ki gitmek üzereyim oturdu kucağıma inmiyor, ses yok, görüntü var. İndiriyorum, hop pop annenin kucağında yine... Neyse artık kısaca vedalaşıp çıktım , kaçmamaya çalışıyorum yanından ... Zaten çıktıktan 5 dakika sonra aradığımda hep " oyun oynuyor " cevabını alıyorum şükür ...
Bu arada son 2-3 haftadır pozitif gelişme, Maya ile beraber odasında oynamaya alışmış olması. Odasına götürüyor bizi oynamak için ve kapıyı kapatıyor minik yaratık'ım... Buna en çok babası mutlu, hayali gerçek oldu... Şimdi odasını biraz daha rahatlatmaya çalışacağız düzen açısından, bakalım...

Güzel bir hatıra...

2009-02-13T16:13:00.000+02:00

Sevgili Nurdan, bu güzel hatıra için teşekkürler!!!
Bu ayki Çocuğum ve Ben dergisinde biz varız :)

Bir anneden notlar...

Naz tam da ona ihtiyaç duyduğumuz ve umudu kesmesek de beklemeyi bıraktığımız günlerde sürpriz bir şekilde bize varlığını belli etti ve 2007 Ağustos’unun son günü aramıza katıldı...

Her annenin mucizesi kendi yavrusudur, benim ki de Naz oldu... Adını Naz koymaya hamile kalmadan önce karar verdiğimiz kızımız, hamileliğimde naz yapmadı bana, rahat bir hamilelik geçirdim. Son günlerin Ağustos sıcakları olması nedeniyle yaşanılan normal sıkıntılar hariç. Elbette hamilelik fiziksel bir durum, ama annenin psikolojisi çok etken. Hazır hissetmek hem anneyi hem de bebeği rahatlatıyor; henüz içinizdeki minik canlıyla iletişime girmenizi kolaylaştırıyor.

Hamileliğim süresince bu süreci normal bir şekilde adı üstünde “normal doğum” ile sonlandırmaya niyet edip, prenatal yoga derslerine katılıp, evde yoga ve diğer egzersizleri yapmaya özen göstermeme rağmen, doğuma 3-4 hafta kala fikrimi değiştirdim ve Naz 39+ haftada sezaryen doğumla dünyaya geldi. Rahat bir doğum, emzirme ve hastane çıkışına rağmen Naz’ın sarılık değerinin yüksekliği nedeniyle 4. gün fototerapi için hastaneye 48 saatliğine geri döndük. Eşim ve benim için onu küvezde gözleri bağlı görmek, kucağımıza alamamak çok zor bir tecrübeydi. Neyse ki tedavi sonrası değerleri tehlikesiz sınırlara döndü ve biz de beraber hayatımıza yeniden bir başlangıç yaparak evimize döndük.

Naz bugünlerde 16,5 aylık ve ben Naz’ın 5. ayı sonundan beri çalışan bir anneyim. İlk 4 ay kızıma kendim baktım ama sonrasında iş hayatına geri döndüm. Çalışan annelerin en büyük sorunu “ kim bakacak?” Aynı endişeleri Naz doğduğu günden beri yaşayan bir anneydim. Ailelerimizin şehir dışında olması nedeniyle bakıcı tek şansımdı. İş saatleri ve evde olduğumda sadece Naz’a vakit ayırma talebim beni yatılı bir bakıcı aramaya yönlendirdi. Şans eseri hala yanımızda olan yabancı yatılı bakıcımız işe dönmemden bir ay önce bize taşındı. Yabancıydı, Türkçe’si yoktu, her şeyi başkaydı. Aylarca kendimi sorguladım, hep başkasını aramaya giriştim, kendimi yedim diyebilirim. Ama gördüm ki sevgi dolu bir bakım ve program ile pek çok şey aşılabiliyor.

Her gününü, öğünlerini ve hatta uyku düzenini işe dönmeden bir ay önce programlamaya başladım; her gün sürekli yazılı programlar bıraktım eve. Hala da bu düzeni devam ettirmeye çalışıyoruz. Eve geç gelsem de Naz’a akşam az vakit ayırsam da yemek ve uyku saatlerini ve rutinlerini bozmayıp, ertesi sabah telafi etmeye çalışıyorum. Rutin ve düzen bebeklerin en sevdiği şey, sürprizlerden hoşlanmıyorlar günlük düzenlerinde. İlk yaşında bunlara alıştığı için artık bazı şeyler kendiliğinden oluveriyor.

