Şiştim ... İşte , evde... Herşey yine üstüste... Geldi mi tek tek gelmez zaten. Bu sefer yazıp rahatlamak da istemiyorum, tam tersi hepsini yazıp anlatmak sil baştan yaşamak gibi geliyor. Şimdi kabullenmek, elinden geleni yapmak ve kalan kısmını da tevekkül. Sağlıklı ve beraberiz, bu zamanlarda geçecek... Bugün kırılma noktasını yaşadım, hiç olmadık bir yerde bir tek soruyla bardak taştı, benden de gözyaşları. Kendimi masamdan kalkıp koridorda volta atarken buldum... ÇAbuk topladım, geri geldim ama kendime de geldim. Bu noktadan sonra daha kötü hissedemem herhalde, şimdi yukarı ivmelenmek lazım... 1 hafta sonra ilk defa şu saatte yatağa atmamışken kendimi, yazmak lazım
NAz 1,5 yaşında :) Bu ayrı bir postu hakediyor. Tek söyleyebileceğim, her gün yeni bir değişim, oyun, tavır... İnanamıyorum 13.aydan sonraki hızına... Bu haftasonu babasıyla aramızda tek bir defa " ne zaman çıkarız? " cümlesine şahit olup, çekmecesinden atkı- şapka takınıp kapıyı açmaya çalışrken bulduk kendisini, o kadar söylüyorum....


İyi geldi güzel şeylerden bahsetmek... Geri dönüp yazmak lazım, boşladığım blog dostları ziyaret etmek, gönüllerini almak lazım :)