Fiziksel ihtiyaçları bir yana, sosyal ihtiyaçları hızla artan çocuklarımızı bu anlamda tatmin etmek, ona gün içinde bakım veren kişi kim olursa olsun, ebeveyn olarak bizlere düşüyor. Yoğun çalışan bir anne olarak, Naz’la geçirdiğim her anı daha değerli ve kaliteli kılmaya çalışmak, ben yanında değilken de buna paralel bir yaklaşım yaratmak...
Bu yolda ilerlerken, renkli-sesli oyuncaklar dışında hayata dair çocuğuma ne verebilirim diye düşünürken, hatta hamileyken, sonrasında kendi blogumu açmama vesile olan anne-bebek blogları ile tanıştım. Kitaplar, bilimsel internet siteleri vs tabii ki çok faydalı ama birebir anneliği yaşayan annelerin sadece paylaşmak amaçlı oluşturduğu bu bloglar ve blogum benim için vazgeçilmez oldu. İlk defa blogunu takip ettiğim Esra Şeker Baggio’nun sitesi (www.archisugar.com) sayesinde Montessori ile tanıştım ve yine kendisinin başlattığı “Montessori Egitimi” bloguna (http://montessoriegitimi.blogspot.com) ve e-mail grubuna üye oldum. Buradaki aktivite fikirleri ve paylaşımlar bana yeni bir bakış sağladı. Bu yaklaşımın bana en çok hitap eden yönü içindeki gerçeklik duygusu. Naz beraber oynadığımız hiçbir oyunla, sevdiği oyuncaklarıyla, gerçek hayata dair yaptığımız aktivitelerle (aktivite derken gözünüzde büyümesin; sonbaharı tanımak için ormana gidip kozalak toplamak, yılbaşını anlamak için oyun hamurlarından ağaç yapmak, farklı temalardaki kartlarını incelemek vs) ilgilendiği kadar ilgilenmiyor. Oyuncaklar değil, hayat ilgilerini çekiyor aslında yavrularımızın.

Yine bloglar ve sevgili Ayca Ogus’un sitesi (http://www.pi.web.tr/aycao) sayesinde “Benimle oynar mısın anne” grubuna da (www.benimleoynarmisinanne.com) üye oldum ve Naz’ın 3 aydır devam ettiği ve haftasonları buluştuğumuz bir oyun grubu oluşturduk. Bu grup , tek amaçları bebeklerinin doğru bir sosyalleşme sürecine girmesi olan annelerin birbirine güveni üzerine kurulu. Grup sayesinde anneler bebekleri bir araya getirme fırsatı bulabiliyor, aktivite fikirleri ortaya çıkıp, paylaşılıyor. Parkta bireysel sosyalleşen ya da sadece hava almak için dışarı çıkan kızıma çok doğru bir sosyalleşme, bana da empati kurabildiğim yeni bir çevre sağladı.

Anlattıklarım hem teorik hem de bizimle ilgili bir özet, doğumdan bugüne biz kısaca. Her çocuk duruşu (bu kadar küçükken olur mu demeyin kesinlikle var), tercihleri, karakteri ile kendi başına, kendine özgü bir birey. Çocuklarımıza verebileceğimiz en önemli mesajı da onları oldukları birey gibi kabul edip, öyle davrandığımız, sevgiyle büyütmeye özen gösterdiğimiz sürece ulaştırabiliyoruz sanırım.

Henüz yolun başında bir anne olarak, dünyadaki en zor görevi, bir birey yetiştirme görevini üstlenmiş tüm annelere ve kendime sağduyu ve şans diliyorum bu yolda.

Cimcime...

2009-02-11T22:41:00.004+02:00

Yazma yazma, sonra tüm akşamı boşladığın bloguna harca... Tamam suyu çıktı ama ne yapiim, aşka geldim .) Ama bu gece son, vallahi son....

İşi başından aşkın olmak deyimi beni tanımlıyor 2 haftadır... Evde zaten büyük değişiklikler var, dedim ya aile, bakıcı, Naz'ın diş çıkarması (ilk 8 dişimiz 13.ayda tamamdı, 4 azıyı durdu durdu Marina'nın gittiği hafta başlayarak 3 haftada tamamladı!!!) . Bir yandan kim olursa olsun zırt pırt evi arıyorum, ne yedi, tuvalete kaç defa gitti, uyudu mu... vs... Zaten geldi mi tek tek gelmez, olsun hallederiz :) Baktım bunlar enerjimi azaltıyor, tiryakisi olduğum blogumu bile yazmıyorum, hemen arayı kapatayım da , günlük rutinime döneyim dedim

Park kuşu oldu. Havalar bu haftasonu izin vermedi, Cumt Mert'le buluma dışında evdeydik, hatta cumt eve erekn döndüğümüz için sarı sakız olma suretiyle beni biraz bezdirdi... Ama baksanıza şu şımarık cimcimemize...

Son günlerin notları;

2 gündür eve gelince, babadan önce geldiğim için, soru " baba neyde?" Anlatıyorum, tatmin olmazsa pencereye ya da kapıya gidip " baba?" diye sormaya başlıyor...

Acayip bir dans tutkusu var, ayaklandığı ilk günden beri, hatta otururken vucudunun üst kısmını kıvırırdı. Şimid her gün yeni figurlerle devam ediyor gelişimi, bir ara video eklemeliyim...

Odasında oynuyor artık genelde, ama kurtlu kızım sürekli kaçtığı için odadan odaya, genelde kapısını kapatıp oynuyoruz odasında. Ama alıştı...

Legolarına hasta. Ama aynı boyut aynı renkler takılıyor üstüste, sonra belki montaj başlıyor... Başak burcu işte...

Akşamları emzirsem de emzirmesem de illa yatağa ben yatırıyorum. dalmasına yakın nöbeti devrediyorum, pilim bittiği için...

Sobe...

2009-02-11T22:35:00.003+02:00

Pınar ve Esin geçen hafta sobeledi beni, üşengeçliğimi atmayı bekliyordum... Sobe der ki;
1- Yakınınızda bulunan ilk kitabı alın.
2- 161. sayfayı açın.
3- 5. cümleyi okuyun.
4- Blog sayfasına yazın.
5- En güzel cümle ve en güzel kitabı seçmeyin.Sadece yakınınızda olan ilk kitabı alın.
6- 5 blog arkadaşınıza yollayın.

Yanımdaki ilk kitap " Her gün biraz daha yakın/ Irvin Yalom". Ebuş , kulakların çınlasın. Üniversite'deki ev arkadaşım ve kardeşim Ebuşum sayesinde tanıştım ben bu tip kitaplarla. Kütüphanede seneler önce okunmuş pineklerken , annem çıkarmış geldiğinde okumak için. Naz da ne izin vermiştir okumasına :)

"Şüphesiz yalnızca hüzünlü konulara geldiğimizde cevap verdim" diyor Ginny...
Kimseyi sobeleyemiyorum, çünkü beni okuduğunu yorumlardan bildiğim blogcu dostlarımın hepsi ben bu sobeyi cevaplayıp paslayana dek çoktaaan sobelenmiş...

Aile saadeti

2009-02-11T21:53:00.003+02:00

Aile saadetimiz :) non-stop devam ediyor. Annem ve anneannem 18 gün kaldı bu sefer bizlerle... Bakıcı değişikliği, zorunlu gözlemcilik görevi derken 18 gün geçmiş, sanki 2 gün kaldılar... Mygym'e gittiğimiz haftasonu dayımlar geldi. Selen ve Ceren'i Pazar günü gösteriye götürecektik ama , ama önlerde yer bulamadık gösterinin ilk Pazar'ı, biz de Naz'ın sıkılacağını düşünüp vazgeçtik... O haftasonu tam 11 kişi kaldık bizde, dedim ya aile saadeti. Bir kısım kayak tatiline, kalanlarda eve güneye gitti.

Hala Naz'ı yalnız bırakamıyoruz, içimiz el vermiyor, aslında bir olumsuzluk yok, sadece alışma süreci, bizim rahatlama sürececimiz, bir süre daha böyle...Şimdi aşkısının annesi geldi, aile saadetine devam :)

İlk defa bu kadar uzun süre ailerle oluyoruz kendi adımıza, küçük yaşlardan beri yalnız yaşamaya alışkın 2 kişiyiz biz ( küçük derken 17 iken gitmişiz ikimiz de üniversiteye evden ayrılıp...) Söz konusu yavrunuz olunca insan alışkanlıklarını bile unutuyor, ne garip, yeter ki o iyi olsun diyorsun... Allah aileleri eksik etmesin başımızdan, sıkışınca yine onlar koşuyor yavrularının yavrularına...

Son haftalarda oyun grubumuz...

2009-02-11T21:51:00.000+02:00

Baktım ben geçen günlerimizi, gün gün toplayıp yazamayacağım, ya da yine destansı bir post olacak, en iyisi konu konu gideyim... Öncelik oyun grubumuzun:)

2 haftadır yazamıyorum, ama hız kesmeden buluşuyoruz, beraber oldukça daha güzel vakit geçiriyoruz.

Bir önceki haftasonu (31.01) Devrim'in ayarladığı Mygym dersine katıldık. Aktiviteler güzeldi, ilk başlardaki şaşkınlıklarını çok çabuk attı bizimkiler. Naz zaman zaman bağımsız takıldı grup aktivitelerinden. En çok eğitmenin onları bir sopaya tutturup sallandırdığı kısımda eğlendi, benim kızımın içinde bir serseri oğlan var, eğitmen kim ister bir daha diye sorunca adama doğu koşup elleriyle " gel gel gel" yapışı çooook komikti. Tramplenle tanıştı Naz, 3 ü zıp zıp zıpladı... Fikir güzel ama mekan uzak ve tam bir aktiviteye ısınmışken, istasyon istasyon gezmek oyun pistinde hem beni yordu hem Naz'ı sıktı... Ama yine de denemek harikaydı... Ama bu çocuk kalabalıklarda bir kere olsun arkasına dönüp "annem, babam nerede" demiyor, bir kere daha gördüm.

Bu haftasonu Naz ve Mert'i , Naz'ın sarkan ve değişen uyku saatlerie rağmen Airport Avm'deki Define adası oyun parkında buluşturduk...NAz için bir ilkti, Mert tecrübeliydi. Biz sonradan katıldık, ama yine çete gibiydiler, birbirlerinin yanından ayrılmadılar özellikle tramplenlerde. Sanırım eve bir tane alacağız :)

Bu haftasonu Devrim -Ruzgar ve Neslihan-Doruk'un da bizle olmasını umuyoruz...

P.S: Yaşasın kolajlar, bir taşla kolaja kaç foto sığarsa o kadar kuş...

Üşengecim...

2009-02-08T22:28:00.000+02:00

Bir haftadan fazla olmuş yazmayalı... Bu kadar ara vermezdim ben , dengem kaçık azıcık. Detay detay... Kendim genç ruhum yorgun sanırım bu ara. Tahammül sınırlarım daraldı biraz, kızıyorum kendime, ama enerji bulamıyorum kendimi toparlayacak.
Evde olmak da yaramadı bana, 3 gün evdeydim. Gözlemci ve trainer olarak... Ben pijamaları çıkarmadım bile günün ortasına dek, oysa kip şekilde çıkıyorum her sabah yedi buçukta, ev hayatına adaptasyona 3 gün yetmedi.
Naz'ın da dengesi bozuldu, " anni anni" " anneeeee" sarı sakız gibi yapıştı kaldı.
Yazılacaklar birikti, yazmasam kaçırmışım gibi geliyor. Yazacağım, fotoları da koyacağım, sobemi yapacağım... Ama bu gece değil. Belki yarın ....

17. ay raporu

2009-01-30T17:52:00.000+02:00

Bu ay sosyal anlamda çok geliştin, değiştin.
Taklit yeteneğin beni hayrete düşürüyor. Bir muhabbet etme hali, eğer gülünüyorsa aynı tonda gülüşmeye dahil olup “ ben de buradayım, dahil olmalıyım” ruh hali... Seviyorum bu interaktif durumu. Seninle sıkılmak imkansız, olsa olsa fazla aktiviteden bayılabilirim. Olmuyor da değil...
Taktın bu aralar fotoğraf makinesine. Elimde görünce başlıyorsun “ anni anni anni ve ve ve” heyecanlı seslenişe, ellerinle “ gel gel “ yaparak. Verdim geçenlerde eline. Çiçek’i kaptığın gibi kanapeye yatırdın, fotoğrafını çekmeye çalıştın. Bunu yaparken 2-3 defa makine düşünce aldım elinden , anlatarak ve sana uygununu almaya söz vererek.

İşte bu nokta yeni bir açılım gerektiriyor; İstediğini almak için tepinme ve ağlama denemelerin çoktu, ayın sonuna doğru vazgeçmeye başladın. Ağlatmak değildi asla amacım, ama tepinip ağlayarak da alamayacağını her istediğini öğrenmen gerekiyordu. Ağlarken yanında kucakladım, sesin benim sesimi bastırsa da sabırla bekledim, sabrımı kaybetmeye yakın seni başkasına emanet edip uzaklaştım senden...
Bu ay favori oyuncağın Biber’di. Helyum balonumuz... Mama sandalyene bağlı olduğundan her öğünde onu da besledin ipinden çekip. Aslında ismi “ Dora” ymış, ama biz tanımıyoruz çizgi film karakterlerini, hala izlemiyorsun televizyon. Arada baban benden gizli açıyor Baby Tv, onun deyimiyle “gestapoluk” yapıyorum... 2 Yaşına kadar elimden geleni yapacağım...
Alışveriş merkezi hatıralarımızı paylaştım bu ay. Peşinde koştruyorsun beni, bir oraya bir buraya atıyorsun kendini , non –stop keşif...
Dilin çözüldü iyice. Anneannem ve senin anneannen seninle son 2 haftadır, acayip farketti. Bıdır bıdır konuşuyorsun. Dün gece babanın “ Nasıl geçti günün?” sorusuna cevabın 3 dakika non-stop sürdü... Sonraki diyalog;

Baba; Kısacası yoğun bir gündü ?
Naz: Ebet...

...................
Anne: Aaaa azı dişi çıkmış.. Aç kızım ağzını bakayım.
Naz: ( Açar) açtiiiii...
Anne: Aaaa cidden çıkmış
Naz: Benim dişim... ( gayet net)
..................
Baba: ( Banyoda saçını kurutuyor)
Naz: (Pıt pıt bizim odadaki kutuya,kendisine ait saç kurutma makinesini kapıp babaya eşlik etmeye gider ) geldiiii...
Anne: ( İsten gelmiş kapıda) Merhaba kızım, nasılsın?
Naz : ( Bir göz atar bana, mutfağa koşmasına devam eder) Meyaba...

Bazen ellerini iki yanında sıkıp yüksek sesle “anlamadın” beni der gibi kelimeleri yuvarlıyorsun ağzında...
Dilinle bizimle dalga geçer gibi “ bıdıbıdıbıdıbıdı” diye non stop 2-3 dakika bıdı’lıyorsun, çok güldürüyor beni...
Aklıma diğer gelen ilave tamlamalar;
Anne is gitti
Ver ver ver ( birşeyi çok istediğinde), gel gel gel
Baba gitti? ( ahhh kızım babanın seyahatleri arttıkça bu cümleyi daha çoook duyacağım galiba)
Kipat ( kitap)
Mama pişiii...

Eminim daha çok şey söylüyorsun, ama sürekli yanında olmadığından hemen kapamıyorum ne demek istediğiniL
Dans ve müzik talebine spor aktiviteleri eklendi. Köprü kurma olayını geliştirdin. Göbek yerden kalıyor artık, ellerle de dengeyi kurarsan bu iş tamamdır!
Favori oyuncağın Legolar... Legoları renklerine göre ayırmaca oynuyorsan, biz karışık takarsak renklerini söküp renklerine göre takıyorsun üstüste. Seni Başak seni J
Kahvaltı ederken baban en sevdiğin kucağına kurulmak, inmiyorsun oradan.
Süt yasaklı kelime, adını söylersek buzdolabına yapışıyorsun. Emzirmeme rağmen, çok da takıntılı değilsin emmeye, ben emzirmeden de uyuyorsun. Ama süt görürsen affetmiyorsun. Max. 200 ml kuralını ihlal etmemek için sesli kullanmıyoruz bu kelimeyi.
Bir yasaklı kelime de , pilav. Adını duyarsan başka yemek yemeyip, ocağa işaret edip “ mama mama ver” diye tutturuyorsun. Diğerleri mama değil ya...

Ekmek aşkımız da devam ediyor. ( BKZ. Fotoğraf ) :)
Maya 2 gecedir seni emziksiz uyuttu. İnşallah devam eder. Denem süresi bana göre bitmedi, haftaya evde yanında olacağım kızım, ondan sonra kararımı net vereceğim...

Sokakta, parkta istisnasız her yerde herkese gülümsüyorsun... Çocuk görünce yaş ayırt etmeden çığlık atıp sarılıyorsun ... Gözlerim doluyor , umarım hayal kırıklığı yaşamazsın hayatta yavrum. Hep senin gibi sevgi dolu insanlarla karşılaş...

Edit etme hakkımı saklı tutar sana 17.ay sonu raporunu sunarım canım kızım...
Hep beraber, hep huzurlu olsun....

Karma...

2009-01-30T14:44:00.001+02:00

Karma bu 'dur...
Günün ortasında beni duygulandırdın, mutlu etmenin mutlu olmakdan da güzel olabileceğini hissettirdin Nisa'cım. teşekkürler

Bu sene aşure...

2009-01-29T16:31:00.001+02:00

Geçen sene " kız anneleri pişirir" dediler, annem ve anneannem pişirdi, biz dağıttık.
Kızımın ilk aylarında bereket oldu.
Bu sene yine burada annem- anneannem... Aşkısı çok sever, o gelince seyahatten, biz Naz'ımıza yeni bakıcı ararken Cumartesi günü pişirmiş annemler bizde, missssssss. Dağıtmışlar...
Ben çekemedim fotoğrafını.
Tam sevdiğimiz gibi özlü özlü, üstü süslü püslü, tüm tüm kuruyemişli....
Bereket olsun, afiyet olsun...

Yeni dostlar

2009-01-26T13:22:00.000+02:00

Geçen hafta beni çok mutlu eden bir öğle yemeğini anlatmayı erteledim , kriz günlerime denk geldi.
Aslında tam tersi böyle günlerde yenilikleri , güzellikleri akla getirmek lazım...
Geçen Perşembe Mert'in annesi Sinem 'le Istinyepark'ta güzel bir öğle yemeği yedik. Ruzgar'ın annesi Devrim de katılacaktı, bir gece önce rahatsızlanan Ruzgar'ı bırakamadı tabi :(
Ana temamız çocuklardı elbette. Amacı onları doğru yetiştirmek ama bir yandan da kendine de zaman ayırmayı ihmal etmeyen iki anne olarak uzun uzun sohbet ettik, paylaştık. Nefes aldık. Oyun grubunda onlarla ilgili onların yanında fazla konuşmamaya dikkat ettiğimizden, hep ufak cümleler ve bakışlarla paylaştığımız ortak noktları , zorlukları uzun uzun konuştuk.
Ne iyi yaptık, yine yapalım...
Darısı diğer anne dostlarla paylaşımlara...

P.s: House Cafe'yi hep sevmişimdir. Nişantaşın'dakinde büyük şovalye masası çevresine ne güzel yemekler yedik dostlarla naneli limonata tadında. Istinye Park'takinin de ferah havasını seviyorum. Salataları özellikle tavsiye ederim...

Değişimi kucaklamak lazım...

2009-01-26T11:15:00.000+02:00

Yeni bir başlangıç...
Bir sürü insanla tanıştım haftasonu. Kendime şaştım, bıdır bıdır ben, kilitlendim, 2 kelime biraraya getirip cümle kuramadım. Aşkısı yanımda, kızıma yeni teyze, abla, bize ev arkadaşı aradık. O olmasa boğazımda kilitlenen hıçkırığımı tutamaz, kendimizi anlatamazdık. Yine durdu yanımda, ne arkamda ne önümde. Her kalakaldığımda boşlukları doldurdu...
Pazar sabahı , eee bir de bu hanımla tanışalım,kısmet diye açtığımız telefon üzerine gelen Maya'yı sevdik. Kal yanımızda tanışalım, deneyelim dedik. Annem, anneannem , kardeşim evde. Bu hafta zor bir hafta, çalışmam lazım. Sonra ben kalacağım bir süre evde başarabilirsem, işlerimi ayarlayabilirsem...
Naz sevdi, tek kriter bu oldu.
Endişe diz boyu. Pozitif kalmaya çalışıyorum, gidip gidip can simidim kocaya sarılıyorum, konuşup konuşturup terapi yaptırıyorum yaşam koçuma...
Detaylar minimum 1 hafta sonra. Kendimi eğitiyorum dedim ya, acelecilik ve hazmetmeden, kendi içimde çözmeden dışa vurma ilk ders konum...
Yine de tüm değişimleri kucaklamak lazım, çünkü değişim hayatımızın tek değişmez parçası...

4x4...

2009-01-24T22:20:00.004+02:00

Ebru mim'ledi beni... İlk mim'im :) Benim resimlerim taşınabilir harddisk'te , mimi gördüğümde disk yanımda değildi, ancak şimdi...
4x4, 4. klasöre 4. foto yayında...
17 Mart 2007, makine 1 ay sonrasının tarihini atmış... Naz göbekte 3. ayını doldurmaya yakın. Aşkısı ile ben dostlarla yolda , 18 Mart için Çanakkale'ye gidiyoruz. Şaşırmamalıyım benim kuzunun neden sokakçı olduğuna, anne baba gezente, sokak çocukları. Doğuma gideceğim gece bile eve gece yarısı gelmiştim :)
Ekip mideye düşkün... Öğle yemeği molası Tekirdağ'da köfteye programlı, mekan Ozcanlar köfte... Yedik , yedik , tüm gezi yedik...
Tam 13 kişiydik, işyerinden dostlar, ama gerçek hayatta da dostlar... Geçmiş zaman olur ki...

Hadi bakalım arkadaşlar, Esin, Pınar ve Ozgur... Bekliyoruz bilgisayarınızdaki 4. klasör 4. foto'yu

offf pufff bitti şimdi acaba?

2009-01-23T14:01:00.003+02:00

Rahatladım mı? -Evet
Sonuç iyi mi? - Hayır
Bekliyor muydum?- Evet
En kötü sonuç/karar bunlarsızlıktan iyi midir?- Kesinlikle evet
Sağlıklı ve beraber miyiz?- Evet
Beraberken halledilmeyecek sorun var mı?- Hayır
Önce ben sağlam olacağım ki ailem mutlu olsun di mi?- Evet

Sonuç; 1 yıl 1 ay herşeye rağmen bebeğimi mutlu yetiştirmeme yardımcı olan bakıcımız Marina artık bizimle olmayacak. Bu haftasonu görüşmelerle geçecek, yeni bir süreç başlıyor bizim için. Verilecek kararlar, muhakemeler, yapılacak ayarlamalar zamanı... Kızım ve bizim için en iyisine karar verilecek, belki de fedarlıklar yapılacak...
Ben duygularımı iyi tahlil ederim genelde ama bazen dışa yanlış vururum. ( beni tanıyıp okuyanların EVET dediğini duyar gibiyim) Şu an içimdeki his; TEDİRGİNLİK...
Bize şans dileyin ...

P.S: Yukarıdaki diyalog okuyup hatırlamam için bir terapi notudur kendime...

Okuma zamanı...

2009-01-22T10:30:00.000+02:00

Dün eve gidip, ısrarlarım sonucu, annem ve kızımla kendimizi Fly inn’e attık. Hızlı bir alışveriş ve Biber’i şişirttikten sonra ( para tuzağının böylesi, ilk ve son alışımdır, aldırışımdır, ben zaten almazdım, suçlu anneanne, bu balonları şişirmek için de para alıyorlar iyi mi? Bu kadar mı kolay para kazanmak, sinir olmamak elde değil ) kendime iki kitap kaptım, aşağıdaki sırayla okunacak... Bu sabahki taksi şoförü bu kadar geveze ve trafik şaşırtıcı derecede açık olmasaydı, ilkkitabın ilk bölümü bitmişti bile...

Kitap okumayı severim ama oldum olsaı kişsel gelişim kitaplarıyla aram iyi olmamıştır. Ben de eşim de deli gibi alırız, ama iş okumaya gelince hep yarım kalıyor. İçten içe bildiğim şeylerin bana söylenmesini sevmiyorum. Eleştiriye mi kapalıyım neyim?? Neyse bu ayrı bir konu...

Ama iş ebeveyn olmaya gelince, ebeveyni olduğunuz küçülmüş de büyümüş minik cüce sizi zorlayınca, ve nasıl hareket edeceğiniz konusunda ufak ufak soru işaretleri uçuşmaya başladıysa, işte o zaman durum değişiyor... Birisi ne yapmanız gerektiğini söylesin istiyorsunuz. Benim gibi kendi bildiğini okuyansanız, mecburen bir kaç şeyi okuyup, dinleyip harmanlamak, kendinize göre yontup ondan sonra ortaya getirmek çabası hız kazanıyor ...

Neyse efendim, kitaplarla ilgili son durum;

1.Elizabeth Pantley- Çocuğumuza verdiğimiz Gizli mesajlar ( Gulfer, umarım ben de senin kadar yararlanacağım)

2.Elizabeth Pantley- Çocuğunuzla İşbirliği yapabilme

Tracy Hogg " Top tips from the Baby Whisperer for Toddlers" yeni bitti. Her sabah zinde beyinle okudum, özet bir kitap olduğu için benim gibi zaman sorunu olan çalışan bir anne için harikaydı. Çok sistematik yazılmış ve kurgulanmış. Sık sık açıp, kolayca aradağımı bulabileceğim bir kitap. ( Ozgun'cum harika bir yeni yıl hediyesiydi, çok teşekkürler tekrar)Bir yandan Ayça sayesinde kopyası elime geçen ilk Maria Montessori hardcopy'imi okuyorum , ama yavaş gidiyor. Biraz metodik, benim kafam biraz dağınık...

Bugüne dek bu anlamda okuduklarımı da kısaca not düşeyim dedim;

Şule Yazgan/Yankı Yazgan- Çocuğunuz sizden ne bekliyor?

Dr. Phil McGraw- Önce ailem ( eşlere ayrıca tavsiye edilir, özellikle çok çalışanlara...)

Montessori blogunda Esra'nın verdiği online okuma linklerine de göz atmalı... Ucundan ben de başladım ...

Bir kaç tane daha var ama bende pek iz bırakmamış ki aklıma gelmiyor, kütüphaneye göz atmak lazım.

İlavelerinizi bekliyorum, aç bir kitap kurdu gibiyim :)

Offff puffff

2009-01-21T12:28:00.001+02:00

Ben kısa yazamam, ama bu sefer iki kelime;
İçim sıkılıyor...

Geçmiş haftasonu olur ki...

2009-01-21T09:46:00.003+02:00

Ancak fırsat buluyorum haftasonu özeti geçmeye, haftaortası , aşkısının gelmesine 1 kala, haftasonu heyecanımı körüklesin istiyorum sabah sabah....

Cuma akşamı Marina, Naz ve ben Fly inn’in altını üstüne getirip, Naz tüm mağazalar ve restaurant’larla haşır neşir olup, ilk defa büyük sandalyesine oturup yemek yedikten sonra, Cumartesi Marina’yı gönderme hazırlığına giriştik. Marina’nın hastalığı nedeniyle “ ya geri gelemezsem” endişesi ile Naz’a sarılıp sarılıp ağlaması içimi acayip burktu, 1 haftadır evdeki “ gidiyorum” yas havası tepe yaptı 2 gün. Saat 16:00’da onu yolcu etmek üzere eve dönmek durumunda olduğumuzdan, iyi ki dönmüşüz Marina taksinin kapısında hala bana ve Naz’a sarılıyordu, lütfen dönsün lütfen, oyun grubu her zamankinden kısa sürdü. Ama Sinem o kadar güzel aktivitelere hazırlamış ki, bir o kadar da dolu doluydu... Hulaloop, balon, dans ve elbette cookie- kek... Naz dönmeyen diliyle arkadaşlarınıa vıdı vıdı söylendi durdu. Hem Rüzgar’a hem Mert’e sarıldı. Arada birbirlerinin elindekilerle ilgilenseler de , hiç itiraz etmediler paylaştırmamıza...Birbirlerini tanıdıkları için artık çok daha hızlı iletişime giriyorlar, ayrılmaya yakın ise ayrılmak istemiyorlar diyebilirim.

Pazar günü güneşten faydalanıp Naz’ı biraz yürüttükten sonra, Naz’a son 2 haftadır devameden alışverişimizin son turunu yaptık. Sanırım Naz’a önümüzdeki 1,5 sene hiçbirşey almazsam olabilir, biraz cozuttum bu sene, ama ne yapiim hem %50 hem çok güzel şeyler var, hem de seneye ihtiyaç... Evde “ anne” ve birşey isterken “anni” diye kucağımdan , sırtımdan inmezken sokakta bir kere olsun arkasına dönüp bakmıyor. Özgür özgür ellerini sallaya sallaya, mağazaların kapılarından girip beğendiklerine girip çıkıyor. Zaten anlattım erken 2 yal sendrom durumlarımızı. Buna bir de alışveriş çantaları, Naz’ın neyseki bu sefer biraz da olsa bindiği arabası ve “ biber” balonda eklenince ( bkz. Fotoğraflar) eve kendimi zor attım. Eve gelince bizimki Biber’i oyuncak bebek sanıp, ipinden çekip çekip üstüne yattı, onu uyutmaya ve ona sarılmaya çalıştı. Biber şu an bu kadar sevgi sonrası biraz sönmüş, ve mama sandalyesine bağlı olarak hayatına devam ediyor.

16 ay 19 gün sonra ilk defa...

2009-01-20T09:21:00.004+02:00

Dün gece 16 ay 19 gün sonra ilk defa gece seni yanıma alıp uyudum. Çoğu ebeveynin şikayetçi olduğu, bizim de alışmanı istemediğimiz ama bir defa bari olsa dediğimiz bir şeydi. Yatmazsın bizimle, illa odanı gösterir yatağını istersin. Yine öyle başlayan gece uykusu , gecenin ortasında bizim odaya taşındır. Maalesef baban kaçırdı...

Kokumu istedin, 3 azı birden kabardı, uykuya daldığın halde yokluğumu hissettikçe beni çağırdın, kimseyi istemedin. Dayanamayıp yanıma getirince de elini yüzüme atıp, beni kontrol ederek orada mıyım diye, mışıl mışıl uyudun. Sabah uyandığımızda bile kucağımdan inmek istemedin.

Çabuk çıksın dişler, öksürük geçsin, baba gelsin, haftasonu olsun, sen yine aramızda uyu, ama bu sefer keyfi ve tek defalık...

P.S: Fotoğraflar Naz'ın yeni eğlencesi jimnastik. Köprü kurmaya çalışıyor. Ben dur, incitme kendini falan diyecek oluyorum, anneanne bırak çocuğu esnesin, hareket etsin diyor. Kendi kendine köprü, takla...vs. Hiç oğlum yok diye üzülmüyorum, kızım sağolsun yaşatıyor bana o hissi :)

Biraz erken değil mi yavrum ?

2009-01-19T09:06:00.002+02:00

Hani derler ya; motor akmış gibi, geçen haftasonu beni motor falan da kesmedi, yetişemedim hiçbirşeye. Aşkısı yok, Marina gidiyor, gidecek gelecek mi, iş.. derken ben stres, Naz benden stres... 16 aylık bebekte “ terrible 2 “ başlar mı? Bu benim bir sonraki araştırma konum.

Konuşuyoruz evde, Marina “ bana yok” diyor, hatta Cuma 5 defa aradım,” hayır, problem yok” cevabıyla karşılaştım. Ama beni görünce Naz kırmızı görmüş boğa gibi oluyor, herşeye değil, ama pek çok şeye mızıldanıyor. İniyorum dizlerimin üzerine anlatıyorum, bazen anlıyor bazen daha çok sinirleniyor. Konuşmak istiyor, “ bıdı bıdı” anlamlı anlamsız bir sürü kelime ile sürekli yayında, anlatamadıkça ya da eğer “ efendim?” dersem sinirleniyor. Farkettim ki “ evet evet , yaaa” ya da arda anlamını kestirdiğim kelimelerden kendimce sonuç çıkarıp “ evet, ... olmuş, demek öyle” deyince gülümsüyor. Ayrıca herşeyi kendisi yapacak küçük hanımın. Eğer giydirmek istediğimiz çorap , T-shirt, ya da pijamayı elimizde görürse, biliyoruz ki onu giydirmeyecek. Eline alıp kendisi giymeye çalışacak, giyemedikçe sinirlencek ama vazgeçmeyecek... Geçen Perşembe akşamı aynen böykle bir kriz yaşandı ilk defa. Artık soğuk olması nedeniyle daynamayıp, zorla ( evet ama yapacak başka birşey yoktu, yarım saatten fazla bildiğim, okuduğum her tekniği, her ikna yöntemini denedim) pijmasını giydirdiğim içn bana sinirlenen Naz, dokundurtmadı kendine. Yatak odasında boy aynasının önünde, bağırdı, oynadı, ama yanına yaklaştırmadı bizi. Çiçek’i yatırmak bahanesiyle odasına gelmeye ikna ettik. Tabi benim sinirler harap, aşkısı yok, çaresizlik... Marina uyuttu, rekor kırıp 22:00de uyudu ilk defa... Emzirmeye bile halim kalmamış, zaten gelmezdi kucağıma...

Cuma akşamı gitmesine bir gün kala bakıcımız ve Naz’la Fly inn’e gittik, yemek yiyip kitap almaya. Hem evde bir gün öncenin krizinin hatırası bende taze, tabi onlar bir tam gün oynamışlar, dışarı çıkıp hava almışlar, ben ofise gidip deli bir Cuma geçirmişim, ne yalan söyleyeyim, birbirimize sarmayız, dışarıda daha iyi vakit geçiririz diye düşündüm uyku saati için eve gidene kadar. Nitekim de öyle oldu. Ama evde “ anne “ ve birşey isterken “ anniiii” diye susmayan çocuğun beni gözü görmedi. Güven sınırı falan hikaye, alıp gidiyor başını. İki eli iki yanında serseri sallana sallana, tüm çocuklara koşup onlara sarılarak , tüm mağazalara kapıdan girip kontrol ederek ama biğr kere arkasına bakıp yanımda kim var diye kontrol etmeden...
Dün benzerleri, Naz’a seneye hazırlık birşeyler almaya çıkmış anne ve anneanne ile de aynıydı. Su istemek yerine çantama asılıp beni yere çöktürüp “aç aç” demek suretiyle çantada kendi suyunu arayan Naz, karnı doyunca ağzı pis- üstünde önlük masadan fırlayan , tutabilene aşk olsun Naz, anne evde su bardağını unutunca pipetle cam bardaktan su içen, kendiyle gurur duyan, ama bardakla restaurant’da gezmek isteyen , verilmeyince cam bardak, kendini yere atan Naz, bu sefer pet şişeden pipetle gayet güzel ve sakin suyunu içip, şişeyi istediğinde ağzı kapalı verdim diye ağlayan, “amannn dökerse değişrim üstünü “ diye düşünüp ağzı açık verdiğim suyu yere döküp, ki hiç sorun yapmadım, ama içinde suyla oynamasına izin verilmeyince kendini yine yere atıp ağlayan Naz, D&R’da yarım saatten fazla kitap inceleyen ama iş oradan çıkmaya gelince bize çooook kızan Naz, kızımdan değerli mi incelesin diye çok isteyince verdiğim fotoğraf makinesini 2 defa düşürünce kibarca aldığım için 10 dakika beni deneyip ağlayp , tepinen Naz, eve gelince “bez değiştirmek mi o da nereden çıktı” diye sinirlenen , çıplak çıplak evde koşturan Naz, elini yıkamak istemeyen ağlayan Naz, elini yıkamaya başlayınca suyu neden kapattım diye bana kızan Naz....

Biyonik anne değilim, maalesef öyle çok serinkanlı da değilim. Ağlayarak istediği şeyleri yapmamaya gayret ediyorum şartlanmasın diye. Ama susmasını beklerken ya da dikkatini dağıtana dek geriliyorum, ve yansıtıyorum gerilimimi maalesef. Sesim yükseliyor bazen. Benim de eğitilmem lazım bir yandan Naz’ı doğru yönlendirmeye çalışırken. Sanırım bize kısa zamanda pedagog yolu gözüktü...

P.S: Bu bir şikayet yazısı değil... Kendime not ve terapi, eğer bu anları 2. defa yaşamaya gücüm( üz) olduğunu düşünüp 2. bebeği düşünürsem (k) ve kızım kendi bebeğiyle benzerlerini yaşarsa “ herkes yaşıyor, ben de yaşadım, yaşıyorum” dememiz için bir not, aşkısı olmadan ne kadar zorlandığımı hatırlamam ve beraber olduğumuz anların değerini bilmek için bir note , ama bir yandan bunları yazarken bir sonraki postta kızımın sevimliliklerini, akıllı hallerini yazmanın heyecanını yaşadığımı hatırlamak için KOCAMAN BİR NOT...